II OSK 1182/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) Sędzia del. WSA Teresa Zyglewska Protokolant sekretarz sądowy Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 1042/13 w sprawie ze skargi L. K. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 1042/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę L. K. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...]w przedmiocie zezwolenia na realizacje inwestycji drogowej. Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z dnia 10 sierpnia 2012 r. Burmistrz Miasta Rawa Mazowiecka wystąpił do Starosty Rawskiego o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej – rozbudowę ul. [...] od ul. [...]do kolejki wąskotorowej z budową ronda na skrzyżowaniu z ul. [...] w R., na podstawie art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.), dalej specustawa drogowa. Starosta Rawski decyzją z dnia [...] października 2012 r. udzielił zezwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. Odwołanie od powyższej decyzji Starosty Rawskiego z dnia [...] października 2012 r. wniósł L. K. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda Łódzki decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starostwa Rawski decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], na podstawie art. 11a ust. 1 specustawy drogowej udzielił Burmistrzowi Miasta Rawa Mazowiecka zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie ul. [...] od ul. [...] do kolejki wąskotorowej z budową ronda na skrzyżowaniu z ul. [...] w R., zlokalizowanej na nieruchomościach, bądź ich częściach, oznaczonych w ewidencji gruntów numerami: [...], powiat rawski, gmina Miasto Rawa Mazowiecka, obręb nr [...]. W decyzji Starosta stwierdził, że na obszarze objętym inwestycją nie nastąpi zmiana powiązań drogi z innymi drogami publicznymi, ustalił, że linia rozgraniczająca teren inwestycji (linia przerywana koloru różowego) wyznaczona na mapie zasadniczej w skali 1:500 obejmuje przebudowę drogi gminnej wraz z przebudową istniejących sieci uzbrojenia terenu, oświetlenia wjazdów, chodników, sieci kanalizacji deszczowej oraz sieci gazowe. Wyżej wymieniona mapa, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przez Starostę Rawskiego pod nr: [...] dnia [...] lutego 2012 r., stanowi załącznik nr 1 do decyzji. Przedsięwzięcie w zakresie objętym niniejszą decyzją nie jest zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z powyższym nie wymagało uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W pkt 4 decyzji określono warunki ochrony środowiska w trakcie prowadzenia prac budowlanych. W zakresie wymagań dotyczących uzasadnionych interesów osób trzecich organ przytoczył unormowania art. 12 specustawy, wyjaśniając tryb i zasady ustalania odszkodowania za nieruchomości zajęte z mocy prawa. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził m.in., że planowana inwestycja nie będzie oddziaływać na obszar Natura 2000, ponieważ zlokalizowana jest poza tymi obszarami. Wskazano ponadto, że decyzja zatwierdza podział działki o nr ewid. [...] na dwie działki oznaczone nr ewid. [...] i [...], z których pierwsza staje się z mocy prawa własnością Gminy Rawa Mazowiecka, natomiast druga pozostaje w zarządzie GGDKiA jako pas drogi krajowej. Granica miedzy tymi działkami pokrywa się z linią rozgraniczającą drogę krajową nr [...], zatem zgodnie z § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430), wydzielona działka o nr ewid. [...] nie stanowi pasa drogowego drogi krajowej nr [...]. W ocenie organu I instancji załączony projekt budowlany spełnia wymagania określone w opiniach instytucji i organów opiniujących inwestycję na podstawie art. 11d pkt 8 ustawy oraz spełnia wymogi nałożone w art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Odwołanie od powyższej decyzji Starosty Rawskiego z dnia [...] czerwca 2013 r. wniósł L. K. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda Łódzki decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 11g ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej utrzymał w mocy decyzję Starosty Rawskiego z dnia [...] czerwca 2013 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji. Projekt zagospodarowania sporządzony na mapie zasadniczej w skali 1:500 zawiera linie rozgraniczające teren inwestycji. Na mapie tej wyznaczono również teren podlegający czasowemu zajęciu celem wykonania przebudowy infrastruktury związanej z realizacją inwestycji. Zezwolono inwestorowi na wykonanie przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu oraz przebudowy innych dróg. Decyzja zatwierdza także podział nieruchomości. Na mocy przedmiotowej decyzji zatwierdzono projekt budowlany, stanowiący integralną część decyzji. W decyzji określono także nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Miasta Rawa Mazowiecka, tj. działkę o nr ew. [...], powstałą wskutek podziału działki nr ew. [...]; a także działki o nr ew. [...] i [...], które w całości objęto liniami rozgraniczającymi. Poza tym ustalono warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa, określono wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, a także w szczególności warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, jak również wymagania dotyczące nadzoru na budowie. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez L. K. w odwołaniu, Wojewoda Łódzki wskazał, że zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 1 i 3 specustawy to inwestor decyduje o przebiegu drogi oraz o wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych. Wojewoda wyjaśnił, iż organ właściwy do wydawania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest upoważniony do korygowania rozwiązań przyjętych we wniosku o wydanie ww. decyzji. Starosta Rawski, jak i Wojewoda Łódzki mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji. Ocenie dokonanej zarówno przez organ pierwszej instancji, jak i organ drugiej instancji może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, bowiem stosownie do przepisu art. 11e ustawy nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Następnie organ odwoławczy odniósł się do analizy powiązania drogi z innymi drogami publicznym, gdzie stwierdzono, że ul. [...] zgodnie z klasyfikacją w zakresie funkcji dróg jest drogą klasy Z – czyli zbiorczą, do czasu wybudowania obwodnicy miasta Rawa Mazowiecka stanowiła ona ciąg drogi krajowej nr [...], aktualnie ulica stanowi główny wylot z centrum miasta oraz dojazd do strefy przemysłowej. Przebudowa skrzyżowania ul. [...] z ul. [...] na skrzyżowanie skanalizowane z segregacją ruchu przyczyni się także do zwiększenia przepustowości tego skrzyżowania, co zwłaszcza w godzinach szczytu porannego i popołudniowego ma istotne znaczenie. W celu realizacji tej inwestycji niezbędne jest pozyskanie dla miasta m.in. niezabudowanej działki nr ewid. [...]oraz zabudowanej domem mieszkalnym jednorodzinnym działki nr ewid. [...], obręb nr [...]. Wojewoda podzielił stanowisko Starosty, że dodatkowe żądania, złożone przez skarżącego, wykraczają poza zakres odszkodowania, o którym jest mowa w art. 12 ust. 4a specustawy. Skarżący zaś nie zgodził się na przyjęcie żadnej ze wskazanych mu działek budowlanych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] sierpnia 2013 r. wniósł L. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 9 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 1042/13, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że specyfika uregulowań specustawy drogowej wyraża się w uproszczeniu postępowania administracyjnego w sprawach związanych z nabyciem nieruchomości oraz dysponowania nimi przez inwestora na cele budowy drogi publicznej. Interes społeczny i gospodarczy, który znajduje oparcie w omawianym akcie prawnym i który w tym wypadku ma prymat nad słusznym interesem strony, przemawia za szybką i sprawną budową drogi. Z tych przyczyn z jednej strony znacznie zwiększa uprawnienia inwestora, natomiast z drugiej zdecydowanie ogranicza uprawnienia właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Należy podkreślić, że Konstytucja, chroniąc własność (art. 21 ust. 1) przewiduje również odjęcie własności za odpowiednim odszkodowaniem (art. 21 ust. 2). Sąd podniósł że ograniczenie uprawnień skarżącego i pozbawienie go prawa własności będzie wynagrodzone stosownym odszkodowaniem, co wynika wprost z art. 12 ust. 4a, ust. 4b, ust. 4f, ust. 5 oraz art. 18 specustawy. Odszkodowanie, o którym mowa, stanowi rekompensatę za wywłaszczoną nieruchomość i zabezpiecza interesy dotychczasowego właściciela. Sąd wskazał, że spośród zasad ogólnych postępowania, których organ winien przestrzegać na podstawie art. 11c ustawy, wymienić należy zasadę należytego informowania stron o toczącym się postępowaniu, poprzez zawiadamianie osób będących stronami postępowania o poszczególnych jego etapach, a ponadto przez dokonywanie ogłoszeń publicznych, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Każdy etap postępowania dokumentowany był ogłoszeniami. Jak wynika z akt administracyjnych, udzielano skarżącemu informacji o treści przepisów. Zarzut naruszenia zasady zawarte w art. 9 k.p.a. nie jest zatem uzasadniony. Zadaniem organu jest zbadanie, czy wniosek inwestora odpowiada tym wymogom, a także czy przedłożona dokumentacja pozwala na wydanie decyzji. Ponadto organ winien sprawdzić poprawność projektu budowlanego. Jak wynika z uzasadnień decyzji organów obydwu instancji, te przesłanki zostały zbadane, organy oceniły poprawność złożonej dokumentacji. Ocena ta odpowiada wymogom art. 77 § 1 k.p.a., w uzasadnieniu skargi nie podważono zaś skutecznie wniosków organów w tym zakresie. Zaskarżona decyzja czyni zadość art. 11f ust. 1 specustawy zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji, mapę w odpowiedniej skali przedstawiającą proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, stanowiącą