II OSK 1231/15

Dnia 2 lutego 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Joanna Brzezińska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Anna Dziosa-Płudowska po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Wr 898/14 w sprawie ze skargi Gminy [...] na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej [...] z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zapewnienia w budynku wewnętrznej instalacji wodociągowej przeciwpożarowej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej [...] na rzecz Gminy [...] kwotę120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 898/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] 2014 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji (pkt I), stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu (pkt II) oraz orzekł o kosztach postępowania sądowego (pkt III). Wyrok ten zapadł w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia [...] 2014 r., nr [...], Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w [...], na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, art. 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz.U. z 2009 r. Nr 178, poz. 1380 ze zm.) oraz § 19 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. Nr 109, poz. 719) – dalej jako "rozporządzenie MSWiA", nakazał [...] zapewnić w budynku Ratusza Miejskiego w [...] wewnętrzną instalację wodociągową przeciwpożarową 25 z wężem półsztywnym, na każdej kondygnacji budynku, w terminie do dnia 31 grudnia 2015 r. Powołując się na wyniki przeprowadzonych kontroli, w trakcie których ustalono, że budynek nie jest wyposażony w wewnętrzną instalacje hydrantową, organ stwierdził, że nakazy wymienione w decyzji umożliwią ograniczenie zagrożenia pożarowego oraz zwiększą bezpieczeństwo osób poprzez dostosowanie stanu istniejącego do aktualnie obowiązujących wymagań przepisów ochrony przeciwpożarowej. Organ wskazał, iż stwierdzone nieprawidłowości stanowią naruszenie obowiązków wynikających z ustawy o ochronie przeciwpożarowej z dnia 24 sierpnia 1991 r. oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie, jak również mogą przyczynić się do szybkiego rozprzestrzenienia pożaru i w konsekwencji spowodować zagrożenia życia i zdrowia osób przebywających w budynku oraz utrudnić prowadzenie działań ratowniczo-gaśniczych w momencie powstania ww. zagrożenia. Po rozpoznaniu odwołania [...] od powyższej decyzji, [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] 2014 r., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ drugiej instancji wyjaśnił, że zgodnie z przepisem § 209 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), kontrolowany budynek zalicza się do kategorii zagrożenia ludzi ZL III - a więc użyteczności publicznej. W protokole ustaleń z czynności kontrolno-rozpoznawczych wskazano, że powierzchnia użytkowa wynosi 1172,10 m². Natomiast ze względu na wysokość, zgodnie z zapisami § 8 powołanego rozporządzenia budynek kwalifikuje się do grupy budynków niskich. Ustalono, że budynek stanowi jedną strefę pożarową. Organ odwoławczy wskazał, że obowiązek nałożony decyzją komendanta powiatowego PSP wynika z przepisu § 19 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia MSWiA, który stanowi, że hydranty 25 muszą być stosowane w strefach pożarowych zakwalifikowanych do kategorii zagrożenia ludzi ZL na każdej kondygnacji budynku innego niż tymczasowy, niskiego i średniowysokiego w strefie pożarowej zakwalifikowanej do kategorii zagrożenia ludzi ZL III o powierzchni przekraczającej 1 000 m² w budynku niskim. W protokole ustaleń z czynności kontrolno-rozpoznawczych z zakresu ochrony przeciwpożarowej z dnia 25 lipca 2014r. stwierdzono, że budynek Ratusza nie posiada wewnętrznej instalacji hydrantowej. Wobec powyższego, przedmiotowy obowiązek jest zasadny. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał, że obowiązki wskazane w decyzji mają charakter samoistny i wynikają wprost z przepisów prawa, a nie z uznania administracyjnego. Obowiązek zapewnienia hydrantów wewnętrznych w obiekcie wynika wprost z przepisu § 19 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia MSWiA i w sytuacji stwierdzenia jego naruszenia, stosownie do treści art. 26 ust. 1 pkt 1 u.p.s.p., organ uprawniony był w drodze decyzji administracyjnej do nakazania usunięcia stwierdzonego uchybienia w ustalonym terminie. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, a wbrew twierdzeniem strony, organ nie musi szczegółowo wskazywać parametrów urządzenia ani sposobu wykonania obowiązków w zakresie technicznym. W ocenie organu drugiej instancji, wydana decyzja jest zrozumiała, wykonanie obowiązku w niej nałożonego nie budzi wątpliwości. Nie zachodzi też zarzucana przez stronę nieważność postępowania wskazana w art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. Ponadto, mając na uwadze zakres prac, które w związku z nakazem należy wykonać, jak i całokształt okoliczności związanych ze sposobem wykonania tych prac, w ocenie Komendanta Wojewódzkiego roczny termin określony w decyzji organu I instancji jest terminem właściwym. [...] dodał przy tym, że priorytetem dla strony powinno być zapewnienia bezpieczeństwa z zakresu ochrony przeciwpożarowej użytkownikom budynku. Sytuacja finansowa strony, wysokość nakładów koniecznych do wykonania obowiązków dostosowania przedmiotowego budynku do wymogów obowiązującego prawa, pozostają bez wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji. Organ wskazał nadto, że nakaz zawarty w decyzji odnosi się wprost do przepisów prawa, niemniej jednak uwzględnia możliwość przyjęcia rozwiązań zamiennych w sytuacji, gdy nie jest możliwe całkowite dostosowanie budynku do warunków określonych wprost w obowiązującym rozporządzeniu. Inicjatywa zastosowania rozwiązań zamiennych powinna jednakże wyjść od adresata nakazu, który zobowiązany jest do zapewnienia zabezpieczenia przeciwpożarowego budynku. Według Komendanta Wojewódzkiego w rozpatrywanej sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów art. 7, art. 9, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. W skardze na powyższa decyzję do sądu administracyjnego [...] zarzuciła naruszenia przepisów prawa materialnego, t.j.: 1. art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, wyrażający się w ograniczeniu się przez organ w stosowaniu tego przepisu i przy formułowaniu treści nakazów do przytoczenia jego treści, i zaniechanie określenia w zaskarżonej decyzji w sposób precyzyjny i jednoznaczny, a zarazem realnie możliwy do wykonania, sposobu wykonania tego obowiązku, co doprowadziło do orzeczenia nakazu obarczonego wadą kwalifikowaną niewykonalności, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt. 5 K.p.a. oraz narzuceniu [...] zbyt krótkiego terminu na zrealizowanie nałożonych obowiązków, podczas gdy termin ten powinien być ustalony w sposób racjonalny, poprzedzony oceną zarówno zakresu prac, które w związku z nakazem należy wykonać, jak i całokształtu okoliczności związanych ze sposobem wykonania tych prac oraz uzyskaniem wymaganych zezwoleń i uzgodnień konserwatorskich; 2. § 19 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia MSWiA, poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się w przyjęciu, że dotychczas istniejące w budynku Ratusza zabezpieczenia przeciwpożarowe, nie są wystarczające i istnieje potrzeba wykonania nakazanych prac, a to w sytuacji: sprawnego Systemu Sygnalizacji Pożaru, dostatecznej liczby gaśnic ABC na każdej kondygnacji Ratusza, zaopatrzenia wodnego do zewnętrznego gaszenia pożaru w postaci dwóch hydrantów zewnętrznych DN 80 usytuowanych w odległości ok. 30 metrów od wejścia głównego do budynku, bardzo dobrego dojazdu pożarowy do obiektu usytuowany od strony południowej i wschodniej, usytuowania posterunku czasowego Państwowej Straży Pożarnej w odległości 150 metrów od Ratusza oraz całodobowego dozoru obiektu przez grupę ochroniarską, 3. § 1 ust. 2 rozporządzenia MSWiA wyrażające się w jego niezastosowaniu, mimo istnienia szczególnie uzasadnionych okoliczności, generujących potrzebę zastosowania rozwiązań zamiennych w stosunku do wymienionych w § 19 ust. 1 pkt 2 lit. b będącego podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia, a w szczególności nie uwzględnienie okoliczności, iż: budynek Ratusza jest historyczną budowlą, jedną z najstarszych na tym terenie, wykonaną w stylu gotyckim, ze starymi witrażami w oknach oraz z zabytkowymi freskami na ścianach wewnątrz i sklepieniach, wpisany jest do rejestru zabytków, co wymusza zastosowanie rozwiązań jak najmniej ingerujących w substancję obiektu i jego historyczny charakter; w obiekcie znajduje się Muzeum Sprzętu Gospodarstwa Domowego, w którego kolekcji znajdują się eksponaty do gaszenia których nie można stosować wody; w krótkim okresie wstecz wykonano szereg prac remontowych budynku, co wiąże się z koniecznością ponownego ich przeprowadzenia. Ponadto podniesiony został zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miały wpływ na decyzję, w szczególności: art. 7, art. 9, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. przez zaniechanie wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co skutkowało wadliwym przyjęciem zaistnienia podstaw do nałożenia na skarżącego obowiązków wynikających z zaskarżonej decyzji, i w konsekwencji narusza słuszny interes skarżącego, a nadto w sposób oczywisty doprowadziło do naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych wyżej. W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki PSP wniósł o jej oddalenie. W motywach wyroku, uchylającego zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, że rozstrzygnięcia te zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie podzielił wprawdzie zarzutów dotyczących zasadności nałożenia na stronę skarżącą obowiązku z zakresu ochrony przeciwpożarowej, podnosząc że w niniejszej sprawie przeprowadzone zostały czynności kontrolno-rozpoznawcze, które - co niekwestionowane – stwierdziły brak w budynku Ratusza w [...] wewnętrznej instalacji hydrantowej. Za trafne jednakże uznał stanowisko strony skarżącej, że postępowanie w niniejszej sprawie przeprowadzono z naruszeniem § 1 ust. 2 rozporządzenia MSWiA, w myśl którego w przypadkach szczególnie uzasadnionych uwarunkowaniami lokalnymi, wskazanymi w ekspertyzie technicznej rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, dopuszcza się, w uzgodnieniu z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej, stosowanie rozwiązań zamiennych w stosunku do wymienionych w § 19, § 23, § 24 i § 25 ust. 1, ust. 2, ust. 5 i ust. 6 oraz w § 27 ust. 1 i ust. 2, § 28 ust. 1, § 29 ust. 1 i § 38 ust. 1, zapewniających niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że na żadnym etapie postępowania strony skarżącej nie pouczono o możliwości stosowania rozwiązań zamiennych w okolicznościach szczególnie uzasadnionych uwarunkowaniami lokalnymi, wskazanymi w ekspertyzie technicznej rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Co więcej, z akt sprawy nie wynika, aby w okolicznościach rozpatrywanej sprawy w ogóle rozważano możliwość zastosowania rozwiązań zamiennych, po uprzednim uzgodnieniu z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim PSP. Tymczasem już na etapie postępowania odwoławczego strona przedstawiła taki wniosek, podnosząc przy tym szereg argumentów mających świadczyć o szczególnie uzasadnionym uwarunkowaniach lokalnych, które mogłyby skutkować możliwością zastosowania rozwiązań zamiennych w stosunku do tych, które wynikają z § 19 rozporządzenia MSWiA. Podnoszone przez stronę okoliczności i twierdzenia powinny, zdaniem Sądu pierwszej instancji, skutkować zatem koniecznością rozważenia czy nie stanowią one inicjatywy strony skorzystania z możliwości o jakiej mowa w § 1 ust. 2 rozporządzeniu MSWiA, co wiązałoby się z koniecznością ustalenia i rozważenia czy w nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek gdy spełnienie wymagań określonych w decyzji administracyjnej jest niemożliwe ze względu na lokalne uwarunkowania i dopuszczalne jest zastosowanie rozwiązań alternatywnych. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy ustaleń takich nie poczyniono, strony nie pouczono o możliwości wynikającej z § 1 ust. 2 rozporządzenia MSWiA, jak również opcji tej nie rozważano na żadnym etapie postępowania. W tym zakresie organ odwoławczy ograniczył się jedynie do niewystarczającego stwierdzenia, że inicjatywa zastosowania rozwiązań zamiennych powinna wyjść od adresata nakazu, który zobowiązany jest do zapewnienia zabezpieczenia przeciwpożarowego budynku. Tymczasem, jak wynika z uzasadnienia skargi, strona skarżąca podnosi bardzo konkretne argumenty związane z ewentualną realizacją nałożonego na nią obowiązku. Te okoliczności w ocenie Sądu pierwszej instancji, winny zostać wyjaśnione przez organy PSP w toku postępowania administracyjnego. Przyznając co do zasady rację organowi odwoławczemu, że inicjatywa w zakresie stosowania rozwiązań zamiennych zapewniających niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu powinna wyjść od właściciela obiektu, Sąd wywiódł, że skoro nie jest dopuszczalne nakładanie na stronę obowiązku niewykonalnego z przyczyn technicznych i przerzucanie na nią obowiązku poszukiwania innych sposobów usunięcia stwierdzonych uchybień, organ powinien pouczyć stronę o możliwości złożenia wniosku o nakazanie rozwiązania zastępczego i takie rozwiązanie rozważyć Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż w ścisłym związku z powyższą oceną prawną, pozostają dostrzeżone uchybienia dotyczące sposobu procedowania przez organ pierwszej instancji. Nie do zaakceptowania, w ocenie Sądu, jest bowiem sytuacja, gdy organ wszczynając z urzędu postępowanie i informując o tym fakcie, zawiadamia jednocześnie o tym, że wszczęte właśnie postępowanie ma zostać zakończone wydaniem decyzji i związku z powyższym informuje się o możliwości końcowego zaznajomienia się z aktami sprawy i wypowiedzenia się w terminie 7 dni od daty otrzymania takiego zawiadomienia. Co więcej dokonując takiego zawiadomienia organ administracji nie informuje na jakiej podstawie prawnej prowadzi postępowanie i co jest jego przedmiotem. Ogólnikowe powołanie się na art. 10 § 1 i art. 61 § 4 K.p.a. narusza przy tym zasadę budzenia zaufania strony do organów władzy publicznej. Zdaniem Sądu pierwszej instancji w rozpatrywanej sprawie nie zachodziły okoliczności uzasadniające możliwości odstąpienia od określonego w przepisach trybu procedowania, jak chociażby niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo groźba niepowetowanej szkodę materialnej. W ocenie Sądu, gdyby komendant powiatowy PSP w sposób prawidłowy wywiązał się z obowiązków, jakie na niego nakładają przepisy art. 61 § 4 i art. 10 § 1 K.p.a. jednocześnie informując o przedmiocie toczącego się postępowania oraz wskazując na regulację wynikającą z § 19 i § 1 ust. 2 rozporządzenia MSWiA, wówczas strona mogłaby podjąć konkretne czynności dotyczące zastosowania rozwiązań zamiennych. W rozprawianym przypadku strona nie tylko nie mogła skutecznie wystąpić z inicjatywą zastosowania rozwiązań zamiennych, ale do chwili wydania decyzji przez organ I instancji mogła wręcz nie mieć świadomości w jakim przedmiocie toczy się postępowanie, a co zatem idzie, co będzie przedmiotem nałożonego obowiązku. Wnioskowała przecież – w piśmie z dnia 15 lipca 2014 r. - o przeprowadzenie przeglądu i wystawienie opinii dotyczącej dopuszczenia obiektu do użytkowania w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Niezasadne natomiast, w ocenie Sądu pierwszej instancji, było przekonanie Gminy o wadliwym określeniu terminu wykonania nałożonego obowiązku. Zgodził się on bowiem z twierdzeniami organu odwoławczego, że ponad roczny termin jest wystarczająco długi aby sprostać nałożonemu obowiązkowi, nawet biorąc pod uwagę konieczność dokonania stosownych zmian w budżecie gminnym i uruchomienie procedury planistyczno-budowlanej, włącznie z opiniami konserwatorskimi. Sąd I instancji wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy koniecznym będzie jednoznaczne ustalenie, czy Gmina występuje o zastosowanie rozwiązań zamiennych, a w przypadku pozytywnej odpowiedzi wnikliwe rozważenie okoliczności wynikających z § 1 ust. 2 rozporządzenia MSWiA. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej [...], zarzucił w trybie art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 8, art. 10 i 61 § 4 K.p.a. oraz art. 9 K.p.a. w zw. z § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, poprzez przyjęcie, że w postępowaniu przed organami Państwowej Straży Pożarnej, doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdy tymczasem w ocenie skarżącego kasacyjnie nie doszło do naruszenia tych przepisów, a nawet gdyby przyjąć, że doszło do takiego naruszenia, to nie mogło mieć ono istotnego wpływu na wynik sprawy. Na tej podstawie skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając skargę kasacyjną wywiedziono, że Sąd pierwszej instancji nie wskazał, w jaki sposób poinformowanie strony o możliwości zastosowania rozwiązań zamiennych i rozważenie takiej możliwości przez organy obu instancji wpłynęłoby na wynik postępowania. W ocenie skarżącego kasacyjnie w sprawie nie mogło zostać wydane rozstrzygnięcie o innej treści niż decyzja organu I i II instancji. Sąd pierwszej instancji pominął fakt, że z odwołania Gminy wynika, że wiedział ona o stosowaniu rozwiązań zamiennych, ale bezpodstawnie twierdziła, że to organy z urzędu mają je zastosować. Skarżący kasacyjnie podniósł, że organy Państwowej Straży Pożarnej w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych zobligowane są do wydania decyzji administracyjnych, o treści określonej w art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej. Strona postępowania administracyjnego (potencjalny adresat obowiązku) ma prawo do wystąpienia na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia MSWiA o dopuszczenie stosowania rozwiązań zamiennych, przy czym możliwość wykonania rozwiązań zamiennych wymaga przeprowadzenia oddzielnego postępowania na warunkach określonych w rozporządzeniu z 21 kwietnia 2006 r. W wyniku tego postępowania wydawane jest przez właściwego komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej postanowienie, w którym zezwala się stronie na stosowanie odpowiednich rozwiązań zamiennych. Postanowienie to nie może stanowić nakazu wykonania określonych rozwiązań zamiennych, kreuje jedynie po stronie adresata możliwość spełnienia obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej w sposób odmienny niż w powszechnie obowiązujących przepisach. Mając powyższe na uwadze, skarżący kasacyjnie nie dostrzega w jaki sposób wniosek strony o dopuszczenie stosowania rozwiązań zamiennych (i ewentualnie wydanie stosownego postanowienia w odrębnym postępowania) wpłynąłby na postępowanie nakazowe prowadzone na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy. Dopiero wydanie decyzji nakazowej powoduje stan, w którym organy Państwowej Straży Pożarnej mogą egzekwować usunięcie stwierdzonych uchybień. Jednym ze sposobów usunięcia tych uchybień dopuszczonym przez prawodawcę jest zastosowanie rozwiązania zamiennego. Organy nie mogły zatem wydać w sprawie innego rozstrzygnięcia. W szczególności zaś nie mogły w sentencji decyzji zobowiązać strony do zastosowania rozwiązań