II OPP 2/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie NSA Jan Kacprzak Maria Rzążewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi H. K. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach, sygn. akt II SA/GL 444/07 w sprawie ze skargi H. i S. K. oraz M. Ż. – W. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a: oddalić skargę na przewlekłość postępowania H. K. wniosła skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach w sprawie z jej skargi oraz S. K. i M. Ż. – W. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. Skarżąca wniosła o stwierdzenie, że w powyższym postępowaniu sądowoadministracyjnym nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Wskazała, że na rozprawie Sąd błędnie pouczył ją o sposobie i trybie sporządzenia oraz doręczenia stronie z urzędu uzasadnienia wyroku zapadłego w niniejszej sprawie, co w konsekwencji uniemożliwiło jej skuteczne wniesienia środka zaskarżenia od tego orzeczenia. Z akt sprawy wynika, że skarga na decyzję Wojewody Ś. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy została przekazana Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach przez organ w dniu 17 października 2006 r. (data stempla pocztowego). Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 października 2006 r. wezwano H. i S. K. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz uzupełnienia jej braków formalnych poprzez nadesłanie odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem pod rygorem odrzucenia wniesionego środka zaskarżenia. W dniu 6 listopada 2006 r. skarżący złożyli wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sadowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 4 grudnia 2006 r. odrzucił skargę na skutek nieuzupełnienia jej braków formalnych. W wyniku wniesienia przez skarżących wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności, której uchybili Sąd postanowieniem z dnia 12 lutego 2007 r. w pkt 1 przywrócił skarżącym termin do uzupełnienia braku formalnego skargi a w pkt 2 przyznał im prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi. W dniu 1 czerwca 2007 r. Sąd postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania przedmiotową sprawę ze sprawą o sygn. akt II SA/GL 444/07. Zarządzeniem z dnia 13 lipca 2007 r. Przewodniczący Wydziału wyznaczył termin rozprawy na dzień 12 września 2007 r. Na posiedzeniu Sąd postanowił odroczyć termin ogłoszenia orzeczenia w sprawie na dzień 24 września 2007 r. Wyrokiem z dnia 24 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę H. i S. K. oraz M. Ż. – W.. Następnie na wniosek S. K. Sąd sporządził uzasadnienie wyroku, które błędnie doręczono H..K. wraz z pouczeniem o możliwości zaskarżenia przedmiotowego orzeczenia. Pismem z dnia 6 listopada 2007 r. poinformowano skarżącą, iż omyłkowo skierowano do niej odpis wyroku, bowiem nie występowała ona z wnioskiem o sporządzenie zapadłego w sprawie orzeczenia. W związku z powyższym od przedmiotowego wyroku nie przysługuje jej środek odwoławczy w postaci skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 9 stycznia 2008 r. odrzucił osobiście sporządzoną skargę kasacyjną S. K. od wyroku tego Sądu z dnia 24 września 2007 r. W dniu 26 stycznia 2008 r. (data stempla pocztowego) H. K. wniosła skargę na przewlekłości postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie art. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843) zwanej dalej "ustawą", strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie w tej sprawie trwa dłużej, niż to konieczne dla wyjaśnienia tych okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Ocena terminowości i prawidłowości czynności sądowych, ale także zachowań stron, a w szczególności strony, która zarzucała przewlekłość postępowania nie może być oderwana od obowiązku sądu rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływu oraz uwzględnienia przepisów nakazujących rozpoznawanie niektórych rodzajów spraw w ustawowo określonych terminach. Ustawa nie określa wprost jaki okres oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę. Pewna wskazówka wynika jednak z art. 14 tej ustawy, zgodnie z którym ponowna skarga na przewlekłość postępowania w tej samej sprawie może być wniesiona po upływie 12 miesięcy. Oznacza to zatem, że ustawodawca uznał za przewlekłe postępowanie, które trwa dłużej niż 12 miesięcy. W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podjął niezbędne czynności mające na celu rozpoznanie sprawy, tj. wezwano skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi, rozpoznano ich wniosek o przyznanie prawa pomocy. W związku z powyższym nie można zarzucić Sądowi przewlekłości postępowania, ponieważ czynności sądowe podjęte były prawidłowo i bez nieuzasadnionej zwłoki, a od czasu przekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach skargi wraz z aktami sprawy do dnia jej rozpoznania upłynął okres 11 miesięcy. W związku powyższym stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie nastąpiła przewlekłość postępowania. Podkreślenia wymaga, że skarga o stwierdzenie, że w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym nastąpiła przewlekłość postępowania może być uwzględniona, jeśli są podstawy do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowadministracyjnym bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 1 ust. 1 ustawy). Nie jest ona natomiast środkiem służącym do weryfikacji prawidłowości czynności podejmowanych przez sąd w toku postępowania. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.