II GZ 671/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 14 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia H. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 915/25 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu sądowego w sprawie skargi H. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2024 r., nr KOC/7554/Ru/24 w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowywaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 21 maja 2025 r., odrzucił skargę H. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2024 r., w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowywaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu. Zwrócił również stronie uiszczony przez nią wpis od skargi. Sąd I instancji wskazał, że powołana decyzja SKO w Warszawie została doręczona skarżącemu w dniu 8 stycznia 2025 r. Strona skargę na to rozstrzygnięcie nadała w dniu 14 lutego 2025 r. Sąd stwierdził, że skuteczny termin do wniesienia skargi upływał z dniem 7 lutego 2025 r. W takim stanie sprawy skarga została wniesiona po terminie w związku z czym na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 i art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) Sąd I instancji skargę odrzucił i zwrócił stronie uiszczony od niej wpis. H. S., zażaleniem zaskarżył postanowienie Sądu I instancji wnosząc o rozpatrzenie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw albowiem nie podważa ono prawidłowości wydanego przez Sąd I instancji postanowienia. Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Analiza akt administracyjnych niniejszej sprawy wskazuje, że decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2024 r., skarżący odebrał w dniu 8 stycznia 2025 r. Jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, skuteczny termin do wniesienia skargi na powołane rozstrzygnięcie upływał z dniem 7 lutego 2025 r. Jak natomiast wynika z informacji uwidocznionych na kopercie zawierającej skargę, strona w sposób zgodny z art. 54 § 1 p.p.s.a. swoją skargę skierowała za pośrednictwem organu, który wydał kwestionowaną decyzję (Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie) jednakże czynność tą skarżący wykonał w dniu 14 lutego 2025 r., co wynika z odcisku stempla pocztowego na kopercie. W takim stanie sprawy słusznym było stwierdzenie Sądu I instancji, że skarga wniesiona została z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji Sąd I instancji zobligowany był do dorzucenia tejże skargi na mocy art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Odnosząc się do argumentacji zażalenia, wskazania wymaga wbrew stanowisku strony, że skarga nie została przez nią wniesiona w dniu 12 lutego 2025 r., co wynika z powołanych ustaleń faktycznych sprawy. Nawet gdyby strona w powołanej dacie wniosła skargę, również uczyniłaby to z uchybieniem terminu albowiem jak już wskazano, skuteczny termin upływała z dniem 7 lutego 2025 r., który to dzień nie był dniem skutkującym przedłużeniem termin do dokonania czynności procesowych na kolejny dzień roboczy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.