II GZ 727/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 6 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 lipca 2017 r. sygn. akt III SA/Wr 390/17 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we Wrocławiu z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego postanawia oddalić zażalenie. I Postanowieniem z 5 lipca 2017 r. (sygn. akt III SA/Wr 390/17) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), odmówił M. M. (dalej: skarżąca) wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we Wrocławiu z [...] kwietnia 2017 r., którą uchylono decyzję organu I instancji i orzeczono co do istoty sprawy przez ustalenie kwoty nienależnie pobranych przez skarżącą płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego w wysokości 5349,80 zł. WSA wskazał, że skarżąca zawarła w skardze wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji "ze względu na możliwość wyrządzenia niepowetowanej szkody, zwłaszcza w świetle argumentów przywołanych w zarzutach skargi". Zdaniem WSA, skarżąca na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zakwestionowanego orzeczenia nie przywołała żadnych okoliczności, które mogłyby uzasadniać, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania wobec niej trudnych do odwrócenia skutków. Ograniczyła się jedynie do uzasadnienia zasadności samej skargi i przedstawienia naruszeń, które w jej ocenie wystąpiły po stronie organu. WSA uznał, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Zdaniem WSA, również z akt sprawy nie wynikają okoliczności, które uprawdopodabniałyby wystąpienie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W tej sytuacji WSA uznał, że nie miał możliwości oceny zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanki wstrzymania wykonania decyzji określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie WSA. Wniosła o uchylenie tego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. przez błędne uznanie, że po jej stronie nie zachodzi uszczerbek majątkowy, w sytuacji gdy sam fakt pozbawienia jej kwoty objętej decyzją stanowi o uszczerbku majątkowym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W niniejszej sprawie WSA odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, uznając że skarżąca nie wykazała, że w jej przypadku wystąpiła którakolwiek z przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ocena WSA jest prawidłowa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA miał podstawy, aby uznać, że argumentacja skarżącej na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest lakoniczna. Uzasadnienie wniosku sprowadzało się bowiem do jednozdaniowego stwierdzenia: "Wnoszę o wstrzymanie wykonania decyzji przez organ lub przez Sąd ze względu na możliwość wyrządzenia niepowetowanej szkody stronie zwłaszcza w świetle argumentów przywołanych w zarzutach skargi". W tej sprawie zaskarżona decyzja dotyczy ustalenia kwoty nienależnie (zdaniem organu) pobranych przez skarżącą płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego w wysokości 5349,80 zł. Aby ocenić, czy rzeczywiście egzekucja tej kwoty może wyrządzić skarżącej znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, konieczne jest odniesienie tej kwoty do sytuacji majątkowej skarżącej. Bez porównania tych dwu wartości (wysokości kwoty płatności podlegającej zwrotowi i majątku, jakim dysponuje skarżąca) nie jest możliwe zweryfikowanie twierdzenia skarżącej, że w jej przypadku zwrot wspomnianej kwoty doprowadzi do "niepowetowanej szkody". Z tego względu za prawidłową należy uznać ocenę WSA, że skarżąca nie uprawdopodobniła, iż w tej sprawie wystąpiły przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a umożliwiające zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie. PG