II OSK 1185/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski sędzia del. WSA Marzenna Linska - Wawrzon Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 14 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 89/07 w sprawie ze skargi D. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 19 marca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 89/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji dnia [...] listopada Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palna myśliwską . Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją z dnia [...] września 2006 r. Nr [...] Śląski Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach cofnął D. B. pozwolenie na broń palną myśliwską na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525, ze zm.). W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ podniósł , że przeciwko stronie toczy się postępowanie karne o popełnienie czynu określonego w art. 284 § 2 Kodeksu karnego , tj. o to, że w dniu [...] listopada 2004 r. poprzez sprzedaż spółki z o.o. "[...]" z/s w K. dokonał przywłaszczenia przedmiotu leasingu w postaci ciągnika siodłowego m-ki [...] o nr rej. [...] własności [...] Usługi Finansowe Polska Sp. z o.o. z/s w W. w ten sposób, że jako leasingobiorca mając na podstawie pkt 8.1c ogólnych warunków umowy leasingu obowiązek zgłoszenia finansującemu oddania w/w przedmiotu leasingu do użytkowania osobie trzeciej nie uczynił tego, ostatecznie nie zwracając finansującemu przedmiotu leasingu oraz nie informując o miejscu jego przechowywania czym działał na szkodę [...] Usługi Finansowe Polska Sp. z o.o. powodując straty nie mniejsze niż 53095,56 zł. W dniu 29 sierpnia 2006 r. pełnomocnik strony wniósł o dopuszczenie dowodu z akt sprawy karnej prowadzonej przeciwko stronie. Postanowieniem z dnia [...] września 2006 r. Śląski Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach odmówił uwzględnienia żądania pełnomocnika strony o przeprowadzenie dowodu uznając, że ocena oraz zasadność dokumentacji zgromadzonej w sprawie karnej nie należą do jego kompetencji. Ponadto podkreślono, iż dla zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wystarczające jest jak wyjaśniono tylko ustalenie, że przeciwko posiadaczowi pozwolenia na broń toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw wymienionych w tym przepisie. Natomiast bezspornym jest , że przeciwko stronie toczy się takie postępowanie, bowiem postawiono jej zarzut popełnienia przestępstwa z art. 284 § 2 Kodeksu karnego , a więc przeciwko mieniu, który to rodzaj czynów został przez ustawodawcę bezpośrednio wymieniony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, jako szczególnie uzasadniający istnienie obawy, o której w tym przepisie mowa i ma obligatoryjny charakter. Od powyższej decyzji D. B. wniósł odwołanie, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, polegające na błędnym przyjęciu, iż powołane przepisy obligują organ administracji do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej bez konieczności badania okoliczności toczącego się postępowania karnego oraz naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść wydanej decyzji, tj. art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., polegające na bezzasadnym oddaleniu wniosku strony o dopuszczenie dowodu z akt toczącego się przeciwko skarżącemu postępowania karnego oraz nieprzeprowadzeniu dowodu z zeznań świadków, którzy zostali przesłuchani w tym charakterze w w/w postępowaniu oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., polegające na niepodjęciu decyzji o zawieszeniu postępowania w przypadku zaistnienia w sprawie przesłanki nakazującej organowi wydanie takiego rozstrzygnięcia. Wskazując na powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, albowiem rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. Nr [...] Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. z 2004 r. Dz. U. Nr 52, poz. 525, ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę uznano za należącą do kategorii osób określonej w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Ustawodawca istnienie obawy, określonej w przywołanym przepisie jako przesłankę cofnięcia pozwolenia na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, związał wprost z popełnieniem przez posiadacza broni przestępstwa wymierzonego przeciwko mieniu, lub tylko z toczącym się postępowaniem karnym o popełnienie przestępstwa tego rodzaju. Ta druga okoliczność występuje w sprawie D. B., bowiem postawiono mu tego rodzaju zarzut w toczącym się postępowaniu karnym. Strona, jako osoba, która stoi pod zarzutem popełnienia czynu zabronionego, wymierzonego przeciwko mieniu nie daje gwarancji przestrzegania prawa w przyszłości, a więc także przepisów ustawy o broni i amunicji. Konsekwencją tego jest przekonanie organów, że nie daje także gwarancji bezpiecznego używania broni palnej myśliwskiej, a tym samym budzi uzasadnione obawy, że broni może użyć w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Istotne znaczenie ma przy tym fakt, że skarżący stoi pod zarzutem popełnienia przestępstwa