zamiennych. Organ nie może także wszczynać z urzędu odrębnego postępowania w sprawie wydania postanowienia dotyczącego rozwiązań zamiennych. Legitymacja czynna do wystąpienia z tego rodzaju wnioskiem i zaproponowania rozwiązań zamiennych przysługuje kontrolowanemu, a do zastosowania rozwiązań zamiennych konieczne jest sporządzenie ekspertyzy przez rzeczoznawcę z zakresu ochrony przeciwpożarowej, która powinna stanowić załącznik do wniosku strony o wszczęcie postępowania w celu wydania przez komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej postanowienia o dopuszczeniu stosowania rozwiązań zamiennych. Skarżący kasacyjnie zakwestionował również stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w sprawie doszło do naruszenia art. 10 § 1 i art. 61 § 4 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Wskazał, że być może zawiadomienie z 19 sierpnia 2014 r. nie jest zredagowane w sposób idealny, jednak w doktrynie i orzecznictwie sądowym za datę wszczęcia postępowania administracyjnego z urzędu uważa się datę podjęcia przez organ pierwszej czynności w sprawie. Postępowanie w sprawie zostało więc wszczęte z chwilą doręczenia stronie zawiadomienia o zamiarze przeprowadzenia czynności kontrolno-rozpoznawczych w dniu 21 lipca 2014 r. Strona brała udział w tych czynnościach, a ich zakres był określony w protokole kontroli, do którego nie wniesiono zastrzeżeń. Z treści zawiadomienia z dnia 19 sierpnia 2014 r. jednoznacznie wynika jakiego postępowania i jakiego obiektu dotyczy zawiadomienie. Strona miała też czas na zapoznanie się z aktami i wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego, z czego nie skorzystała. Sąd pierwszej instancji stwierdzając powyższe uchybienie, nie wskazał jakie orzeczenie odmiennej treści mogłoby zapaść, gdyby strona mogła "podjąć konkretne czynności dotyczące zastosowania rozwiązań zamiennych", a tym samym jaki istotny wpływ na wynik sprawy miałoby naruszenie wskazanych przepisów postępowania tj. art. 8, 10 § 1 i 61 § 4 K.p.a. W ocenie skarżącego kasacyjnie ewentualne naruszenie przepisów w tym zakresie, nie mogło mieć żadnego wpływu na wynik sprawy, z uwagi na relacje między postępowaniem administracyjnym prowadzonym przez organy Państwowej Straży Pożarnej na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy a postępowaniem dotyczącym wydawania postanowień o dopuszczalności rozwiązań zamiennych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] wniosła o jej oddalenie, wskazując na brak usprawiedliwionych podstaw zarzutów kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej "P.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 P.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez zarzuty naruszenia wskazanych w niej przepisów postępowania. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Chybiony jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 8, art. 10 i art. 61 § 4 K.p.a. oraz art. 9 w zw. z § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, które skarżący kasacyjnie organ upatruje w tym, że Sąd I instancji błędnie przyjął, iż w postępowaniu przed organami Państwowej Straży Pożarnej doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdy tymczasem w ocenie skarżącego kasacyjnie nie doszło do naruszenia tych przepisów, a nawet gdyby przyjąć, że doszło do takiego naruszenia, to nie mogło mieć ono istotnego wpływu na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, analiza akt administracyjnych sprawy i treści rozstrzygnięć organów Państwowej Straży Pożarnej, wydanych po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej nakazu usunięcia stwierdzonych uchybień w zakresie przepisów przeciwpożarowych, w świetle wymogów wynikających z przywołanych przez Sąd pierwszej instancji zasad ogólnych i norm procedury administracyjnej, uzasadniają prawidłowość dokonanej przez Sąd oceny co do naruszenia przez organy administracji publicznej przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustawodawca nałożył na właściciela, zarządcę lub użytkownika budynku, obiektu lub terenu obowiązek zapewnienia ochrony przeciwpożarowej w szczególności poprzez przestrzeganie przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych; wyposażenie w wymagane urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice (art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (tekst jedn. Dz.U. z 2009 r. Nr 178, poz. 130 z późn.zm.). Sposoby i warunki ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów określają przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. (Dz.U. Nr 57, poz. 353), zwanego dalej rozporządzeniem, w tym w rozdziale 5 w zakresie instalacji wodociągowej przeciwpożarowej. Zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia w budynkach stosuje się określone rodzaje punktów poboru wody do celów przeciwpożarowych (hydranty wewnętrzne, zawór