II GZ 752/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Magdalena Bosakirska po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. Sp. jawnej w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 25 czerwca 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 653/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. Sp. jawnej w W. na decyzję Głównego Inspektora Frmaceutycznego z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie nakazu zaprzestania prowadzenia niezgodnej z przepisami reklamy apteki oraz nałożenia kary pieniężnej postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił T. Sp. jawnej w W. wstrzymania wykonania objętej jej skargą decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie nakazu zaprzestania prowadzenia niezgodnej z przepisami reklamy apteki oraz nałożenia kary pieniężnej. Sąd wskazał, że w zawartym w skardze na opisaną decyzję wniosku o wstrzymanie jej wykonania skarżąca spółka podała, że wysokość kary nie jest niczym uzasadniona i została wymierzona w wysokości zbyt dolegliwej w stosunku do rangi "rzekomego" naruszenia. Spółka dodała, że wymierzenie kary w wysokości kilkudziesięciu tysięcy złotych znacząco wpływa na jej działalność operacyjną oraz stwierdziła, że w celu uregulowania takiej kary będzie zmuszona dokonać specjalnej rezerwy w wysokości orzeczonej kary, co w konsekwencji może przyczynić się do zachwiania płynności spółki w jej bieżącej działalności. W ocenie Sądu I instancji, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji został oparty na niebezpieczeństwie zachwiania płynności prowadzonej działalności ze względu na konieczność uregulowania kary pieniężnej w wysokości kilkudziesięciu tysięcy złotych. Wniosek ten pozbawiony jest jednak informacji o sytuacji majątkowej i finansowej skarżącej, brak w nim jakichkolwiek danych potwierdzających kondycję finansową spółki w związku z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, które umożliwiłyby Sądowi stwierdzenie czy w jej sprawie istotnie zaistniały przesłanki uzasadniające zastosowanie ochrony tymczasowej. Sąd podniósł, że z samej możliwości narażenia skarżącej na niebezpieczeństwo utraty płynności finansowej, bez określenia konkretnych skutków finansowych w prowadzonej przez spółkę działalności, nie można wyprowadzić wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji zagrozi funkcjonowaniu skarżącej w obrocie. WSA podkreślił, że rolą Sądu nie jest poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy bowiem to na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła T. Sp. jawna, zarzucając orzeczeniu naruszenie przepisów postępowania, tj. naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.). W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji spółka wskazała, iż uregulowanie nałożonej kary spowoduje konieczność dokonania specjalnej rezerwy finansowej. Konieczność ta wynika z ponoszonych przez spółkę strat w prowadzonej działalności gospodarczej. Zdaniem spółki, uiszczenie kary w wysokości kilkudziesięciu tysięcy złotych nie jest wyłącznie hipotetyczną możliwością narażenia jej na niebezpieczeństwo utraty płynności finansowej, będąc realnym zagrożeniem nie tylko dla samej płynności spółki, ale również rzutując na możliwość prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżąca stwierdziła, że brak płynności finansowej przekłada się na stosunki z partnerami biznesowymi oraz uniemożliwia opłacanie faktur za zakupione towary i dokonywane transakcje. W konsekwencji spółka zostanie pozbawiona możliwości wyposażenia prowadzonych aptek ogólnodostępnych w produkty lecznicze, co skutecznie uniemożliwi dalsze prowadzenie działalności gospodarczej przez skarżącą. W ocenie spółki, przedstawione powyżej fakty nie wymagają dołączenia materiału dowodowego przede wszystkim z uwagi na brak uzasadnienia dla wskazywania przez skarżącą faktów niezgodnych z rzeczywistym stanem faktycznym. Skarżąca oświadczyła, że ma świadomość obowiązku uiszczenia nałożonej na nią kary w sytuacji uznania decyzji za zgodną z prawem. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie stanowi zaś próby uchylenia się od uiszczenia nałożonej kary, a jedynie jest próbą wyłączenia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Podstawę prawną umożliwiającą sądowi administracyjnemu wstrzymanie bądź odmowę wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości bądź części aktu lub czynności jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Ponadto do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno zatem wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze powyższe rozważania za prawidłową uznać należy dokonaną przez Sąd I instancji ocenę wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego. Zasadnie, mając na uwadze treść zawartego w skardze wniosku oraz fakt niezałączenia do niego jakichkolwiek dokumentów obrazujących sytuację finansową skarżącej, Sąd stwierdził, że nie zostało wykazane niebezpieczeństwo utraty płynności finansowej działalności prowadzonej przez stronę. Trafnie przy tym Sąd wskazał, że brak we wniosku danych obrazujących kondycje finansową spółki uniemożliwia sądowi stwierdzenie, czy w jej sprawie istotnie zaistniały przesłanki uzasadniające zastosowanie ochrony tymczasowej. Brak było zatem podstaw do stwierdzenia na podstawie samego tylko wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, czy w oparciu o podane w nim okoliczności może dojść do spełnienia się jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Taki stan sprawy powodował, że wniosek skarżącej nie mógł zostać uwzględniony. W tym miejscu podkreślić należy, że braki wniosku w zakresie uprawdopodobnienia wystąpienia okoliczności powodujących, że wykonanie decyzji może spowodować wyrządzenie skarżącej znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki oraz niepoparcie ich żadnymi dokumentami, czyniło niemożliwym ocenę wystąpienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji nie pozwalało na uwzględnienie żądania skarżącej. U podstaw odmowy udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej legła zatem okoliczność braku możliwości dokonania rzeczywistej analizy sytuacji majątkowej spółki oraz finansowego ryzyka wykonania decyzji oraz konsekwencji jej wykonania dla dalszego prowadzenia działalności przez podmiot. Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji w sposób prawidłowy dokonał oceny wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji, uwzględniając przy tym podniesione przez spółkę okoliczności. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.