II GZ 87/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Gl 1071/17 w zakresie odrzucenia skargi B. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 8 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/GL 1071/17, odrzucił skargę B. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Orzekł też o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 200 zł. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy: Pismem z dnia [...] października 2017 r. B. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, skargę na decyzję tego organu z dnia [...] września 2017 r. Do skargi został dołączony dowód uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł. Zarządzeniem z dnia 15 listopada 2017 r. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi o kwotę 200,00 zł, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, przesyłka zawierająca wskazane wezwanie została doręczona stronie skarżącej w dniu 5 grudnia 2017 r. Powyższe oznacza, że wyznaczony termin do uzupełnienia brakującego wpisu od skargi upłynął w dniu 12 grudnia 2017 r. W przedmiotowej sprawie wpis od skargi, w świetle § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) wynosi 400 zł. Skarżący uiścił wpis w wysokości 200 zł. i pomimo prawidłowego wezwania, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych jego niewykonania, nie uzupełnił brakującego wpisu od skargi. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie w całości. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy w związku niewłaściwym zastosowaniem przepisów art. 8 i art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; dalej: k.p.a.). W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w wezwaniu z dnia 15 listopada 2017 r. nie sprecyzowano, że uiszczona przez niego kwota 200 zł stanowi zaledwie połowę wymaganej opłaty. Skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi, albowiem pozostawał w błędnym przekonaniu, że wskazana w wezwaniu kwota 200 zł dotyczy opłaty już przez niego uiszczonej. Pismem z 11 grudnia 2017 r. skarżący poinformował Sąd, że wpis od skargi w kwocie 200 zł wpłacił w dniu 9 października 2017 r. Zatem działanie skarżącego świadczy, że faktycznie zależało mu na prawidłowym wypełnieniu zarządzeń Sądu w celu dalszego dochodzenia swoich praw. Skarżący podkreślił, że nie zignorował wezwania Sądu, a jedynie źle je zrozumiał. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 214 § 1 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 § 1 p.p.s.a.). Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący wraz z wniesieniem skargi uiścił kwotę 200 zł oraz że zarządzeniem z 15 listopada 2017 r. został wezwany do uzupełnienia wpisu sądowego o kwotę 200 zł w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. W podstawie prawnej wezwania podano § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący został ponadto pouczony o prawie i terminie zaskarżenia tego zarządzenia oraz o możliwości złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. W związku z tym, że zarządzenie 15 listopada 2017 r. nie zostało zaskarżone, a skarżący nie wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych, zaś kwota, do której uzupełnienia został wezwany, nie została uiszczona w wymaganym terminie, Sąd obowiązany był skargę odrzucić jako nieopłaconą – na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Zdaniem NSA zaskarżone postanowienia odpowiada prawu, zaś zarzuty i argumenty wnoszącego zażalenie nie mogą podważyć tej oceny z następujących powodów: Skoro skarżący nie zgadzał się z obowiązkiem uzupełnienia wpisu sądowego od skargi, wynikającym z zarządzenia z dnia 15 listopada 2017 r. (nawet w wyniku błędnego zrozumienia jego treści), to powinien był – zgodnie z pouczeniem – zarządzenie to zaskarżyć. Tymczasem w dniu 29 grudnia 2017 r. (data stempla pocztowego – k. 28 akt sądowych) nadał on pismo informujące o wpłacie – w dniu 9 października 2017 r. – kwoty 200 zł tytułem wpisu od skargi. Pismo to dotarło do Sądu w dniu 10 stycznia 2018 r., a więc po wydaniu postanowienia o odrzuceniu skargi. Podnoszone w zażaleniu okoliczności błędnego zrozumienia wezwania nie mogą mieć wpływu na ocenę zaskarżonego postanowienia, gdyż zostało ono wydane po uprzednim wezwaniu do uzupełnienia wpisu, które to wezwanie nie zostało zaskarżone. Tym samym spełnione zostały wszystkie przesłanki określone w art. 220 § 3 p.p.s.a., stanowiące podstawę odrzucenia nieprawidłowo opłaconej skargi. Odnosząc się do pozostałych zarzutów zażalenia, wskazać należy, że zarówno art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jak i art. 8 i art. 9 k.p.a. (regulujące postępowanie administracyjne, a nie sądowoadministracyjne) nie miały zastosowania w sprawie, zatem nie mogły być przez Sąd I instancji naruszone. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.