II OSK 1235/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kamiński Sędziowie NSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz (spr.) del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant starszy asystent sędziego Anna Pośpiech-Kłak po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2013r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej L. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Lu 414/11 w sprawie ze skargi L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz L. S. kwotę 650 (sześćset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 414/11 oddalił skargę L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: Wnioskiem z dnia 12 stycznia 2011 r. L. S. zwróciła się do Burmistrza N. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na przebudowie budynku gospodarczego na budynek mieszkalny, istniejącego na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], położonej w N. przy ul. [...]. Jako inwestora L. S. wskazała córkę M., dla której postanowiła wydzielić 1000 m2 w zachodniej części działki nr [...] z istniejącym budynkiem dawnej zagrody, obecnie niewykorzystywanym. Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. Burmistrz N. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji opisanej we wniosku, wskazując, że nie zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), dalej u.p.z.p. Przede wszystkim podkreślił brak zgodności zamierzenia z przepisami odrębnymi (pkt 5). Organ wskazał, że: 1/ nie są zachowane wymagania wynikające z ustawy Prawo budowlane, bowiem na przedmiotowej działce znajduje się budynek mieszkalny zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej. Niezbędne jest zatem doprowadzenie stanu faktycznego działki do zgodności z wymogami prawa budowlanego, zaś postępowanie w tej sprawie toczy się nadal przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego; 2/ ustawą z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw, ustawodawca wykluczył możliwość podziału nieruchomości położonej w terenie, dla którego brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pozytywne załatwienie wniosku, stanowiłoby akceptację proponowanego podziału działki nr [...], polegającego na wydzieleniu z niej działki o powierzchni 1000 m2. W konsekwencji decyzja taka byłaby sprzeczna z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami; 3/ uwzględnienie wniosku byłoby sprzeczne z przepisami ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach oraz gminach uzdrowiskowych (Dz. U. Nr 167, poz. 1399 z późn. zm.), która w art. 38 stanowi o wydzieleniu trzech rodzajów stref ochronnych : "A", "B" i "C". Teren przedmiotowej inwestycji położony jest w strefie "A" Uzdrowiska [...], zaś dla tej strefy obowiązuje zakaz lokalizacji budownictwa wielorodzinnego i jednorodzinnego, z wyjątkiem modernizacji obiektów istniejących, bez możliwości zwiększania powierzchni ich zabudowy. Organ jednocześnie przyznaje, iż art. 61 ust. 1 wymienionej ustawy stanowi, że przepis art. 38 ust. 1 pkt 1 lit. b odnoszący się do zakazu lokalizacji budownictwa jednorodzinnego w strefie ochronnej "A" nie dotyczy osób, które uzyskały prawo do nieruchomości przed wejściem w życie ustawy, tj. przed 2 października 2005 r. Wskazuje jednak na opracowany na podstawie tej ustawy Statut Uzdrowiska [...] przyjęty uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w N. z dnia [...] marca 2009 r., który w § 3 ust. 1, tiret dwa pkt b/ zakazuje lokalizacji nowej zabudowy jednorodzinnej z dopuszczeniem modernizacji obiektów istniejących, bez możliwości zwiększenia powierzchni zabudowy (nie dotyczy nadbudowy istniejących obiektów); 4/ przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie pozwalają na pozytywne rozpatrzenie wniosku, gdyż przedmiotowa działka ma powierzchnię 0,59997 ha i stanowią ją użytki rolne klasy III b. Z uwagi na to przekształcenie sposobu użytkowania tej działki jest możliwe jedynie w trybie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego; 5/ z uwagi na położenie działki w otulinie [...] Parku Krajobrazowego mają do niej zastosowanie przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, gdyż teren usytuowania działki korzysta ze szczególnej formy ochrony wynikającej z celu ustanowienia tej formy. Ponadto, organ I instancji wskazał, że ustalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy N. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w N. z dnia [...] października 2002 r., zgodnie z którym teren obejmujący działkę nr [...] w strefie [...] stanowi regionalny korytarz ekologiczny i nie przewidują na tym terenie lokalizacji zabudowy mieszkaniowej. Burmistrz N. podkreślił także, odwołując się do wyników analizy terenu sporządzonej w trybie przepisów § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego panu zagospodarowania przestrzennego, a więc w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., że wnioskowana inwestycja nie jest możliwa do zaakceptowania ze względu na obowiązujące przepisy prawa materialnego i przytoczone okoliczności. W odwołaniu od decyzji Burmistrza N. L. S. wyjaśniła, że nie jest jej intencją podział działki nr [...], tylko wydzielenie z niej części nieruchomości o powierzchni 1000 m2, na której znajduje się przedmiotowy budynek gospodarczy. Zdaniem odwołującej, za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku przemawia pełne uzbrojenie techniczne działki, dla której nie występuje potrzeba uzyskania zgody na przeznaczenie gruntu rolnego na cele nierolnicze. L. S. zwróciła uwagę, że w sprawie niniejszej nie występuje o wskazanie lokalizacji nowego budynku ani o podział działki. SKO w L. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, podnosząc, że w sprawie niniejszej nie zostały spełnione przesłanki wymienione w art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p., ponieważ wniosek dotyczy terenu, który nie został objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze uzyskaną przy sporządzaniu planu miejscowego, który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. i dla którego nie został opracowany i uchwalony nowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a mają do niego odniesienie przepisy odrębne. W świetle materiału dowodowego oraz wyjaśnień strony, bezsporne jest, że rozpatrzenie wniosku powinno obejmować całą powierzchnię działki nr [...] posiadającą powierzchnię 5997 m2 . Kolegium przytoczyło definicję "działki budowlanej" zawartą w art. 4 pkt 3a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 – tekst jednolity), dalej u.g.n. i wykazało, że o wydzielonej części działki, tak jak przedstawia to odwołująca się, można mówić, że jest to określenie faktycznego korzystania z części macierzystej działki, a więc nie spełniającej cech jakimi powinna charakteryzować się działka budowlana. Dla takiej działki wydanie decyzji o warunkach zabudowy oznaczałoby naruszenie prawa materialnego. Ponadto, w wyniku nowelizacji tej ustawy od dnia 24 września 2004 r., w odniesieniu do terenu, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie można w decyzji o warunkach zabudowy dokonać podziału działki. Na ten aspekt zwrócił uwagę organ I instancji, podnosząc, że przepisy o gospodarce nieruchomościami należy traktować jako przepisy odrębne w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Przepisami odrębnymi w rozumieniu wymienionego przepisu są również przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, która w art. 7 ust. 2 pkt 1 stanowi, że przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I – III , jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha – wymaga zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Ponieważ przedmiotem postępowania objęta jest cała działka nr [...] o powierzchni 0,5997 ha klasy III, nie zaś tylko proponowana do umownego wydzielenia część działki o powierzchni 1000 m2, pozytywna decyzja o warunkach zabudowy naruszałaby zarówno art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., jak i pkt 4 tego przepisu, bowiem teren inwestycji nie jest zaliczony do obszarów, dla których nie jest wymagana zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze, nadto teren ten nie był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu planu miejscowego, który utracił moc. Ponadto Kolegium podkreśliło, że w stosunku do działki nr [...] toczy się postępowanie przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w oparciu o przepisy Prawa budowlanego w zakresie samowoli budowlanej, jakiej dopuściła się L. S. Sytuacja faktyczna i prawna przedmiotowej nieruchomości w świetle prawa budowlanego nie pozwalają na pozytywne załatwienie wniosku, bowiem teren objęty postępowaniem w zakresie samowoli budowlanej nie może być jednocześnie terenem dla innej inwestycji, dopóki wymienione postępowanie nie ulegnie ostatecznemu załatwieniu. Co do kwestii zakresu stosowania przepisów o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych Kolegium skłoniło się do podzielenia wątpliwości odwołującej się, bowiem uzyskała ona prawo do nieruchomości przed dniem 2 października 2005 r. Jednakże Statut uzdrowiska [...] zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w N. z dnia [...] marca 2009 r. (który w ocenie organu odwoławczego nie w pełni koresponduje z ustawą o lecznictwie uzdrowiskowym), dopuszcza modernizację obiektów mieszkalnictwa jednorodzinnego bez możliwości zwiększania powierzchni zabudowy, lecz zapis ten odnosi się wyłącznie do wymienionego rodzaju budownictwa, przez co nie może on być zastosowany w rozpatrywanej sprawie. Kwestia położenia przedmiotowej działki w otulinie [...] Parku Krajobrazowego i szczególnej ochrony w świetle przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy N., zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w N. z dnia [...] października 2002 r. , właściwych dla terenu położenia omawianej działki jakkolwiek same przez się istotne dla działki, stanowią jedynie dodatkowe okoliczności wykluczające pozytywne załatwienie wniosku. Kolegium nie podzieliło zarzutu strony dotyczącego sporządzenia analizy terenu na mapie pochodzącej z 1985 r. Strona składając wniosek w dniu 12 stycznia 2011 r. w niniejszej sprawie nie przedstawiła żadnej innej mapy, w odmienny sposób ewidencjonującej stan zabudowy i zagospodarowania niż mapa zamieszczona w aktach sprawy. Podnoszony w odwołaniu brak czynności organu, a dotyczących problematyki stosunków wodnych nie należy do tego postępowania i nie podlega ocenie Kolegium. Również kwestia działań inwestycyjnych na innych działkach nie może być oceniona. Jednocześnie Kolegium dostrzegło wadliwe wyznaczenie granic obszaru analizowanego przy sporządzaniu analizy terenu, jednakże uznało, że uchybienie to nie miało wpływu na wynik rozstrzygnięcia, gdyż to wskazane wyżej przepisy materialne nie pozwalają na wydanie decyzji satysfakcjonującej stronę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła L. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że organy słusznie przyjęły, że ze względu na charakter planowanej inwestycji (zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego) zastosowanie mają unormowania w szczególności ujęte w punkcie 4 i 5 ust. art. 61 u.p.z.p., ponieważ wniosek dotyczy terenu, który nie został objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze uzyskaną przy sporządzaniu planu miejscowego, który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. i dla którego nie został opracowany i uchwalony nowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a do terenu tego mają odniesienie przepisy odrębne. W związku z oświadczeniem skarżącej zawartym we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a dotyczącym "wydzielenia" z działki nr [...] działki o pow. 1000 m2 dla planowanej inwestycji, Kolegium przywołało treść art. 4 pkt 3a u.g.n. zawierający definicję "działki budowlanej". Jest to zabudowana działka gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków i urządzeń położonych na tej działce. Działka taka ma niepodzielną powierzchnię, granice z wyznaczonymi znakami oraz oznaczenie ewidencyjne, a także wykazanego właściciela. Taka działka jest nieruchomością w sensie prawnym i tylko w odniesieniu do takiej działki może być wydana decyzja o warunkach zabudowy. Wydzielona do faktycznego korzystania część działki nie spełnia cech działki budowlanej, a zatem w stosunku do takiej działki niedopuszczalne jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Prawidłowo również organ odwoławczy podkreślił, że w wyniku nowelizacji ustawy o gospodarce nieruchomościami od dnia 22 września 2004 r. w odniesieniu do terenu, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie można w decyzji o warunkach zabudowy dokonać podziału działki. W konsekwencji organy zasadnie przyjęły, że przepisy o gospodarce nieruchomościami należy traktować jako przepisy odrębne w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Takimi przepisami są również przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity – Dz.U. Nr 121, poz. 1266 z 2004 r. z późn. zm.). Zgodnie z art. 7 ust. 1 tej ustawy przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do ust. 2 pkt 1 tego artykułu przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III , jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha - wymaga uzyskania zgody ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Zdaniem Sądu przepis ten ma zastosowanie w przypadku przedmiotowej działki z uwagi na jej powierzchnię (5597 m2) oraz klasę użytków rolnych (III b). Pozytywna decyzja o warunkach zabudowy naruszałaby w ocenie Sądu zarówno pkt 5 ust. 1 art. 61 u.p.z.p., jak i pkt 4 tych przepisów, ponieważ teren inwestycji nie jest zaliczany do obszarów, dla których nie jest wymagana zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze. Ponadto, teren ten nie był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu planu miejscowego, który utracił moc. Sąd stwierdził, że organy orzekające w sprawie prawidłowo przyjęły, że już tylko powyższe okoliczności stanowiły przesłanki do wydania decyzji odmownej. Natomiast dodatkowym argumentem uzasadniającym stanowisko organów administracji był zapis Statutu Uzdrowiska [...] zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w N. z dnia [...] marca 2009 r., który dopuszcza modernizację obiektów mieszkalnictwa jednorodzinnego bez możliwości zwiększania powierzchni zabudowy. Nie ma zatem zastosowania w sprawie niniejszej, bowiem skarżąca zamierza zmienić przeznaczenie budynku gospodarczego. Również kwestie położenia przedmiotowej działki w otulinie [...] Parku Krajobrazowego i szczególną ochroną w świetle przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jednolity – Dz.U. Nr 151, poz. 1220 z 2009 r., z późn.zm.), a także ustalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy N., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w N. z dnia [...] października 2002 r. właściwe dla terenu położenia przedmiotowej działki, zasadnie organ odwoławczy uznał za dodatkowe okoliczności wykluczające pozytywne załatwienie wniosku. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez L. S. w skardze, a dotyczących błędnych ustaleń faktycznych Sąd uznał je za bezzasadne. Zdaniem Sądu organy prawidłowo ustaliły powierzchnię i klasę gruntu stanowiącego działkę nr [...]. Szczegółowo wyjaśniły w uzasadnieniach decyzji z jakich powodów nie jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla "wydzielonej" przez skarżącą działki o powierzchni 1000 m2, a także z jakich względów do działki nr [...] mają zastosowanie przepisy ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Kolegium w uzasadnieniu decyzji podniosło kwestię związaną ze sporządzeniem przez organ I instancji analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., nie precyzując na czym miałaby polegać częściowa wadliwość tej analizy. Dopiero w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wyjaśnił, że w jego ocenie analizą objęty był zbyt mały obszar. Podkreślił jednak ponownie, że to uchybienie nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia, wobec faktu, iż w sprawie mają zastosowanie przepisy odrębne w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Sąd podzielił to stanowisko organu. Sąd wskazał, że wobec ustalenia, że planowana inwestycja jest sprzeczna z przepisami odrębnymi, a także z pkt 4 ust. 1 art. 61 u.p.z.p., bez znaczenia jest, czy spełnia ona pozostałe wymogi określone w punktach 1-3 tego przepisu. W tych okolicznościach organy zobowiązane były odmówić ustalenia warunków zabudowy dla planowanej przez skarżącą inwestycji. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), dalej p.p.s.a., oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła L. S., wnosząc o uchylenie wyroku w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca kasacyjnie zarzuciła: 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 5b ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. 2004, Nr 121, poz. 1266 ze zm.) poprzez niedostrzeżenie przez WSA w Lublinie, iż w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych; 2. Mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. - art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 133 i 134 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się przez WSA w Lublinie w treści zaskarżonego wyroku do złożonego przez skarżącą na rozprawie przed Sądem I instancji pisma Starosty P. z dnia [...] października 2011 r., znak: [...], informującego o braku możliwości zastosowania w przedmiotowej sprawie przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych; - art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 133 i 134 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie przez WSA w Lublinie, że