II GZ 716/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 16 marca 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 150/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie. I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, postanowieniem objętym zażaleniem odmówił W. J. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z dnia [...] listopada 2015 r., w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Uzasadniając odmowę Sąd I instancji stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie decyzji może spowodować skutki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm; dalej: ppsa). Zdaniem Sądu uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprowadza się jedynie do ogólnego stwierdzenia, że wykonanie tej decyzji spowoduje straty finansowe u skarżącego. Skarżący nie wykazał przy tym jednak, jaki jest jego ogólny stan majątkowy, nie przedłożył bowiem żadnych dokumentów, które pozwoliłyby na zobrazowanie jego aktualnej kondycji finansowej. II Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący zarzucając naruszenie art. 61 § 3 ppsa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji pomimo wskazania we wniosku okoliczności wystarczających do uznania wniosku za zasadny, zwłaszcza wykazania wysokiego prawdopodobieństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody w postaci niewypłacalności i przyczyny takiego ryzyka. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uwzględnienie wniosku zawartego w skardze, jak również o dopuszczenie dowodu z oświadczenia skarżącego na okoliczność nieposiadania dochodów pozwalających na zachowanie płynności finansowej w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ppsa, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ocenił wniosek skarżącego, stwierdzając, że nie zostały wykazane przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 36.000 zł. Skarżący uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powołał się na fakt, że wykonanie decyzji naraziłoby go na niepowetowaną szkodę majątkową, albowiem pozbawiłoby możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, co skutkowałoby koniecznością ogłoszenia upadłości. W zażaleniu stwierdził, że musi mieć możliwość regulowania na bieżąco zobowiązań względem dostawców, a brak takiej możliwości będzie skutkował koniecznością zakończenia działalności. Wykazanie takiej okoliczności, zdaniem skarżącego, nie wymaga jakiegoś szczególnego dowodzenia, wystarczające jest wywiązanie się przez Sąd z obowiązku zbadania sprawy w całości i uwzględnienia zasad doświadczenia życiowego. W oświadczeniu dołączonym do zażalenia skarżący wskazał, że nie posiada żadnego majątku, który pozwoliłby mu na tymczasowe wyłożenie środków na pokrycie nienależnie naliczonej kary pieniężnej. Nie wystarczają na to również bieżące dochody. Należy zauważyć, że swoich twierdzeń skarżący nie poparł żadnymi dokumentami. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku tak, aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, popartych stosownymi dokumentami, pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak szczegółowych informacji o sytuacji majątkowej skarżącego nie pozwolił zweryfikować, czy skarżący rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie kwoty orzeczonej kary pieniężnej, a co się z tym wiąże, że wykonanie decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sama konieczność uiszczenia przez skarżącego kwoty należności publicznoprawnej określonej zaskarżoną decyzją, bez dokładnego określenia sytuacji majątkowej skarżącego nie może uzasadniać stwierdzenia, że zapłata tej kwoty wpłynie negatywnie na prowadzoną przez skarżącego działalność gospodarczą, a w konsekwencji spowoduje wystąpienie skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa. Natomiast oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie uniemożliwia ponowienia wniosku w razie zmiany okoliczności, co wynika z treści art. 61 § 4 ppsa. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa w związku z art. 197 § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji.