II GZ 91/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Zofia Przegalińska po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia L. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 549/15 w zakresie stwierdzenia niewłaściwości i przekazania sprawy sądowi właściwemu w sprawie ze skargi L. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] września 2014 r., na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414; dalej u.t.d.), nałożył na L. S. karę pieniężną w kwocie 8.000 zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] listopada 2014 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W pouczeniu orzeczenia zawarł informację o terminie wniesienia skargi wskazując jako sąd właściwy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. W skardze na tę decyzję skierowanej do WSA w Warszawie za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Postanowieniem z 26 marca 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 549/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził swoją niewłaściwość oraz przekazał sprawę według właściwości miejscowej Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Sąd stwierdził, że stosownie do treści § 1 rozporządzenia Prezydenta RP z 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. Nr 89, poz. 506 ze zm.), rozpoznanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a u.t.d., przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. W niniejszej sprawie strona skarżąca ma miejsce zamieszkania na obszarze województwa pomorskiego (w miejscowości K., gmina S., powiat malborski). W związku z tym. sądem właściwym do rozpoznania skargi skarżącego jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przekazał sprawę sądowi właściwemu. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że właściwy jest WSA w Warszawie, który początkowo także uznał się za właściwy przyjmując skargę do rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 13 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. W postępowaniu sądowym obowiązuje zasada, że do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona (art. 13 § 2 p.p.s.a.). Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może jednakże przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości (art. 13 § 3 p.p.s.a.). Prezydent Rzeczypospolitej w rozporządzeniu z 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (które weszło w życie z dniem 30 maja 2011 r., a potem zostało zmienione 13 czerwca 2012 r.) odmiennie uregulował (niż wynika to z art. 13 § 2 p.p.s.a.) właściwość miejscową wojewódzkich sądów administracyjnych do rozpoznawania niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Zgodnie z § 1 cyt. rozporządzenia, rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy o transporcie drogowym, przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. W wyniku przeprowadzonej w dniu 3 lipca 2014 r. w miejscowości K. kontroli drogowej na skarżącego, została nałożona kara pieniężna w wysokości 8.000 zł na podstawie art. 92a ust. 1, 2, 6 u.t.d., zgodnie z listą naruszeń określoną w załączniku nr 3 do tej ustawy. W związku z powyższym, do niniejszej sprawy będzie miało zastosowanie wymienione powyżej rozporządzenie Prezydenta w sprawie właściwości sądów administracyjnych w sprawach z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w brzmieniu nadanym zmianą z dnia 13 czerwca 2012 r. Tym samym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie słusznie, postanowieniem z dnia 26 marca 2015 r., stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę sądowi właściwemu – Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia