II OSK 1149/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Rzążewska /spr./, Sędziowie NSA Marek Gorski, Alicja Plucińska - Filipowicz, Protokolant Magdalena Baduchowska, po rozpoznaniu w dniu 22 września 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 362/04 w sprawie ze skargi S. i S. S. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 7 czerwca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołaniu na art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ppsa, oddalił skargę S. i S. S. od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] lutego 2004 r., która utrzymała w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] sierpnia 2002 r. umarzającej wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie budowy ogrodzeń działki położonej w Z. przy ul. G. W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że w sprawie budowy ogrodzenia działki przy ul. G. w Z. ustalono, iż właściciele działki pismem z dnia 10 czerwca 2002 r. powiadomili Burmistrza Z. o zamiarze remontu ogrodzenia wskazując, iż zamierzają wykonać bramę wjazdową, 2 furtki oraz płot z kątownika oparty na betonowych słupach. Pismem z dnia 14 czerwca 2002 r. Burmistrz Miasta Z. potwierdził przyjęcie zgłoszenia określając warunki budowy. Kolejnym pismem z dnia 28 czerwca 2002 r. inwestor K. Ś. zawiadomił o zamiarze budowy ogrodzenia między działkami wskazując, iż będzie się ono składać z betonowego fundamentu o wysokości 0,60 m i ażurowego metalowego płotu o wysokości 1,90 m. Także to zgłoszenie zostało potwierdzone przez Burmistrza Miasta Z. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz o wysokości powyżej 2,20 m. W sprawie niesporne jest, że inwestorzy dokonali zgłoszenia budowy ogrodzenia, a po potwierdzeniu przyjęcia zgłoszenia przez organ mogli przystąpić do jego realizacji. Głównym zarzutem podnoszonym przez skarżących jest naruszenie ich własności przez inwestorów, którzy powinni przed przystąpieniem do budowy ogrodzenia wyznaczyć geodezyjnie granice między działkami. Brak rozgraniczenia spowodował na całej długości wspólnej granicy "wgrodzenie się w ich działkę od 0,40 m do 1,00 m". Podniesiony zarzut, nie oceniając jego zasadności, nie może jednak być skuteczny w postępowaniu administracyjnym. Sprawy dotyczące naruszenia prawa własności mogą być dochodzone wyłącznie w drodze postępowania cywilnego. W ocenie Sądu organy niewadliwie ustaliły, iż w sprawie wystąpiła przesłanka bezprzedmiotowości, w związku z czym zgodnie z art. 105 § 1 kpa zobowiązane były do umorzenia postępowania, gdyż brak było podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Dalsze prowadzenie postępowania w takim przypadku stanowiłoby o jego wadliwości, mającej istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna od powyższego wyroku wniesiona przez S. S. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1, art. 145 § 1 i art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 75 § 1 kpa i art. 85 kpa w związku z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) przez oddalenie skargi, pomimo że organy orzekające w sprawie nie przeprowadziły postępowania dowodowego na okoliczność, czy budowa ogrodzenia od strony ulicy G. została rozpoczęta przez A. i K. Ś. przed upływem 30 dni od daty zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w piśmie z dnia 25 lipca 2004 r. złożonym w Powiatowym Inspektoracie Budowlanym w W. skarżący podnieśli, że budowa ogrodzenia została rozpoczęta przed dokonaniem zgłoszenia zamiaru budowy. Twierdzenia skarżących nie zostały wzięte pod uwagę przez organ orzekający w sprawie. Nie przeprowadzono żadnych dowodów na okoliczność, czy budowa została rozpoczęta po upływie terminu wynikającego z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, w szczególności nie przesłuchano stron postępowania. Konkluzja skargi zawiera wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przyznanie pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Nie jest uzasadniony zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd art. 134 § 1 i art. 145 § 1 ppsa w związku z oddaleniem skargi, bowiem w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją nie doszło do naruszenia przez organ administracji wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów – art. 75 § 1 i art. 85 kpa. Przede wszystkim podnieść należy, że w treści pism skarżącego z dnia 29 czerwca 2002 r. jak i