II OSK 100/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludwik Żukowski, Sędziowie NSA Maria Czapska-Górnikiewicz, Alicja Plucińska-Filipowicz (spr), Protokolant Maria Połowniak, po rozpoznaniu w dniu 13 października 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 21 stycznia 2004 r. sygn. akt SA/Bd 2396/03 w sprawie ze skargi W. R. na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie orzeczenia sądu oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2004 r. sygn. akt SA/BD 2396/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę W. R. o wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w [...] grzywny za niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 19 lipca 2000 r. II SA/Gd 1796/98 w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektu budowlanego. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że skargą z dnia 10 lipca 2003 r. W. R. powołując się na art. 31 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm./ wniósł o ukaranie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] grzywną w związku z niewykonaniem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 19 lipca 2000 r. sygn. akt II SA/Gd 1796/98 oddalającego skargę S. B. od decyzji nakazującej rozbiórkę zrealizowanego przez niego zbiornika na nieczystości. Wprawdzie zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne w celu wykonania tej decyzji, jednakże do dnia wniesienia skargi zbiornik nie został usunięty, zaś toczy się postępowanie w kierunku jego zalegalizowania. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wyjaśnił, iż postępowanie egzekucyjne przedłużało się również z powodu dokonywania różnych czynności przez skarżącego, zbiornik użytkuje aktualnie zakład zatrudniający 62 osoby w tym niepełnosprawnych, a ponadto teren będzie w ciągu roku skanalizowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ skargę na niewykonanie wyroku przewiduje art. 154, będący odpowiednikiem art. 31 nieobowiązującej już ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z dnia 11 maja 1995 r. Skarga z żądaniem ukarania organu grzywną za nie zastosowanie się do wyroku sądu administracyjnego może dotyczyć tylko: wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność; bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu względnie czynności, po uprzednim pisemnym wezwaniu organu do wykonania takiego wyroku lub załatwienia sprawy. Skarga W. R. z dnia 10 lipca 2003 r. dotyczy niewykonania wyroku oddalającego skargę S. B., wyrok ten nie spełnia zatem żadnego w wymienionych w art. 154 ppsa kryteriów. W związku z treścią tego wyroku może być mowa jedynie o niewykonaniu przez organ nadzoru budowlanego decyzji administracyjnej z dnia 6 lipca 1998 r. o nakazie rozbiórki zbiornika, a nie o niewykonaniu wyroku Sądu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł W. R. reprezentowany przez adwokat G. M. jako podstawy tej skargi wskazując: 1/ naruszenie prawa procesowego, a w szczególności art. 134 oraz art. 106 ( 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 2/ naruszenie art. 233 kpc w związku z art. 106 ( 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej szeroko przedstawia się całokształt postępowania wnoszącego skargę kasacyjną w kierunku wykonania decyzji z dnia 6 lipca 1996 r. o nakazie rozbiórki szamba. Wyczerpał on wymagany art. 37 kpa tryb wniesienia zażalenia na bezczynność organu egzekucyjnego, na którą to okoliczność Sąd powinien przeprowadzić dowód. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z dnia 20 września 2002 r./ skargę kasacyjną, która powinna być sporządzona co do zasady przez adwokata lub radcę prawnego /art. 175 ( 1 ww. ustawy/ można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2/ naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 183 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewiduje, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej /jest więc związany granicami tej skargi/, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która zachodzi wówczas, jeżeli: - droga sądowa była niedopuszczalna, - strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej, organu powołanego do jej reprezentowania lub przedstawiciela ustawowego, albo gdy pełnomocnik strony nie był należycie umocowany, - w tej samej sprawie toczy się postępowanie wcześniej wszczęte przed sądem administracyjnym albo jeżeli sprawa taka została już prawomocnie osądzona, - skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo jeżeli w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy, - strona została pozbawiona możliwości obrony swych praw, - wojewódzki sąd administracyjny orzekł w sprawie, w której jest właściwy Naczelny Sąd Administracyjny. W sprawie niniejszej nie zaistniała żadna z wymienionych przesłanek nieważności postępowania sądowego. Wnosząc zatem skargę kasacyjną należało wykazać w niej zaistnienie chociażby jednej z dwóch wymienionych w art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstaw, to jest naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie obu tych podstaw. Zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie powinien być tak sformułowany, iż w skardze kasacyjnej należy wskazać naruszenie konkretnej normy prawa materialnego - przepisu ustawy lub aktu wykonawczego zaliczanego do prawa materialnego, który według strony skarżącej został niewłaściwie zastosowany przez sąd, albo też sąd przyjął błędną jego wykładnię. Skarga kasacyjna powinna też zawierać uzasadnienie, wskazujące na czym w ocenie wnoszącego skargę polega w konkretnym przypadku błędna wykładnia prawa materialnego lub niewłaściwe zastosowanie tego prawa. Zarzucając, iż orzeczenie sądu zostało wydane w wyniku naruszenia przepisów postępowania, konieczne jest wykazanie, że uchybienie o charakterze formalnym mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazane w skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie podstawy nie odpowiadają powyższym wymogom a ponadto zwłaszcza w świetle wywodów przedstawionych w uzasadnieniu tej skargi można stwierdzić, iż z jednej strony żądanie przedstawione do rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny dotyczyło ukarania organu grzywną za niewykonanie wyroku sądu, zaś z drugiej strony przedstawiono jako motywy takiego żądania okoliczności, z których wynika, że to w istocie nie o wykonanie wyroku sądu chodzi, lecz o wykonanie decyzji organu administracji publicznej o nakazie rozbiórki, zaś sąd orzekł tylko o oddaleniu skargi na tą decyzję, przez co uzyskała ona walor prawomocności. Względy powyższe powodują, że skargę kasacyjną należało oddalić na podstawie art. 184 ppsa.