hydrantowy). W myśl § 19 ust. 1 pkt 2 w strefach pożarowych zakwalifikowanych do kategorii zagrożenia ludzi ZL, muszą być stosowane hydranty wewnętrzne z wężem półsztywnym o nominalnej średnicy węża 25 mm, na każdej kondygnacji budynku innego niż tymczasowy, niskiego i średniowysokiego w określonych strefach pożarowych zakwalifikowanych dla danej kategorii zagrożenia ludzi ZL. Zwrócić należy uwagę, że zgodnie z dyspozycją § 1 ust. 2 rozporządzenia, w przypadkach szczególnie uzasadnionych uwarunkowaniami lokalnymi, wskazanymi w ekspertyzie technicznej rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, dopuszcza się w uzgodnieniu z właściwym miejscowo Komendantem Państwowej Straży Pożarnej, stosowanie rozwiązań zamiennych w stosunku do wymienionych w § 19, § 23, § 24 i § 25 ust. 1, ust. 2, ust. 5 i ust. 6 oraz w § 27 ust. 1 i ust. 2, § 28 ust. 1, § 29 ust. 1 i § 38 ust. 1, zapewniających niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu. Zgodnie z art. 23 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1340 z późn.zm.), dalej ustawa o PSP, Państwowa Straż Pożarna przeprowadza czynności kontrolno-rozpoznawcze w celu rozpoznawania zagrożeń, realizacji nadzoru nad przestrzeganiem przepisów przeciwpożarowych oraz przygotowania do działań ratowniczych. Czynności kontrolno- rozpoznawcze są przeprowadzane w zakresie m.in. kontroli przestrzegania przepisów przeciwpożarowych, oceny zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej rozwiązań technicznych zastosowanych w obiekcie budowlanym, rozpoznawania możliwości i warunków prowadzenia działań ratowniczych przez jednostki ochrony przeciwpożarowej (ust. 3 pkt 1, 2, 4). Z ustaleń dokonanych w toku czynności kontrolno-rozpoznawczych sporządza się protokół, który podpisują kontrolujący oraz kontrolowany. Kontrolowany lub osoba przez niego upoważniona mają prawo wniesienia zastrzeżeń do protokołu przed jego podpisaniem. Stosownie do art. 26 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie. Nie budzi wątpliwości, iż istota wyrażonej w art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego zasady ogólnej zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, została w niniejszej sprawie naruszona przez organy administracji. Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 K.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. O wszczęciu postępowania z urzędu, zgodnie z § 4 należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Zasadnie wywodzi skarżący kasacyjnie, że w orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się, że za datę wszczęcia postępowania a urzędu uznaje się dzień pierwszej czynności urzędowej dokonanej w sprawie, której postępowanie dotyczy przez uprawniony do tego organ. Nie jest jednak uprawniony pogląd, że doręczenie podmiotowi zawiadomienia o zamiarze przeprowadzenia czynności kontrolno-rozpoznawczych, określonych w art. 23 ustawy o PSP i przeprowadzenie ich a następnie podpisanie przez kontrolowanego protokołu z tych czynności – stanowiło czynność organu PSP w sprawie administracyjnej, której przedmiot stanowi nakazanie usunięcia w określony sposób i w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień w zakresie przepisów przeciwpożarowych. Podkreślić bowiem należy, iż wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie organu, przeprowadzone uprzednio czynności kontrolno-rozpoznawcze, nie stanowiły stadium odrębnego jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego w przedmiocie nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień, wszczętego przez organ administracji z urzędu dopiero w wyniku i na podstawie ustaleń kontrolnych. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, uwzględniając treść skierowanego przez organ PSP do [...] ogólnikowego zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie, w którym nie sprecyzowano jednoznacznie podstawy prawnej, ani jego przedmiotu wraz z jednoczesną informacją o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się w niej w terminie 7 dni, należy przychylić się do oceny Sądu pierwszej instancji, co do naruszenia przepisów art. 10 § 1 i art. 61 § 4 K.p.a. Gmina, z uchybieniem powyższym przepisom, nie uzyskała bowiem od organu Państwowej Straży Pożarnej właściwej informacji o przedmiocie wszczętego wobec niej postępowania i jego podstawie materialnoprawnej, nie mogła zatem skutecznie podjąć obrony swoich praw w toku postępowania administracyjnego, przed wydaniem decyzji nakładającej na nią bardzo istotny i zapewne obciążający obowiązek. Strona została pozbawiona rzeczywistej możliwości czynnego udziału w tym postępowaniu, zapewniającego należytą ochronę jej interesów prawnych, przed wydaniem decyzji administracyjnej. Stanowi to zatem również naruszenie, wyrażonej w art. 8 K.p.a., zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Dodatkowo, nawiązując