II OSK 1168/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędzia NSA Alicja Plucińska – Filipowicz (spr.) Sędzia del. WSA Jerzy Siegień Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 31 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 1394/06 w sprawie ze skargi J. D. i Z. K. na decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie lokalizacji drogi krajowej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 marca 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 1394/06 po rozpoznaniu skarg J. D. i Z. K. na decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] maja 2006 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji rozbudowy drogi krajowej na odcinku Łańcut - Głuchów - oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku podano, iż organ odwoławczy wywiódł szczegółowo przyczyny uznania, że decyzja organu odwoławczego jest prawidłowa jak też zasadne i zgodne z prawem jest nadanie tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli J. D. i Z. K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargi za niezasadne. Sąd podkreślił, że w sprawie ma zastosowanie art. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych /Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm./, zwanej dalej "ustawą", zgodnie z którym do postępowania w sprawach o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi stosuje się przepisy kpa z zastrzeżeniem przepisów tej ustawy. W myśl art. 15 kpa organ odwoławczy powtórnie rozpatruje sprawę i ją merytorycznie rozstrzyga. Minister Transportu właściwie przeprowadził postępowanie odwoławcze, zaś Sąd nie dopatrzył się w decyzji tego organu wad uzasadniających jej wyeliminowanie z obiegu prawnego. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad złożył wniosek o wydanie decyzji po wyczerpaniu wymogu uzyskania stosownych opinii /art. 3 ust. 1 ustawy/. Wniosek spełnia wymogi art. 5 ust. 1 ustawy odnośnie przedstawienia przebiegu drogi na stosownej mapie. Naruszenie art. 2 ust. 2 ustawy określającego termin do wydania decyzji /trzy miesiące od złożenia wniosku/ nie powoduje skutku w postaci konieczności uchylenia decyzji z powodu jej nieważności, gdyż przepis ten ma charakter instrukcyjny, dyscyplinujący organ do sprawnego prowadzenia postępowania. W ocenie Sądu do przedmiotowej inwestycji, jak to słusznie stwierdziły organy orzekające w sprawie, nie stosuje się nowelizacji ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska /Dz. U. z 2001 r. Nr 62, poz. 627 ze zm./, dokonanej ustawą z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw /Dz. U. Nr 113, poz. 954/, stosownie do art. 25 tej ustawy. Weszła ona w życie w dniu 28 lipca 2005 r., zaś inwestor w dniu 27 lipca 2005 r. złożył wniosek wszczynający postępowanie w sprawie. Stosuje się więc przepisy obowiązujące przed dniem wejścia w życie wymienionej nowelizacji. Inwestor uzasadnił też prawidłowo wniosek o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wskazując na niezbędność niezwłocznego wdrożenia jej w życie. Sąd podkreślił, że organ orzekający w sprawie nie może zmienić przebiegu drogi, określonego we wniosku inwestora. Ponadto w sprawie został opracowany raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który ocenia, że zaprojektowane urządzenia, zabezpieczające przed ponadnormatywnym hałasem komunikacyjnym dla przyjętej prognozy ruchu spełniają wymagania ochrony środowiska. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Z. K.. Skargę kasacyjną sporządził pełnomocnik z urzędu, adwokat W. M., zarzucając obrazę art. 7 kpa przez: 1/ niedokonanie badań w zakresie hałasu i drgań wywoływanych projektowaną budową i nie przekazanie wyników tych badań osobom zainteresowanym, 2/ błędne przyjęcie, iż spóźnienie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi nie spowoduje nieważności takiej decyzji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzi się, iż decyzja radykalnie zmieniająca warunki życia osób, których dotyczy, powinna w maksymalnie wyczerpujący sposób uzasadniać nie tylko celowość inwestycji ale i okoliczności wpływu budowy na warunki bytowe ludzi, w tym skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 156, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa" skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie jak też na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, iż zarzut naruszenia przepisów postępowania i to takiego naruszenia, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wymaga wskazania konkretnych przepisów procedury obligujących sąd pierwszej instancji do określonego działania, z jednoczesnym wywiedzeniem takiego związku tych naruszeń, który mógł doprowadzić do wydania wadliwego rozstrzygnięcia przez sąd danej sprawy. Przepis art. 175 ( 1 ppsa statuuje jako zasadę, że skargę kasacyjną powinien sporządzić adwokat lub radca prawny. W art. 183 ( 1 ppsa ustalono zasadę, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, zaś z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, przy czym przesłanki nieważności określa ( 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie skargę kasacyjną sporządził adwokat, który jako jej podstawę wskazał "obrazę art. 7 kpa przez: 1/ nie dokonanie badań w zakresie hałasu i drgań wywoływanych projektowaną budową i nie przekazanie wyników tych badań osobom zainteresowanym, 2/ błędne przyjęcie, iż spóźnienie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi nie spowoduje nieważności takiej decyzji". Tak skonstruowana podstawa skargi kasacyjnej może być rozumiana jedynie jako przyjęcie przez pełnomocnika skarżącego, że przepis art. 7 kpa zawiera unormowanie procesowe odnoszące się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który powinien stosownie do tego przepisu przeprowadzić postępowanie sądowo-administracyjne. Otóż stanowisko to jest błędne, bowiem unormowanie art. 7 kpa odnosi się do postępowania administracyjnego, prowadzonego przez organy administracji publicznej zarówno pierwszej jak i drugiej instancji. Postępowanie przed sądem administracyjnym nie jest normowane przepisami kpa lecz ppsa, zaś naruszenia jakiegokolwiek z przepisów ppsa w skardze kasacyjnej nie zarzucono. Z powyższych względów skarga kasacyjna podlega oddaleniu z mocy art. 184 ppsa. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej stosownie do art. 250 ppsa orzeknie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.