II OSK 1086/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki ( spr. ) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Protokolant Krzysztof Tkacz po rozpoznaniu w dniu 15 września 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1161/04 w sprawie ze skargi S. K. i H. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od B. G. na rzecz A. G. – pełnomocnika uczestnika postępowania kwotę 60 ( sześćdziesiąt ) zł tytułem zwrotu kosztów przejazdu do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 czerwca 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1161/04 w sprawie ze skargi H. G. i S. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2004 r, uchylił zaskarżoną decyzję. Jak wynika z akt sprawy, Wójt Gminy P. decyzją nr [...] z dnia 27 czerwca 2002 r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu pod budowę budynku suszarni, wiaty magazynowej, kotłowni i komina w m. Z. na działkach o nr ew. 42/4, 44 i 46. Następnie na wniosek inwestora – B. G. Wójt Gminy P. decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2002 r. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę budynku suszarni, wiaty magazynowej, kotłowni, zsypu oraz komina stalowego w m. Z. na działce nr ew. 42/4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Radomiu decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. stwierdziło nieważność ww. decyzji z dnia [...] czerwca 2002 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W ślad za powyższą decyzją Wojewoda Mazowiecki decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. stwierdził nieważność decyzji Wójta Gminy P. nr [...] z dnia [...] września 2002 r. o pozwoleniu na budowę, uzasadniając to tym, że z obrotu prawnego wcześniej została wyeliminowana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Tym samym decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z naruszeniem art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego. Również został naruszony przepis art. 35 ww. ustawy, bowiem organ wydający pozwolenie na budowę nie tylko nie dokonał sprawdzenia zgodności przedłożonego projektu budowlanego z wymogami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ale także pominął ustalenia planu miejscowego. Organ nie sprawdził też kompletności projektu budowlanego, pod względem wymagań uzyskania opinii i uzgodnień oraz zakresu jego opracowania. Znajdujący się w aktach sprawy projekt budowlany, nie zawiera wszystkich elementów opracowania, zgodnie z wymaganiami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania B. G., decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. uchylił w całości wyżej omówioną decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2004 r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Wójta Gminy P. z dnia [...] września 2002 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż fakt stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż okoliczność ta stanowi przesłankę do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 8 kpa podobnie jak i inne podniesione wadliwości, tj. pominięcie wymogu uzyskania opinii czy uzgodnień innych organów (art. 145 § 1 pkt 6 kpa). Organ odwoławczy nie odnajduje zaś ciężkich wad decyzji o charakterze prawnomaterialnym, które stanowiłyby podstawę do zastosowania instytucji stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. H. G. i S. K. na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej rażące naruszenie przepisów: - art. 7, 9, 10, 12, 61 § 1, 77 § 1, 107 § 1 i § 3 kpa, - art. 5 ust. 1 pkt 9, 33 ust. 2 pkt 3, 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, co miało wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając wyrokiem z dnia 8 czerwca 2005 r. zaskarżoną decyzję, uznał skargę za uzasadnioną. Sąd podzielił stanowisko organu, że stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie mogło stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż okoliczność ta wyczerpuje przesłankę z art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Jednak, jak zauważył Sąd, Wojewoda Mazowiecki poza tym w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2004 r. wskazał inne liczne i istotne uchybienia w decyzji nr [...] Wójta Gminy P., noszące, zdaniem tego organu, znamiona rażącego naruszenia prawa, które uzasadniały stwierdzenie nieważności decyzji. Skoro organ odwoławczy nie podzielił stanowiska Wojewody Mazowieckiego, winien więc dokonać ponownej własnej i wnikliwej oceny badanej decyzji w aspekcie przesłanek z art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa, powinien sprawdzić czy słuszne są te zarzuty organu pierwszej instancji. Poza tym zważywszy na charakter inwestycji, należy ustalić, czy były konieczne stosowne opinie i uzgodnienia, a jeśli tak to jakie. Obowiązek uzyskania opinii i uzgodnień projektu budowlanego spoczywa na inwestorze zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego i winien być spełniony jednocześnie ze złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę. Do takich podstawowych uzgodnień projektu należą: uzgodnienie Państwowego Inspektora Sanitarnego, Inspektora Ochrony Środowiska, Państwowej Straży Pożarnej, czy Państwowej Inspekcji Pracy, gdyż obiekt ma przeznaczenie na stanowiska pracy. Te uzgodnienia projektowe wymagane są niezależnie od innych uzgodnień, wydawanych w formie postanowienia na podstawie