do argumentacji organu należy wskazać, że z treści protokołu z czynności kontrolno-rozpoznawczych wynika wyłącznie to, że w kontrolowanym budynku zabytkowego Ratusza Miejskiego stwierdzono brak wewnętrznej instalacji hydrantowej. Stwierdzić przyjdzie, iż w toku postępowania skarżąca gmina konsekwentnie wywodziła, a organ tej okoliczności nie zaprzeczył, że inicjatywa czynności kontrolnych przez organ Państwowej Straży Pożarnej pochodziła od gminy, w związku z koniecznością opinii przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego po istotnych robotach remontowych. Okoliczności te mogą również pozostawać w związku z istotą sprawy, przykładowo z uwagi na zakres robót budowlanych, uprzednie uzgodnienia projektu budowlanego w zakresie ochrony pożarowej, czy też ewentualne uprzednie kontrole organów Państwowej Straży Pożarnej. Niesporne wszakże pozostaje, że przedmiotowy obiekt Ratusza jest obiektem zabytkowym, ze znacznym prawdopodobieństwem można zatem przyjąć, aczkolwiek nie wynika to z akt sprawy, że był uprzednio użytkowany w obecnym charakterze, bez stwierdzenia konieczności nałożenia obowiązków określonych w uchylonych przez Sąd pierwszej instancji decyzjach. Autor skargi kasacyjnej upatruje nadto naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji także w tym, że wbrew ocenie Sądu organy nie naruszyły wyrażonej w art. 9 K.p.a. zasady informowania w związku z § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, a nawet gdyby przyjąć, że doszło do naruszenia, to nie mogło mieć ono istotnego wpływu na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższy zarzut kasacyjny jest niezasadny. Zgodnie z art. 9 K.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. W kontekście zasad wykładni systemowej i celowościowej przepisów ustawy o ochronie przeciwpożarowej i wydanych na jej podstawie przepisów wykonawczych regulujących przepisy przeciwpożarowe, bez wątpienia normy art. 26 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej, stanowią prawne narzędzie przyznane organom Państwowej Straży Pożarnej, aby w ramach swych kompetencji i zadań, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawnione były do stosowania w drodze decyzji administracyjnej władczych działań służących usunięciu stwierdzonych uchybień. Zwrócić jednocześnie należy uwagę, na różnice pomiędzy charakterem i trybem wydania nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, a wydaniem decyzji o wstrzymaniu robót (prac), zakazania używania maszyn, urządzeń lub środków transportowych oraz eksploatacji pomieszczeń, obiektów lub ich części, jeżeli stwierdzone uchybienia mogą powodować zagrożenie życia lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru, określonej w art. 26 ust. 1 pkt 2, która podlega z mocy prawa natychmiastowemu wykonaniu (ust. 2). W sytuacji faktycznej odpowiadającej dyspozycji normy art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, zazwyczaj nie ma konieczności natychmiastowego działania, a postępowanie po stwierdzeniu konkretnych naruszeń przepisów przeciwpożarowych, ma zmierzać do usunięcia stwierdzonych uchybień we wskazany przez organ sposób i terminie. Zgodnie zatem z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, koniecznym i uzasadnionym jest właśnie w takiej sytuacji uprzednie należyte i wyczerpujące poinformowanie stron postępowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Przykładowo, tak jak w rozpoznawanej sprawie, o stosowanych regulacjach nakładających konieczność zapewnienia w budynku wymaganej przepisami prawa wewnętrznej instalacji wodociągowej np. ilości, rodzajów hydrantów wewnętrznych dla danego rodzaju obiektu budowlanego i strefy pożarowej zakwalifikowanej do kategorii zagrożenia ludzi ZL. Niezależnie od powyższego, w sytuacji gdy powszechnie obowiązujące przepisy prawa w odniesieniu do konkretnych wymogów, przewidują tryb i możliwość stosowania rozwiązań zamiennych, zapewniających niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu, tak jak wynika to z § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów – organ PSP zobowiązany był o takiej możliwości pouczyć stronę niniejszego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny, podziela pogląd wyrażony przez Sąd pierwszej instancji oraz [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, że inicjatywa w zakresie stosowania rozwiązań zamiennych zapewniających niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu, powinna wyjść od właściciela obiektu i to on winien wystąpić w tym zakresie w przepisanym trybie o uzgodnienie rozwiązań zastępczych do właściwego miejscowo komendanta wojewódzkiego PSP. W tym właśnie celu organ PSP powinien pouczyć o tym stronę w toku postępowania administracyjnego, aby umożliwić jej skorzystanie z tego trybu, o ile jest on w stosunku do danego rodzaju