integralną część decyzji. Organ słusznie też ustalił, że inwestycja nie wymagała uzyskania decyzji środowiskowej. Katalog tego typu przedsięwzięć zawiera rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z dnia 12 listopada 2010 r.). Z unormowań zawartych w § 3 ust. 1 pkt 6 wynika, że inwestycje dotyczące dróg gminnych zalicza się do tego typu inwestycji, o ile ich długość przekracza 1 km. Natomiast do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko spośród inwestycji drogowych zalicza się min. autostrady, drogi o odpowiedniej liczbie pasów ruchu w każdym kierunku drogi (§ 2 rozporządzenia). Organ wprawdzie nie powołał powyższych przepisów, niemniej zawarł w decyzji trafne rozstrzygnięcie. Sąd podniósł, że kwestią odrębną jest natomiast ustalenie odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości. Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 2 specustawy nieruchomość lub jej część, o której mowa w art. 11f ust. 1 pkt 6, staje się z mocy prawa własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za nieruchomość, o której mowa w ust. 4, wydaje organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (art. 12 ust. 4a ustawy). Z kolei art. 12 ust. 4b ustawy stanowi, że decyzję ustalająca wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Odszkodowanie, o którym mowa wyżej ustali zatem Starosta Rawski w odrębnej decyzji, o wyjaśnienia w sprawie odszkodowania skarżący może się zwrócić do tego organu. Powyższe warunki zostały wskazane w decyzji organu i instancji w punkcie 3. Nie można zatem mówić o pozbawieniu skarżącego ochrony prawnej i dlatego w tym zakresie zarzuty również należy uznać za niezasadne. Przede wszystkim jednak brak podstaw prawnych do rozważania kwestii odszkodowania, jego adekwatności do poniesionej szkody w tym postępowaniu. Dodatkowo Sąd wskazał, że brak podania zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i w decyzji organu I instancji dosłownej treści powołanych w ich treści wszystkich przepisów prawa nie stanowi również takiego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podobnie należy ocenić brak doręczenia skarżącemu wszystkich załączników do decyzji organu I instancji. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika bowiem, że każdy załącznik do decyzji stanowi jej integralną część i co do zasady winien być doręczony wraz z nią wszystkim stronom postępowania. Jednakże w przypadkach inwestycji o dużym zasięgu oddziaływania, których realizacja oddziałuje na interes prawny znacznej liczby podmiotów, doręczanie każdej stronie załącznika w tym jak w niniejszej sprawie w postaci mapy w odpowiedniej skali z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, mapy podziału nieruchomości oraz całego projektu budowlanego pozostaje w sprzeczności z zasadami ekonomii postępowania. Z decyzji, którą doręczono skarżącemu wynikało, jakie dokumenty stanowią jej załączniki, a zatem nic nie stało na przeszkodzie, aby skarżący osobiście udał się do organu i zapoznał się ze wszystkim dokumentami zgromadzonymi w sprawie. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Łodzi z dnia 9 stycznia 2014 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł L. K. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego: – art. 11e specustawy poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji niedokonanie przez organy orzekające oceny zasadności planowanych rozwiązań drogowych, w kontekście zachowania ustawowego wymogu uwzględnienia uzasadnionego interesu osób trzecich i arbitralne orzeczenie, w decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej, o braku istnienia uzasadnionego interesu osób trzecich bez ich zbadania; 2) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: – art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niewyjaśnieniu w sposób wyczerpujący podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz lakonicznym omówienie zarzutów podniesionych przez skarżącego oraz nierozważenie w sposób wyczerpujący wszelkich okoliczności sprawy, polegające w szczególności na zaniechaniu rozważenia w zaskarżonym wyroku zarzutów podniesionych w piśmie z dnia 28 listopada 2013 r., – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy administracyjne art. 7, 9, 80 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy polegający na ich niezastosowaniu i niewyczerpującym rozważeniu zarzutów podniesionych skardze na decyzję Wojewody Łódzkiego. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Łodzi do ponownego rozpoznania oraz o zasadzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W dniu 28 maja 2014 r. wpłynęło do Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo od L. K. (wraz z załącznikami) informujące o wznowieniu na jego wniosek postanowieniem Wojewody Łódzkiego z dnia [...] kwietnia 2014 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody Łódzkiego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...]