II GZ 835/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 27 sierpnia 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2419/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 27 sierpnia 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2419/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił P. B. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] marca 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry. WSA stwierdził, że skarżący we wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej podał, że kara jest całkowicie niezasadna, a jej wykonanie pociągnie za sobą daleko idące konsekwencje finansowe. Wykonanie decyzji spowoduje bowiem znaczny uszczerbek finansowy w majątku skarżącego z uwagi na wysokość kary (12.000 zł), co wpłynie na prowadzoną przez niego działalność. Skarżący nie będzie mógł prawidłowo inwestować w rozwój firmy oraz wypełniać innych zobowiązań finansowych względem państwa. Zdaniem Sądu I instancji wnioskodawca jedynie w sposób ogólny wskazał na uszczerbek finansowy i ograniczenia w prowadzeniu działalności przedsiębiorcy w przypadku ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji. Na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zabrakło konkretnych, zindywidualizowanych informacji, popartych dokumentami dot. sytuacji majątkowej skarżącego, które pozwoliłyby ocenić zasadność wstrzymania wykonania decyzji. W ocenie WSA wniosek skarżącego nie zawierał uzasadnienia ani nie powołano dowodów, które uzasadniałyby jego uwzględnienie. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozpoznania skargi. Zarzucił naruszenie prawa procesowego mające wpływ na wynik wydanego rozstrzygnięcia, tj. art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez niewstrzymanie wykonania nałożonej kary, przyjmując, że skarżący jest w stanie pokryć koszty i nie spowoduje to nieodwracalnych skutków wobec niego, podczas gdy zapłata tak dużej sumy pieniężnej może przyczynić się do znacznego uszczerbku finansowego w majątku skarżącego, co w konsekwencji może spowodować niemożność prowadzenia dalszej działalności gospodarczej. Podniesiono, że skarżący nie posiada wystarczających środków na pokrycie kosztów związanych z wymierzoną karą pieniężną. Zaskarżona decyzja powoduje nieodwracalne skutki i w sposób oczywisty krzywdzi skarżącego, który uiszczając nienależne świadczenie poniesie daleko idącą stratę. Za rok 2014 jego przychód wynosił 13.800 zł, zaś strata 22.402,95 zł. Przewaga strat w roku bieżącym utrzymuje się. Wykonanie decyzji spowodowałoby więc nie tylko utratę płynności finansowej, ale również niemożność prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie będzie skutkować rozwiązaniem firmy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie skarżącego nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, więc podlega oddaleniu. Uwzględnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej jest możliwe, jeżeli spełnione są przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. To na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Naczelny sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu WSA, że skarżący nie wykazał przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Jak trafnie uznał Sąd I instancji P. B. nie uprawdopodobnił, że zaszły okoliczności określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. W prawidłowo ocenionym przez WSA wniosku skarżący powołał się ogólnie na trudną sytuację prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Wobec tego słusznie Sąd stwierdził, że nie wykazano okoliczności, na skutek badania których można uznać, że należy wstrzymać wykonanie decyzji. Aby Sąd mógł ocenić, czy zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a., musi mieć możliwość zweryfikowania podanych przez stronę informacji z dokumentami je obrazującymi. Do dokumentów takich należą m. in. zeznania podatkowe, wyciągi z rachunków bankowych czy inne dokumenty poświadczające stan majątkowy skarżącego. Prawidłowości oceny WSA nie podważa załączona do zażalenia informacja o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2014 r. Sam fakt poniesienia straty w działalności gospodarczej nie przesądza bowiem automatycznie o wystąpieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.