wymierzonego przeciwko mieniu, a więc wprost wskazanego przez ustawodawcę w przykładowym katalogu przestępstw, stanowiących podstawę do uznania posiadacza pozwolenia na broń za osobę, określoną w tymże art. 15 ust. 1 pkt 6. Zaznaczono, że od posiadaczy broni, oczekuje się przestrzegania porządku prawnego. Prawo do posiadania broni jest bowiem prawem szczególnym, wyróżniającym osobę je posiadającą z ogółu społeczeństwa. Dostęp do niego podlega ścisłej administracyjnej reglamentacji i uzyskać je można za zgodą właściwego organu, wyrażonej w decyzji administracyjnej, z uwagi na ścisły związek tego prawa ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Odnosząc się do argumentu sformułowanego w odwołaniu, że prawdopodobnie strona zostanie uniewinniony przez sąd, Komendant Główny Policji wyjaśnił, iż prognoza ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, z uwagi na brzmienie wskazanych powyżej przepisów ustawy o broni i amunicji. Organ odwoławczy stwierdził też, iż postanowienie organu pierwszej instancji o nie przeprowadzeniu dowodu z akt sprawy karnej było zasadne. Z samego literalnego brzmienia przepisów stanowiących podstawę materialnoprawną decyzji wynika, że fakt toczącego się postępowania karnego dot. popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu - w ocenie ustawodawcy uzasadnia obawę użycia przez posiadacza broni w sposób określony i obliguje organy do cofnięcia pozwolenia. Organy administracji publicznej nie mogą natomiast dokonywać oceny materiałów zgromadzonych na potrzeby postępowania karnego, a zatem przeprowadzenie wnioskowanego dowodu i to na okoliczności związane z przedmiotem postępowania karnego, a nie administracyjnego, jest prawnie nieuzasadnione. Gdy chodzi o przywołane przez pełnomocnika orzecznictwo sądów administracyjnych wyjaśniono, iż nie zostało ono zastosowane adekwatnie do sprawy. W dniu 13 grudnia 2006 r. D. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na w/w decyzję , zarzucając jej naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, polegającą na błędnym przyjęciu, iż powołane przepisy obligują organ administracji do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej bez konieczności badania okoliczności toczącego się postępowania karnego oraz naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść wydanej decyzji, tj. art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., polegające na bezzasadnym oddaleniu wniosku strony o dopuszczenie dowodu z akt toczącego się przeciwko skarżącemu postępowania karnego oraz nieprzeprowadzeniu dowodu z zeznań świadków, którzy zostali przesłuchani w tym charakterze w w/w postępowaniu oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., polegające na niepodjęciu decyzji o zawieszeniu postępowania w przypadku zaistnienia w sprawie przesłanki nakazującej organowi wydanie takiego rozstrzygnięcia. Wskazując na powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie decyzji organu obu instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, albowiem rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uwzględniając wniesionej skargi oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi gdyż uznał, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa. W działaniu organów wydających decyzję Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Przyjęto, iż wyjaśnione zostały przesłanki podjętego rozstrzygnięcia wraz z przytoczeniem wyczerpującej na ten temat argumentacji, z którą Sąd całkowicie się zgodził. Sąd pierwszej instancji uznał, iż zarzut skargi, dotyczy naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawa materialnego przez błędną jego wykładnię tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, jest całkowicie chybiony. Stosownie bowiem do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) właściwy organ policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 cytowanej wyżej ustawy. Zastosowanie przez organ policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest zatem obligatoryjne w każdym przypadku, gdy osoba należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Jedną z takich kategorii osób są osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności zaś skazanym prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec , których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z literalnego brzmienia cytowanego przepisu w ocenie Sądu wynika w sposób oczywisty, że chodzi w nim o sytuację, gdy doszło do skazania za przestępstwo określone w tym przepisie albo gdy toczy się o to przestępstwo postępowanie karne ale także o każdą inną sytuację wskazującą na to, że istnieje uzasadniona obawa, że broń może być użyta w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Tak więc istnienie konieczności uzasadnienia występowania obawy powstaje w przypadku popełnienia przez daną osobę innego przestępstwa niż wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Prawomocne zaś skazanie osoby posiadającej pozwolenia na broń lub podejrzenie jej o popełnienie któregokolwiek z przestępstw określonych w w/w przepisie nakazuje uznać ją za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Za bezsporne w okolicznościach tej sprawy uznał Sąd to, że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie o popełnienie czynu z art. 284 § 2 Kodeksu karnego. Przestępstwo przywłaszczenia należy do przestępstw przeciwko mieniu. Tak więc w świetle powyższych rozważań organ policji miał podstawę do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń bez badania okoliczności popełnienia czynu poprzez przesłuchiwanie świadków czy podejrzanego tym bardziej, że do dokonywania tych czynności nie był upoważniony, albowiem sprawa leży w gestii organów ścigania. Sam fakt toczącego się przeciwko skarżącemu postępowania o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu obligował organy policji do cofnięcia pozwolenia na posiadaną przez skarżącego broń. Tym samym reasumując Sąd uznał za pozbawiony podstaw zarzut skargi, polegający na naruszeniu wskazanych tam przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Nie było potrzeby przeprowadzania postępowania dowodowego, o które wnosił skarżący ani też zawieszania postępowania w sprawie na mocy art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., skoro fakt prowadzenia postępowania karnego obligował organ do cofnięcia pozwolenia na broń. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu administracyjnego wniósł D. B. zaskarżając go w całości . Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj. art.18 ust.1 pkt.2 w zw. z art.15 ust.1 pkt.6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, polegające na błędnym przyjęciu, iż powołane przepisy obligują organ administracji do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej bez konieczności badania okoliczności toczącego się postępowania karnego - naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz wydanie wyroku bez uwzględnienia całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Wskazując na powyższe zarzuty, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W motywach skargi kasacyjnej wskazano , że okoliczności toczącego się postępowania karnego nie są obojętne dla wydawania decyzji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej. Z przepisu art.18 ust.1 pkt.2 w zw. z art.15 ust.1 pkt.6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji wynika, iż właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Za bezsporne w tej sprawie uznano, iż przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne o przestępstwo z art.284 §2 Kodeksu karnego. Powyższa okoliczność nie może jednak sama przez się stanowić przyczyny cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej przez w/w. Zdaniem skarżącego, z cytowanych przepisów ustawy wynika, iż okoliczności sprawy będącej przedmiotem postępowania karnego nie pozostają bez znaczenia dla toczącego się postępowania administracyjnego dotyczącego cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej. Zauważono, iż ratio legis w/w przepisów ustawy było doprowadzenie do sytuacji, w której dostęp do broni palnej mają wyłącznie osoby, które dają gwarancję jedynie zgodnego z prawem jej używania. Pierwszorzędne znaczenie ma w tym kontekście pierwsza część art.15 ust.1 pkt.6 ustawy, tj. stwierdzenie, iż pozwolenie na posiadanie broni cofa się w stosunku do osób "co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego." Zdaniem skarżącego, dokonana przez Sąd pierwszej instancji oraz orzekające w sprawie organy administracji interpretacja przedmiotowego przepisu całkowicie pomijająca w/w sformułowanie, jako dokonana contra legem, jest oczywiście nieprawidłowa. Zamiarem ustawodawcy nie było pozbawienie możliwości posiadania broni palnej przez każdego, przeciwko komu wszczęte zostało postępowanie karne. Pozwolenie na posiadanie broni należy cofnąć jedynie tym osobom postawionym w stan oskarżenia, co do których istnieje w/w uzasadniona obawa. Brak takiej obawy w konkretnym przypadku powoduje, iż wydanie decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń palną jest w świetle cyt. przepisu nieuzasadnione. Podkreślono, iż odmienna interpretacja ustawy o broni i amunicji w powyższym zakresie prowadziłaby do całkowitego zniweczenia zasady domniemania niewinności, zagwarantowanej zarówno ustawą (art.5 §1 k.p.k.), jak i Konstytucją. Przyjęta przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym orzeczeniu wykładnia w ocenie skarżącego prowadzi do wniosku, iż istnieje domniemanie, że każda osoba, której postawiono zarzuty (nawet najbardziej absurdalne, jak w niniejszej sprawie) jest winna popełnienia zarzucanego jej czynu. Oczywistym jest, iż rozumowanie takie jest nie do przyjęcia na gruncie obowiązującego prawa, a co za tym idzie, okoliczności prowadzonej sprawy karnej powinny być brane pod uwagę w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej. Co więcej, zbadanie przez Sąd pierwszej instancji przedmiotowych okoliczności pozwoliłoby na stwierdzenie, iż postawione D. B. zarzuty w najmniejszym nawet stopniu nie czynią prawdopodobnym, iż w/w mógłby użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. D. B. został oskarżony o to, że poprzez sprzedaż spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "[...]" z siedzibą w Kobiórze dokonał przywłaszczenia przedmiotu leasingu w postaci ciągnika siodłowego marki [...]. Już sama treść zarzutu zdaniem skarżącego wskazuje, iż oskarżenie ma charakter absurdalny. Zarzucono także, iż wydając zaskarżone orzeczenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie odniósł się w zasadzie w ogóle do cytowanego przez skarżącego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, dotyczącego opisywanej materii. Z wyroków sądów administracyjnych wynika natomiast, iż analiza okoliczności popełnienia przestępstwa, będącego podstawą cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej, stanowi obowiązek organu prowadzącego postępowanie administracyjne. Zauważono także, iż w wyrokach tych podkreślano, iż przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można się powoływać jedynie na fakt skazania wyrokiem skazującym albowiem w takim przypadku niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym czynem i cechami charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zaistnienie obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznym z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego. Tak więc nie tylko prowadzenie przeciwko stronie postępowania ale nawet skazanie prawomocnym wyrokiem nie uzasadnia samo przez się cofnięcia pozwolenia na broń. Istotne są bowiem w szczególności okoliczności, w jakich doszło do popełnienia czynu. Tym samym w ocenie skarżącego , wyrok Sądu pierwszej instancji wydany został w oparciu o niepełny materiał dowodowy albowiem skarżącemu odmówiono możliwości przeprowadzenia dowodu z akt prowadzonego postępowania karnego. Dopuszczenie dowodu z akt sprawy karnej, a następnie przesłuchanie występujących w sprawie osób w charakterze świadków pozwoliłoby natomiast na ustalenie, że postawione skarżącemu zarzuty mają charakter absurdalny, wobec czego wysoce prawdopodobnym jest wydanie przez Sąd wyroku uniewinniającego. Powołane wyżej orzeczenia Sądów administracyjnych jednoznacznej wskazują, iż nieprzeprowadzenie takiego dowodu stanowi uchybienie procesowe, niedopuszczalne w postępowaniu dotyczącym cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej. Niezależnie od powyższego podniesiono, iż nietrafne jest stwierdzenie Sądu, zgodnie z którym rozstrzygnięcie, które zapadnie w sprawie karnej nie stanowi w niniejszej sprawie przesłanki zawieszenia postępowania z art. 97 §1 pkt.4 k.p.a. Zdaniem skarżącego, wydanie przez Sąd Rejonowy w T. wyroku miałoby decydujący wpływ na przebieg i wynik niniejszego postępowania. Brak zawieszenia niniejszego postępowania spowodował, iż strona została pozbawiona możliwości zweryfikowania stanowiska organu w powyższym zakresie, zanim zapadło merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie . W odpowiedzi na skargę kasacyjna Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej . Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje : Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej wyżej ustawy tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Natomiast skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem nie ma usprawiedliwionych podstaw , co sprawia , że nie zasługuje na uwzględnienie . W myśl art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach : 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędna jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania , jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednakże związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej, o którym mowa w art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wymaga prawidłowego sformułowania zarzutów w skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego Sąd uchybił , uzasadnienie ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Podstawa kasacyjna z art. 174 pkt. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obliguje sporządzającego kasację do wskazania naruszonych w postępowaniu sądowoadministracyjnym, przepisów proceduralnych , a także do wskazania, iż podniesione uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny kontrola kasacyjna obejmuje wyłącznie stosowanie prawa procesowego przez sąd administracyjny. Badanie przez Naczelny Sąd Administracyjny stosowania prawa przez organy administracji może mieć jedynie charakter pośredni, w sytuacji, gdy skarżący w ramach podstawy kasacyjnej zarzuci sądowi pierwszej instancji naruszenie stosownych przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mimo zarzutów zawartych w skardze, naruszenia przez organy wskazanych w niej przepisów . W skardze kasacyjnej mimo, że podniesiono zarzut naruszenia prawa procesowego to jednak w tym kontekście nie wskazano jakiegokolwiek przepisu ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W petitum skargi jedynie w sposób opisowy zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz wydanie wyroku bez uwzględnienia całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Takie sformułowanie zarzutu jest nieskuteczne, albowiem Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać zakresu zaskarżania i bez wskazania konkretnej normy prawa procesowego oceniać zarzutu naruszenia prawa procesowego. Wprawdzie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jedynym przepisem procesowym jaki został tam wymieniony to art. 97 § 1 pkt. 4 kpa lecz przepis ten wskazany został nie w kontekście uczynionego zarzutu lecz polemiki ze stanowiskiem Sądu: cytat " iż nietrafne jest stwierdzenie Sądu , zgodnie z którym rozstrzygniecie , które zapadnie w sprawie karnej nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt. 4 kpa " – koniec cytatu. Poza tym nawet gdyby teoretycznie uznać , że to ta norma Kodeksu postępowania administracyjnego dotycząca zawieszenia postępowania administracyjnego została zakwestionowana w skardze kasacyjnej w formie zarzutu naruszenia przepisów postępowania to jest on nieusprawiedliwiony albowiem podniesiony zarzutu naruszenia dotyczy przepisu kpa , który w postępowaniu przed Sądem administracyjnym nie był stosowany. Konstrukcja skargi kasacyjnej w zakresie redakcji zarzutów w niej zawartych pozwala zatem jedynie na ustosunkowanie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez błędna wykładnie art. 18 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji polegający na błędnym przyjęciu, iż powołane przepisy obligują organ administracji do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej be z konieczności badania okoliczności toczącego się postępowania karnego. Zarzut ten jednak pozostaje nieusprawiedliwiony. Punktem wyjścia dla Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę jest przekonanie, że prawo posiadania broni nie należy w Polsce do wolności i praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji R.P. Prawa tego nie gwarantują przepisów prawa międzynarodowego, w tym również prawa europejskiego. Prawo do posiadania broni jest ściśle reglamentowane w zakresie udzielania pozwolenia na broń jak też w okresie korzystania z przyznanego już decyzją administracyjną uprawnienia . W związku z tym, zarówno organy właściwe do wydawania pozwoleń na posiadanie broni jak i sądy administracyjne muszą brać pod uwagę nie ylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego . Jednakże podniesiony zarzut skargi kasacyjnej dot. błędnej wykładni art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji pozostaje chybiony. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji właściwy organ policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 cyt. wyżej ustawy. Zastosowanie przez organ policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest zatem obligatoryjne w każdym przypadku, gdy strona należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Jedną z takich kategorii osób są osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności zaś skazanych prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z literalnego brzmienia cytowanego przepisu wynika w sposób oczywisty, że ma on przede wszystkim zastosowanie do osób skazanych za którekolwiek z przestępstw wskazanych w tym przepisie. Przesłanką cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską był fakt wszczęcia i prowadzenia postępowania karnego o popełnienie czynu z art. 284 § 2 Kodeksu karnego. Przestępstwo to jest przestępstwem przeciwko mieniu zamieszczonymi w rozdziale XXXV Kodeksu karnego – Przestępstwa przeciwko mieniu. Tym samym organy administracyjne miały obowiązek zaliczyć skarżącego do kategorii osób, którym nie wydaje się pozwolenia na broń, a jeżeli już je posiadają, to należy je im cofnąć (art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy). Tym samym to sam ustawodawca przesądził w treści przepisu art. 15 ust. 2 pkt 6 cyt. ustawy, że osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub wobec której toczy się postępowanie karne o taki czyn z mocy samej ustawy należy do grona osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest to domniemanie niewzruszalne. Dlatego też w świetle przedstawionej wyżej wykładni art. 18 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji , trafnie wywiódł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wobec niespornego stanu faktycznego w tej sprawie, iż skarżący w dacie decyzji ostatecznej był osobą wobec , której prowadzono postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu , a ten fakt już przesądzał, że należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami . Wystarczającą przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń było zatem samo prowadzenie postępowania karnego o przestępstwo przeciwko mieniu co sprawia, iż zarzuty skargi kasacyjnej wskazane w tym zakresie uznać należy za nieusprawiedliwione . Na marginesie czynionych rozważań podkreślić należy, że organy policji nie są uprawnione w prowadzonym postępowaniu w oparciu o przepisy o broni i amunicji do weryfikacji zasadności przedstawionych podejrzanemu zarzutów w postępowaniu przygotowawczym, czego domagał się skarżący w toku całego postępowania. Dlatego też mając powyższe na uwadze uznać należy, iż skarga kasacyjna złożona w tej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji wyroku .