art. 106 kpa i to brak takiego uzgodnienia może stanowić przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 6 kpa, nie zaś brak uzgodnień projektu budowlanego, jak to ocenił organ odwoławczy. Organ odwoławczy ograniczył się tylko do lakonicznego podsumowania, iż nie odnajduje ciężkich wad decyzji, które stanowiłyby podstawę do zastosowania instytucji stwierdzenia nieważności aktu administracyjnego. Należy też przypomnieć, że organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, powinien zbadać zgodność zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Pełnomocnika B. G. od powyższego wyroku z dnia 8 czerwca 2005 r. złożył skargę kasacyjną, zarzucając naruszenie przepisów: - art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powołanej dalej jako ppsa, ponieważ wydany wyrok nie doprowadził do końcowego załatwienia sprawy, - art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, ponieważ zgodnie z brzmieniem tego przepisu sąd uwzględniając skargę powinien uchylić decyzję w całości albo w części, a z sentencji zaskarżonego wyroku nie wynika, w jakim stopniu uchylił przedmiotową decyzję, tym bardziej, że w znacznej części w swym uzasadnieniu popierał słuszność jej wydania, - art. 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 kpa poprzez uwzględnienie skargi z powodu błędnej interpretacji powołanych przepisów, która wynika pośrednio z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a głównie ze stwierdzenia, że organ odwoławczy "ograniczył się tylko do lakonicznego podsumowania, iż nie stwierdza rażących wad decyzji nr [...] Wójta Gminy P.", - art. 35 Prawa budowlanego, którego naruszenie starał się udowodnić organowi odwoławczemu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku. Wskazując na powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącej wnosi o: - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie - zmianę zaskarżonego wyroku przez oddalenie skargi w całości, - zasądzenie stronie skarżącej należnych kosztów postępowania. H. G. i S. K. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnoszą o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej i wskazane tam przepisy prawa, które rzekomo zostały naruszone zaskarżonym wyrokiem, nie mają związku ze sprawą bądź poruszają kwestie marginalne. Zarzut naruszenia przepisu art. 135 ppsa sprowadza się bowiem do nieuzasadnionych pretensji do Sądu, że wydał rozstrzygnięcie uchylające zaskarżoną decyzję, tak jakby Sąd I instancji nie mógł wydać takiego rozstrzygnięcia. Powołanie zaś w tym miejscu ww. przepisu, służy wyłącznie autorowi skargi do tego aby wykazać, że zaskarżony wyrok jednak nie doprowadził do końcowego załatwienia sprawy. Nie wiadomo też zupełnie, na jakiej podstawie przyjmuje się za kryteria ocenne prawidłowości wydanego wyroku to, czy doprowadził on do końcowego załatwienia sprawy czy też nie. Poza tym, nie wiadomo co pełnomocnik skarżącej rozumie pod pojęciem "końcowego załatwienia sprawy". Podobnie absurdalny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, bowiem z faktu tego, że przepis ma takie brzmienie, jak to cytuje się jego fragmenty w skardze kasacyjnej, nie można podnosić wątpliwości, iż ze sformułowania sentencji zaskarżonego wyroku, nie wiadomo czy zaskarżona decyzja została uchylona w całości, czy w części. Tego typu wątpliwości zgłoszone przez pełnomocnika, który posiada odpowiednie przygotowanie zawodowe i doświadczenie w tym zakresie, są co najmniej niezrozumiałe, skoro wątpliwości w tym zakresie nie mają inni uczestnicy postępowania niebędący profesjonalistami. Nie jest to też pierwszy ani ostatni przypadek, kiedy to Sąd zgadza się z niektórymi poglądami organu a mimo to uchyla jego decyzje. Nie każdą bowiem decyzję można uchylić w części. W omawianej sprawie nie powinno być wątpliwości, że zaskarżonym wyrokiem Sąd uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2004 r. w całości, chociaż tak dokładnie nie sprecyzował swego rozstrzygnięcia, nie może to jednak w świetle art. 174 ppsa stanowić podstawy skargi kasacyjnej. Jeżeli pełnomocnik skarżącej miał wątpliwości co do treści wyroku, powinien w trybie art. 158 ppsa wystąpić z wnioskiem o dokonanie wykładni wyroku, a nie podnosić tego w skardze kasacyjnej. Zarzut naruszenia wskazanych w pkt II skargi kasacyjnej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, został podobnie jak wcześniejsze zarzuty, sformułowany w oparciu chyba przypadkowo lub omyłkowo, gdyż powołane tam przepisy nie zostały ani razu przywołane w zaskarżonym wyroku. A to, dlaczego Sąd I instancji uznał uzasadnienie zaskarżonej decyzji za lakoniczne w pewnych jego fragmentach zostało w uzasadnieniu skarżonego wyroku szeroko wyjaśnione. Niezrozumiały jest również zarzut naruszenia art. 35 Prawa budowlanego, ponieważ Sąd na str. 4 uzasadnienia zaskarżonego wyroku odwołał się tylko do brzmienia art. 35 Prawa budowlanego z czego wcale nie wynika, że organ wydający pozwolenie na budowę powinien badać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tak jak to czyni organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok odpowiada prawu, natomiast zarzuty zamieszczone w skardze kasacyjnej, formalnie mieszczące się w podstawach skargi kasacyjnej, określonych w art. 174 ppsa, merytorycznie nie spełniają tych wymogów. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji.