II OSK 1219/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski ( spr. ) Sędziowie Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędzia del. WSA Wojciech Mazur Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 23 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Op 483/09 w sprawie ze skargi [...] Spółki z o.o. w W. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, wyrokiem z dnia 23 marca 2010 roku, sygn. akt II SA/Op 483/09 po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę skargę oddalił. Jak wynika z uzasadnienia wyroku Inwestor - [...] Sp. z o.o. w W. wystąpiła w dniu [...] lipca 2009r. do Starosty Strzeleckiego z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę stacji telefonii komórkowej [...]. Do wniosku inwestor dołączył 4 egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością nr [...] na cele budowlane. W wyniku analizy przedłożonych dokumentów organ uznał, że złożony projekt zawiera brak oświadczenia właściwej jednostki organizacyjnej o zapewnieniu dostaw energii oraz warunków przyłączenia obiektu do sieci elektroenergetycznej. Nadto, zdaniem organu inwestor winien przedstawić tytuł prawny do działek na których wystąpi ponadnormatywne oddziaływanie promieniowania oraz wyjaśnić, czy strona tytułowa orzeczenia technicznego ITB, świadczy o wykonaniu specjalistycznej opinii w trybie art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2009r., Starosta Strzelecki, działając na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego o ww. dokumenty i oświadczenia. Inwestor uzupełnił brak wniosku o warunki przyłączenia oraz orzeczenie techniczne dotyczące dopuszczenia do zastosowania na terenie Polski wież strunobetonowych o wysokości 40m. W zakresie zobowiązania dotyczącego przedłożenia tytułów prawnych do sąsiednich nieruchomości oświadczył, że złożenie oświadczenia o prawie do dysponowania nimi na cele budowlane byłoby wadliwym, gdyż inwestor nie będzie wykonywał robót budowlanych na sąsiednich nieruchomościach. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009r., Nr [...], Starosta Strzelecki, w oparciu o przepis art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) i art. 104 K.p.a., odmówił inwestorowi udzielenia pozwolenia na budowę. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że projektowana wieża z systemem anten oraz kontenerem wraz z urządzeniami towarzyszącymi zlokalizowana ma być na działce o nr ewid. [...], co do której inwestor złożył oświadczenie o prawie dysponowania na cele budowlane. Wnioskowana inwestycja, stosownie do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Działka na której ma być zlokalizowana inwestycja objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Strzelce Opolskie, uchwalonym uchwałą z dnia 28 maja 2003r., Nr X/139/03, która ogłoszona została w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego z dnia 23 lipca 2003r. Postanowienia planu przewidują, że działka położona jest na obszarze oznaczonym symbolem 2 P/S (§ 6 ust. 1 pkt 4 uchwały), który przewiduje, że prowadzona działalność gospodarcza winna odpowiadać kryterium działalności nieuciążliwej. W § 5 pkt 3 planu uchwałodawca zdefiniował pojęcie działalności nieuciążliwej, przez którą rozumie się działalność gospodarczą, która nie powoduje przekroczenia standardów jakości środowiska poza teren do którego prowadzący działalność gospodarczą posiada tytuł prawny, z wykluczeniem przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W § 5 pkt 1 planu postanowiono, że pod pojęciem standardy jakości środowiska rozumie się znaczenie nadane temu pojęciu w ujęciu ustawy Prawo ochrony środowiska. Art. 3 pkt 34 ustawy Prawo ochrony środowiska rozumie przez nie poziomy dopuszczalne substancji lub energii, które muszą być osiągnięte w określonym czasie przez środowisko jako całość lub jego poszczególne elementy. Wskazując na powyższe regulacje oraz wynikające z projektu zapisy, że projektowana stacja będzie źródłem ponadnormatywnego oddziaływania pola elektromagnetycznego, który obejmie sąsiednie działki o nr ewid. [...] oraz o nr ewid. [...], a który to obszar ponadnormatywnego oddziaływania odpowiada obszarowi zaznaczonemu nie tylko na mapie zawierającej projekt zagospodarowania terenu, ale także jest zgodny z obszarem przedstawionym w opracowaniu "Kwalifikacja przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko", stwierdził, że wnioskowana inwestycja nie odpowiada kryterium działalności nieuciążliwej określonej w § 5 pkt 3 planu, a tym samym nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestor nie przedstawił bowiem tytułu prawnego do działek, na których wystąpi ponadnormatywne oddziaływanie. [...] sp. z o.o. w W. we wniesionym odwołaniu zażądała zmiany zaskarżonej decyzji i zatwierdzenia złożonego projektu budowlanego ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu podkreślono, że organ I instancji nieprawidłowo zastosował przepis art. 35 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane, a to poprzez wskazanie, że inwestor nie przedstawił tytułu prawnego do działek, na których wystąpi ponadnormatywne oddziaływanie pola magnetycznego emitowanego przez projektowaną stację telefonii komórkowej, a tym samym nie został spełniony warunek, co do zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powołując się na przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko dowodził, że zamierzona inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania dotyczącego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a zatem trudno wskazywać na ponadnormatywne oddziaływanie pola magnetycznego emitowanego przez projektowaną stację telefonii komórkowej. Ponadto brak jest podstaw do uznania, że inwestycja związana jest z działalnością uciążliwą, co powoduje w konsekwencji, że nie można zgodzić się ze stwierdzeniem organu, że inwestycja nie jest zgodna z uchwałą Nr X/139/03 Rady Miejskiej w Strzelcach Opolskich z dnia 28 maja 2003r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Strzelce Opolskie, dotyczącego terenu w rejonie ulicy [...] w Strzelcach Opolskich. Podkreślał nadto odwołujący, że obecnie inwestor nie jest zobowiązany do udowadniania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a złożone przez niego oświadczenie w tym zakresie jest zgodne ze stanem faktycznym i prawnym i stąd też wadliwym byłoby przedłożenie oświadczenia dotyczącego możliwości dysponowania innymi działkami posadowionymi w sąsiedztwie nieruchomości, na której planowana jest inwestycja. Zarzucił także organowi I instancji naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Wojewoda Opolski, utrzymał w mocy decyzję Starosty Strzeleckiego z dnia [...] sierpnia 2009r. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania administracyjnego i stwierdził, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z analizy uchwały Rady Miejskiej w Strzelcach Opolskich z dnia 28 maja 2003r., Nr X/139/03, w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego miasta Strzelce Opolskie wynika, że działka będąca przedmiotem zamierzenia, znajduje się na terenie na którym działalność powinna odpowiadać kryterium działalności nieuciążliwej, przez którą stosownie do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rozumnie się działalność gospodarczą nie powodującą przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem do którego prowadzący działalność posiada tytuł prawny. Standardem jakości środowiska, stosownie do art. 3 pkt 34 Prawa ochrony środowiska, jest poziom dopuszczalnych substancji i energii, które muszą być osiągnięte w określonym czasie przez środowisko jako całość lub jego poszczególne elementy przyrodnicze. Usługi nieuciążliwe jak wskazywał organ to działalność gospodarcza, której ewentualna uciążliwość bądź szkodliwość dla środowiska wywoływana przez tę działalność nie może wykraczać poza granice obiektu i działki inwestora, do których posiada on tytuł prawny. Z analizy aktualnej mapy zasadniczej służącej do celów projektowych z naniesieniem lokalizacji stacji telefonii komórkowej oraz z naniesieniem osi promieniowania anten sektorowych, jak i zasięgu obszaru ponadnormatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że szkodliwe oddziaływanie planowej inwestycji wykraczać będzie poza teren działki budowlanej o nr ewid. [...], co przesądza o tym, iż planowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Bez znaczenia w sprawie jest to, iż szkodliwe oddziaływanie na środowisko będzie występowało w przestrzeni rozciągającej się w płaszczyźnie ponad gruntem, gdyż naruszałoby ono granice przestrzenne nieruchomości gruntowej, wynikające z art. 143 Kodeksu cywilnego. Odnosząc się do zarzutu odwołania, podkreślono, że organ rozpatrując sprawę sprawdza zgodność planowanej inwestycji z przepisami prawa, w tym i zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem z uwagi właśnie na zapisy planu organ I instancji zasadnie wezwał inwestora do przedłożenia tytułów prawnych do sąsiednich działek, na których wystąpi szkodliwe oddziaływanie na środowisko. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na powyższą decyzję wniósł inwestor – [...] Sp. z o.o., zarzucając decyzji Wojewody Opolskiego naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przez jego nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, że wnioskowana inwestycja jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; § 2 ust. 1 pkt 1, § 6 ust. 1 pkt 4, § 5 ust. 3 uchwały Rady Miejskiej w Strzelcach Opolskich z dnia 28 maja 2003r., Nr X/139/03, w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego miasta Strzelce Opolskie; art. 143 Kodeksu cywilnego poprzez uznanie, że szkodliwe oddziaływanie na środowisko naruszałoby granice przestrzenne nieruchomości, rozciągające się nad powierzchnią gruntu a także naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 k.p.a. w zakresie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz szczegółowego uzasadnienia decyzji. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Opolskiego i poprzedzającej ją decyzji Starosty Strzeleckiego oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Wojewoda Opolski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że organy administracji budowlano-architektonicznej w niniejszej sprawie, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, będąc zobowiązanymi do interpretacji przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dokonały nie tylko analizy złożonych dokumentów przez inwestora, ale także zbadały zgodność planowanej inwestycji z postanowieniami uchwały Rady Miejskiej w Strzelcach Opolskich z dnia 28 maja 2003r., Nr X/139/03, w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego miasta Strzelce Opolskie, która ogłoszona została w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego z dnia 23 lipca 2003r., nr 57, poz. 1129. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uznał, że organy administracji architektoniczno-budowlanej, w wyniku dokonanej wykładni obowiązujących postanowień planu miejscowego, zasadnie uznały, że działka o nr ewid. [...], na której planowana jest inwestycja, znajduje się w planie na terenie oznaczonym symbolem 2P/S. W świetle § 6 ust. 1 pkt 4 analizowanego planu działalność na terenie oznaczonym symbolem 2P/S powinna odpowiadać kryterium działalności nieuciążliwej, przez którą, wobec brzmienia § 5 pkt 3 ww. planu, rozumie się działalność gospodarczą niepowodującą przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego prowadzący działalność posiada tytuł prawny, z wykluczeniem przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Tymczasem ze złożonego przez inwestora projektu zagospodarowania terenu (s.8), na co wskazuje m.in. organ, wynika, że obszar o przekroczonych wartościach promieniowania niejonizującego będzie występował w zasięgu poziomym 70,0m, promieniowanie wystąpi jednak na wysokości 18,71 m nad poziomem terenu. Nadto z projektu budowlanego, który zawiera także projekt zagospodarowania terenu, z naniesioną lokalizacją stacji telefonii komórkowej oraz zaznaczonym zasięgiem obszaru, w którym wystąpi ponadnormatywne oddziaływanie pola magnetycznego wynika, że obszar ponadnormatywnego promieniowania będzie występował także na terenie działek sąsiednich o nr ewid. [...] oraz o nr ewid. [...] obręb Strzelce Opolskie. Powyższe ustalenia organów, wynikające bezpośrednio z dokumentów złożonych przez inwestora, uprawniały organy do przyjęcia, że realizacja przez inwestora planowanego przedsięwzięcia spowoduje wprowadzenie (emisję) do powietrza ponadnormatywnego pola magnetycznego. Emisja natomiast ponadnormatywnego pola magnetycznego zmieni istniejące dopuszczalne poziomy substancji i energii, a zatem spowoduje zmianę jakości standardu środowiska. Obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta Strzelce Opolskie w sposób wyraźny i jednoznaczny statuuje ograniczenie w zakresie takiej zabudowy nieruchomości o nr ewid. 3736/46, położonej na terenie oznaczonym w planie symbolem 2P/S, która to zabudowa i działalność oraz związana z tym ewentualna uciążliwość bądź szkodliwość dla środowiska ograniczona winna zostać tylko i wyłącznie do terenu działki, do której inwestor posiada tytuł prawny. Planowana przez skarżącego inwestycja nie odpowiada wymogom zakreślonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, bowiem do środowiska wyemitowane zostanie ponadnormatywne pole elektromagnetyczne, czego skarżący nie neguje. Podnoszony przez skarżącego w skardze zarzut błędnego zinterpretowania przepisu art. 143 Kodeksu cywilnego pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, albowiem dla prawidłowego rozpoznania sprawy decydujące znaczenia miała wykładnia przepisów obowiązującego planu zagospodarowania w zakresie przeznaczenia terenu oraz pojęcia działalności gospodarczej, która nie będzie przekraczać standardów środowiska, a więc ogółu elementów przyrodniczych, w szczególności powierzchni ziemi, wody, powietrza i wzajemnego oddziaływania pomiędzy nimi. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego Sąd podkreślił, że organ I instancji wzywał skarżącego do uzupełnienia braków złożonego wniosku, którego to postanowienia skarżący nie wykonał w całości. Podstawową powinnością organu administracji architektoniczno-budowlanej jest zbadanie, czy podanie (wniosek) jest kompletny w sensie formalnym, a więc czy spełnia ogólne wymagania tego rodzaju pism, oraz czy nie zawiera braków materialnoprawnych, określonych w art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Tylko, bowiem w przypadku niekompletności złożonego wniosku o pozwolenie na budowę organ winien zastosować tryb postępowania przewidziany w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. W przypadku, gdy organ ustali, że planowana inwestycja narusza postanowienia planu miejscowego, zastosowanie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego i tak nie spowodowałoby, zmiany jego postanowień. Organy procedujące w niniejszej sprawie, wydając decyzję odmowną, wskazały, które z obligatoryjnych wymagań nie zostały spełnione przez inwestora (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Ustalone przeszkody uniemożliwiające udzielenie pozwolenia budowlanego znajdują uzasadnienie w aktach sprawy, w tym i złożonych przez inwestora dokumentach, których wyczerpującej analizy dokonały organy. Organy w sposób jednoznaczny wyjaśniły, jakie wymagania winna spełniać inwestycja i uzasadniły swoje stanowisko wskazując, z jakich względów nie są one spełnione oraz z powodu, jakich cech i parametrów stacji telefonii komórkowej nie mogą być zaakceptowane. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Sp. z o.o. w W. zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez jego wadliwą wykładnie lub niewłaściwe zastosowanie polegającą na odmowie uznania naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w konsekwencji: – wadliwą wykładnię art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także nie jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska; – wadliwą wykładnię art. 3 pkt 34 ustawy Prawo ochrony środowiska w zakresie interpretacji pojęcia "standard jakości środowiska" i uznanie, że realizacja planowanego przedsięwzięcia spowoduje wprowadzenie (emisję) do powietrza ponadnormatywnego pola magnetycznego, podczas gdy zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883), nie dochodzi do naruszenia standardu jakości środowiska, – wadliwą wykładnie art. 59 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227) w zakresie kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia, jako naruszającego standardy jakości środowiska w związku z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573); 2. naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzenia materiału dowodowego poprzez uznanie, że realizacja planowanego przedsięwzięcia spowoduje wprowadzenie (emisję) do powietrza ponadnormatywnego pola magnetycznego. Emisja natomiast ponadnormatywnego pola magnetycznego zamieni istniejące dopuszczalne poziomy substancji i energii, a zatem spowoduje zmianę jakości standardu środowiska. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu, a także o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Istotą niniejszej sprawy była ocena zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego planowanej inwestycji. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie organ administracji publicznej wywiązując się z obowiązku nałożonego ww. przepisem dokonał porównania złożonego projektu budowlanego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Strzelce Opolskie, dotyczącej terenu w rejonie ulicy Sosnowej w Strzelcach Opolskich i uznał, że planowana inwestycja jest niezgodna ze wskazanym aktem prawa miejscowego, a konkretnie z zapisem planu odnoszącym się do tego, iż planowane zamierzenie inwestycyjne nie odpowiada kryterium działalności nieuciążliwej. Za taką w rozumieniu planu uważa się działalność gospodarczą niepowodującą przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego prowadzący działalność posiada tytuł prawny. Skoro natomiast poza sporem pozostaje fakt, iż planowana stacja telefonii komórkowej powoduje ponadnormatywne promieniowanie, które, co wynika z projektu budowlanego będzie występowało także na terenie działek sąsiednich, enumeratywnie wskazanych w projekcie, do których inwestor nie posiada tytułu prawnego to niewadliwym było uznanie, iż planowana inwestycja jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co z kolei uzasadniało odmowę udzielenia pozwolenia na budowę. Istotnym jest to, że przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie nie była ocena legalności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako aktu jednostki samorządu terytorialnego, lecz jedynie zgodność zamierzonej inwestycji z zapisami tego planu. Podkreślić natomiast należy, że zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określenie działalności nieuciążliwej odwołuje się do definicji zawartej w art. 3 pkt 34 ustawy Prawo ochrony środowiska, określającej standardy jakości środowiska. Odnosząc się do zarzutu skarżącej kasacyjnie, że brak jest podstaw do sformułowania w planie miejscowym definicji usług uciążliwych i nieuciążliwych oraz działalności uciążliwej w sposób nieadekwatny do używanego w przepisach z zakresu ochrony środowiska pojęcia przedsięwzięć znacząco oddziaływujących lub mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wskazać należy, iż nawet w sytuacji gdy konkretna inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia to nie jest wadliwym uznanie, iż ma ona charakter działalności uciążliwej. Za dopuszczalne uznać bowiem należy, a w pewnych sytuacjach wręcz za wskazane, podnoszenie standardów jakości środowiska przez organy samorządu terytorialnego. Za niedopuszczalne uznać należy zamieszczanie w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego określeń nie zdefiniowanych, a nawet zdefiniowanych jednakże w aktach prawnych nie mających waloru powszechnie obowiązujących. W niniejszej sprawie organ stanowiący gminy posłużył się jednakże określeniem, którego definicja znajduje się w akcie ustawowym tj. wskazywanym powyżej art. 3 pkt 34 ustawy prawo ochrony środowiska, który wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej został zinterpretowany w sposób niewadliwy. Istotnym jest, że przedmiotowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego podnosząc standardy jakości środowiska określił, iż na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym dopuszcza się jedynie prowadzenie działalności nieuciążliwej. W § 5 pkt 3 planu wskazano w sposób jednoznaczny, iż z działalności takiej wyklucza się przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto dokonując wykładni ww. zapisu uznać należy, że działalnością uciążliwa jest również taka działalność gospodarcza, która co prawda nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej, ale powoduje przekroczenie standardów jakości środowiska poza teren do którego prowadzący działalność posiada tytuł prawny. Dokonując analizy tego przepisu i odnosząc się do argumentów skargi kasacyjnej wskazać należy, iż gdyby planowane zamierzenie inwestycyjne wymagało wydania decyzji środowiskowej, to już z uwagi na zapisy planu jej realizacja na przedmiotowej działce byłaby niedopuszczalna. Brak wymogu uzyskania takiej decyzji nie oznacza jednak, że inwestycja ta jest działalnością nieuciążliwą. Skoro bowiem, jak wynika z treści samego projektu, inwestycja ta wiąże się z występowaniem ponadnormatywnego promieniowania na działkach do których inwestor nie przedstawił tytułu prawnego, to zgodnie z rozumieniem § 5 pkt 3 planu w zw. z art. 3 pkt 34 ustawy prawo ochrony środowiska zamierzona inwestycja jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co z kolei uzasadniało wydanie decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Odnosząc się zatem do zarzutu błędnej wykładni art. 59 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, podnieść należy, iż zarzut ten nie mógł odnieść zamierzonego skutku, albowiem Sąd pierwszej instancji nie stosował tego przepisu, a ponadto wskazana jednostka redakcyjna definiuje pojęcia różne od zdefiniowanego w planie w § 5. Jak wskazano powyżej ocena sprzeczności z planem związana z charakterem inwestycji nie jest bowiem uzależniona od tego czy inwestycja ma charakter mogącej znacząco oddziaływać na środowisko. Jednocześnie skoro niewadliwym było uznanie, że przedmiotowa inwestycja nie jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego to nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Naczelny Sad Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania na które wskazywał skarżący kasacyjnie. W szczególności podkreślić bowiem należy, iż w przedmiotowej sprawie nie był kwestionowany zgromadzony materiał dowodowy. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.