. Następnie postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Wojewoda Łódzki na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. z urzędu zawiesił to postępowanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie w zasadzie stanowi powtórzenie wszystkich zarzutów naruszenia przepisów prawa, wraz z ich uzasadnieniem, zawartych w piśmie pełnomocnika skarżącego z dnia 28 listopada 2013 r. Pismo to wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w dniu 20 grudnia 2013 r. i zostało przez pełnomocnika określone jako "Uzupełnienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego". Natomiast skarga L. K. na decyzję Wojewody Łódzkiego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. wpłynęła do Łódzkiego Urzędu Wojewódzkiego 16 września 2013 r. Analizując uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nie sposób nie zauważyć, że Sąd w całej rozciągłości dokonał kontroli zaskarżonej decyzji biorąc pod uwagę skargę L. K. i uwzględniając zarzuty podniesione w piśmie jego pełnomocnika z dnia 28 listopada 2013 r. o ile to było możliwe w odniesieniu do stanu faktycznego tej sprawy. Nie jest więc prawdziwe twierdzenie, że Sąd w zaskarżonym wyroku zaniechał rozważenia zarzutów podniesionych w piśmie z dnia 28 listopada 2013 r., zamieszczone w pkt 2b skargi kasacyjnej. W pkt 2a skargi kasacyjnej zarzuca się naruszenie art. 11e specustawy drogowej przez niezastosowanie tego przepisu. Analizując brzmienie powyższego przepisu nie wiadomo, w jaki sposób w tym przypadku Sąd mógł naruszyć ten przepis. Tym bardziej że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie odniesiono się szerzej do omawianego zarzutu. W uzasadnieniu decyzji, jak i w zaskarżonym wyroku wyjaśniono, że organ zezwalający na realizację inwestycji drogowej na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. chcąc uwzględnić interes osób trzecich, nie może ingerować w zaproponowany przez inwestora przebieg trasy drogi i w zaproponowane rozwiązania techniczne. Nie można też uwzględnić zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż od strony formalnej uzasadnienie to spełnia wymagania powyższego przepisu. Podnoszona zaś ogólnikowość uzasadnienia zaskarżonego wyroku o ile takie jest, wynika niewątpliwie z ogólnikowości skargi L. K. i późniejszego pisma z 28 listopada 2013 r. jego pełnomocnika. Dokłada analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku najwyraźniej wskazuje, że Sąd nie tylko odniósł się do tych kwestii, które były poruszone w skardze L. K. i w piśmie z 28 listopada 2013 r., ale dokonał kontroli zaskarżonej decyzji w szerszym zakresie, badając jej zgodność z przepisami specustawy drogowej, korzystając z uprawnień, jakie daje art. 134 § 1 p.p.s.a. Kolejny zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. jest całkowicie gołosłowny, oparty wyłącznie na subiektywnym odczuciu autora skargi kasacyjnej. Zarzut ten stanowi powtórzenie zarzutów skargi naruszenia art. 7, 9, 80 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. W skardze kasacyjnej, podobnie jak i w piśmie pełnomocnika skarżącego z dnia 28 listopada 2013 r., naruszenia ww. przepisów nie uzasadniono w kontekście tej konkretnej sprawy. Nie może stanowić uzasadnienia pisma procesowego (skargi, skargi kasacyjnej), wnoszonego w konkretnej, indywidualnej sprawie, transpozycja brzmienia kodeksowego przepisów, których zarzuca się naruszenie. Uzasadnienie oparte na fragmentarycznych opisach danego przepisu, zaczerpniętych z komentarzy do Kodeku postępowania administracyjnego z powołaniem wybranego orzecznictwa, nie może zastąpić odniesienia się do konkretnego stanu faktycznego danej sprawy i wyjaśnienia na czym polegało naruszenie danego przepisu właśnie w tej sprawie. Pomimo takiej ogólnikowości skargi i pisma z dnia 18 listopada 2013 r., Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniósł się do większości zarzutów naruszenia wskazanych przepisów k.p.a. Ponadto należy zauważyć, że pełnomocnik skarżącego w swoich pismach, nie wzięła pod uwagę tego, iż zgodnie z art. 11c specustawy drogowej do postępowania w sprawach dotyczących wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, przepisy k.p.a. stosuje się z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy. Mając na uwadze powyższe ograniczenia, w ocenie Sądu kasacyjnego, podobnie jak i Sądu pierwszej instancji, wskazane w skardze kasacyjnej przepisy k.p.a., nie zostały naruszone w niniejszej sprawie, nie było więc podstaw aby zaskarżony wyrok był wydany na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., którego naruszenie podnosi się w skardze kasacyjnej. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należy od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258–261 p.p.s.a. Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć w wojewódzkim sądzie administracyjnym stosowne oświadczenia, o jakim mowa w tym przepisie.