skarżąca występując z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy zwróciła się równocześnie o dokonanie podziału nieruchomości o nr ewid. [...] w N. przy ul. [...], w sytuacji gdy z treści odwołania z dnia 22 lutego 2011 r., złożonego przez skarżącą od decyzji Burmistrza Miasta N. z dnia [...] lutego 2011 r., jednoznacznie wynika, iż intencją skarżącej nie było dokonanie podziału wskazanej wyżej nieruchomości; - art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez niezasadne oddalenie skargi w sytuacji, gdy organy administracji błędnie przyjęły, że skarżąca wnosiła o dokonanie podziału nieruchomości, podczas gdy domagała się ona jedynie ustalenia warunków zabudowy na działce w granicach aktualnie istniejących, a ponadto całkowicie błędnie uznały iż w odniesieniu do działki nr ewid. [...] w N. przy ul. [...], mają zastosowanie przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, podczas gdy z racji położenia wymienionej działki w obrębie miasta N., stosownie do treści art. 5b tejże ustawy, jej przepisy nie mają w niniejszej sprawie zastosowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Jak słusznie podniesiono w skardze kasacyjnej, Sąd I instancji pochopnie, pomijając twierdzenia skarżącej, przyjął, że w rozpoznawanej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Stosownie bowiem do art. 5b tej ustawy, jej przepisów nie stosuje się do gruntów rolnych stanowiących użytki rolne położone w granicach administracyjnych miast. W sprawie jednoznacznego ustalenia wymagała kwestia czy nieruchomość należąca do skarżącej położona jest w granicach administracyjnych miasta N., co ma decydujące znaczenie dla dokonania oceny czy niniejsza ustawa może mieć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Sąd I instancji nie dostrzegł powyższej okoliczności, pomimo że była ona podnoszona przez skarżącą, która podczas rozprawy w dniu 3 listopada 2011r. złożyła pismo Starosty P. z dnia [...] października 2011 r., znak: [...], informujące o braku możliwości zastosowania w sprawie przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Sąd zaś zupełnie pominął wskazaną okoliczność, bezkrytycznie akceptując i powielając stanowisko organów, że "teren inwestycji nie jest zaliczany do obszarów, dla których nie jest wymagana zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze". Wobec tego Sąd I instancji nie rozpoznał sprawy na podstawie akt sprawy czym naruszył art. 133 § 1 p.p.s.a., a w konsekwencji za usprawiedliwiony należało uznać także zarzut naruszenia art. 5b ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zasadnie również podniesiono w skardze kasacyjnej, że Sąd I instancji błędnie uznał, że skarżąca występując z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy zwróciła się równocześnie o dokonanie podziału nieruchomości o nr ewid. [...]. Należy zwrócić bowiem uwagę, że skarżąca już w odwołaniu od decyzji Burmistrza Miasta N. z dnia [...] lutego 2011 r. zaznaczyła, że nie występowała z wnioskiem o podział działki nr [...], prostując tym samym błędnie odczytaną przez organ I instancji intencję skarżącej, która podała we wniosku, że wydziela dla córki 1000 m2 w części zachodniej działki nr [...] z istniejącym budynkiem dawnej zagrody. Skoro skarżąca wyjaśniła, że nie występuje o podział działki, niezrozumiałe jest czynienie dalszych rozważań i ustaleń w tym zakresie przez organ II instancji, zaakceptowanych następnie przez Sąd I instancji, prowadzących w efekcie do uznania, że w odniesieniu do terenu, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie można w decyzji o warunkach zabudowy dokonać podziału działki. Konsekwencją błędnego ustalenia, że skarżąca występuje o podział działki było uznanie, że wydzielona do faktycznego korzystania część działki nie spełnia cech działki budowlanej, a zatem w stosunku do takiej działki niedopuszczalne jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Zaakceptowanie takich ustaleń organów administracji publicznej przez Sąd I instancji stanowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z at. 7 i art. 77 k.p.a. Mając na względzie wskazane powyżej uchybienia, uznając zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej za zasadne, stwierdzić należało, że Sąd I instancji wadliwie rozpoznał sprawę, co powoduje, że konieczne jest uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi, o czym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.