powołanym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej piśmie z dnia 25 lipca 2002 r. brak jest stwierdzeń, z których wynikałoby, że realizacja budowy ogrodzenia od strony ulicy została rozpoczęta przez inwestorów przed dniem przyjęcia przez organ administracji zgłoszenia zamiaru budowy obiektu i skierowania przez organ do inwestorów pisma z dnia 14 czerwca 2002 r., w treści którego wskazano warunki budowy tego ogrodzenia. W wymienionych pismach zakwestionowana została budowa ogrodzenia przebiegającego między działkami stron i co tej inwestycji wskazywano, że budowa została rozpoczęta przed dokonanym zgłoszeniem, natomiast w zakresie budowy ogrodzenia od strony ulicy nie zostały podniesione zarzuty wskazujące, że jego realizacja została rozpoczęta przed wyrażonym przez organ administracji stanowiskiem o przyjęciu zgłoszenia zamiaru budowy. W tej mierze pismo skarżącego z dnia 29 czerwca 2002 r. przytacza tylko, że takie zgłoszenie zostało dokonane i budowa ogrodzenia od strony ul. G. została zakończona w dniu 27 czerwca 2002 r. przy czym ta okoliczność nie znalazła potwierdzenia w toku oględzin, dokonanych w dniu 25 lipca 2005 r., bowiem z protokołu z dokonania tej czynności wynika, że roboty budowlane dotyczące budowy tego ogrodzenia były niezakończone. Również w odwołaniu od decyzji organu I instancji nie została zakwestionowana okoliczność, iż roboty budowlane w tym zakresie inwestorzy rozpoczęli przed dniem 14 lipca 2002 r. W postępowaniu administracyjnym nie zostały ujawnione żadne dowody wskazujące, że przed tą datą inwestorzy rozpoczęli budowę ogrodzenia od strony ulicy. W związku z okolicznościami podnoszonymi przez samych skarżących w toku postępowania administracyjnego brak było racjonalnych przesłanek dla przeprowadzenia postępowania dowodowego w szerszym niż dokonane zakresie, w tym obejmującego dowód z przesłuchania stron, tym bardziej że strony wypowiadały się w toku dokonanych oględzin i ich wypowiedzi zostały w protokole z tej czynności zarejestrowane. Nie jest uzasadniony zarzut, że nie wzięta została pod uwagę treść pisma skarżących z dnia 25 lipca 2002 r. (mylnie wymienionego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jako pismo z dnia 25 lipca 2004 r.) bowiem wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej nie zawiera ono stanowiska skarżących, że budowa ogrodzenia od strony ulicy została rozpoczęta przed dokonanym przez inwestorów zgłoszeniem. Zwrócić jednocześnie należy uwagę, że nawet w skardze nie została zakwestionowana prawidłowość ustaleń organu w tej mierze, a sama skarga w istocie została nakierowana na prawidłowość umorzenia postępowania administracyjnego w zakresie budowy ogrodzeń między działkami stron, a tej części orzeczenia sądu I instancji skarga kasacyjna nie podważa. Błędne jest stanowisko prezentowane w skardze kasacyjnej, że w rozpoznawanej sprawie inwestorzy mogli rozpocząć realizację zgłoszonych robót po upływie 30 dni od dokonanego zgłoszenia, skoro jest ewidentnym w sprawie, że przed upływem tego terminu organ administracji, do którego zgłoszenie to było skierowane i który był właściwy w sprawie wyraził swoje stanowisko w piśmie z dnia 14 czerwca 2002 r., z treści którego jednoznacznie wynika, że organ przyjął zgłoszenie zamiaru budowy ogrodzenia i nie zamierza zgłosić sprzeciwu. Stąd inwestorzy byli na gruncie art. 30 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane umocowani do rozpoczęcia inwestycji z datą wyrażenia przez organ administracji stanowiska o niezgłoszeniu sprzeciwu. W świetle powyższego zarzut skargi naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 ppsa i art. 145 § 1 ppsa w związku z art. 30 ust. 5 ustawy – Prawo budowlane należy uznać za nieuzasadniony. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji prawidłowo dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji i zarzut naruszenia art. 151 ppsa jest nieuzasadniony, bowiem nie można postawić uzasadnionego zarzutu, że postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją jest dotknięte wadami proceduralnymi wskazywanymi w skardze kasacyjnej. Z przyczyn wymienionych na podstawie art. 184 ppsa orzeczono jak w sentencji. O wynagrodzeniu za prowadzenie sprawy w postępowaniu kasacyjnym adwokata ustanowionego dla skarżącego w zakresie prawa pomocy orzeknie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stosownie do treści art. 250 ppsa.