naruszeń dopuszczalny. Jak zasadnie stwierdził Sąd w uzasadnieniu skarżonego kasacyjnie wyroku, tym bardziej w sytuacji gdy mimo braku stosownego pouczenia w tym zakresie, w odwołaniu strona podnosiła argumenty wskazujące jej zdaniem na to, że zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek i zastosowane przez nią środki zabezpieczają budynek w zakresie ochrony przeciwpożarowej w spornym zakresie, należało to rozważyć i pouczyć stronę o możliwości i trybie zwrócenia się o rozstrzygnięcie tego zagadnienia przez właściwy organ (postanowieniem komendanta wojewódzkiego PZP na podstawie ekspertyzy technicznej rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych). Naczelny Sąd Administracyjnego podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie, zgodnie z którym nie jest warunkiem koniecznym zastosowania rozwiązań alternatywnych w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa przeciwpożarowego (dopuszczalnych na tle § 1 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 7 czerwca 2010 r.) uprzednie wydanie decyzji nakładającej obowiązki w zakresie ochrony przeciwpożarowej na zasadach ogólnych (por. wyroki NSA z dnia 24 lipca 2007r. sygn. II OSK 1086/06, z dnia 18 stycznia 2011r. sygn. II OSK 18/10, z dnia 11 lutego 2015r. sygn. II OSK 1662/13). Nie można bowiem wykluczyć sytuacji, że podmiot na którym ciąży obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa przeciwpożarowego określonego obiektu wcześniej, nim właściwy organ administracji wyda decyzję w przedmiocie nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, sam wystąpi z inicjatywą uzgodnienia rozwiązań alternatywnych adekwatnych do istniejącego stanu faktycznego, zapewniających jednocześnie wymogi ochrony przeciwpożarowej. Nie można zgodzić się z polemicznym wywodem autora skargi kasacyjnej, zmierzającym do wykazania, że nawet skorzystanie przez stronę niniejszego postępowania z możliwości uzgodnienia z właściwym organem PSP stosowania rozwiązań zamiennych w stosunku do wymienionych w konkretnych przepisach rozporządzenia z dnia 7 czerwca 2010r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, a zapewniających niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu, pozostanie zawsze bez wpływu na wynik sprawy administracyjnej w przedmiocie nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień . Twierdzenia skargi kasacyjnej o obligatoryjnym nakazaniu przez organy usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w sposób wynikający z regulacji ogólnych, w oderwaniu nawet od uzyskania takiego urzędowego uzgodnienia (postanowienia), nie znajdują potwierdzenia w obowiązujących przepisach. Nie można wszakże wykluczyć i takiej sytuacji, że w procedurze uzgodnienia rozwiązań zamiennych zostanie ustalone, że istniejące już w danym budynku zabezpieczenia przeciwpożarowe są wystarczające, lub że wskaże on na inne rozwiązania niż wynikające np. wprost z § 19 ww. rozporządzenia, co zostanie potwierdzone postanowieniem właściwego komendanta wojewódzkiego PZP. W takiej sytuacji faktycznej i prawnej z pewnością, wbrew stanowisku organu skarżącego kasacyjnie, odpadłaby podstawa do nakazania stronie usunięcia stwierdzonych pierwotnie naruszeń w takim zakresie jak uczyniły to organy w niniejszej sprawie (tj. poprzez zapewnienie wewnętrznej instalacji wodociągowej przeciwpożarowej 25 z wężem półsztywnym, na każdej kondygnacji budynku). Nie można zatem w takiej sytuacji wykluczyć podstaw do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. lub do nakazania, w drodze decyji, usunięcia uchybień w innej formie, zgodnej z postanowieniem uzgadniającym rozwiązania zamienne. Zwrócić należy dodatkowo uwagę na eksponowany w toku postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego przez [...] szczególny aspekt sprawy – czyli okoliczność, że przedmiotowy budynek Ratusza Miejskiego w Ziębicach jest obiektem historycznym wzniesionym w stylu gotyckim (wpisanym do rejestru zabytków). Zgodnie z § 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), przepisy tego aktu dotyczące bezpieczeństwa pożarowego stosuje się z uwzględnieniem § 2 ust. 2 i 3a również do użytkowanych budynków istniejących, które na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające życiu ludzi. W tym stanie rzeczy stwierdzić należało, że wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, decyzji organów Państwowej Straży Pożarnej obu instancji nie można uznać za prawidłowe, lecz wydane zostały one z naruszeniem, wskazanych w uzasadnianiu wyroku Sądu pierwszej instancji przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się zatem naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 8, art. 9, art. 10, 61 § 4 K.p.a. i § 1 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 7 czerwca 2010r. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a.