II OSK 129/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie sędzia NSA Jerzy Siegień (spr.) sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant sekretarz sądowy Agata Stolarska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 255/16 w sprawie ze skargi A. J. na postanowienie Kujawsko - Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 255/16 oddalił skargę A. J. na postanowienie Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] odmawiające uwzględnienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w sprawie obowiązku rozbiórki samowolnie zrealizowanego budynku letniskowego w K., który to obowiązek wynika z ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia [...] grudnia 1994 r., znak: [...]. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, nie można zgodzić się ze skarżącym, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia [...] grudnia 1994 r. jest niemożliwa do wykonania w obecnym stanie prawnym z uwagi na to, że zmianie uległy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zmiana numeru działki, na której usytuowany jest obiekt, w stosunku do którego orzeczony został nakaz rozbiórki nie ma żadnego znaczenia dla bytu prawnego decyzji z dnia [...] grudnia 1994 r. nakazującej rozbiórkę wskazanego w niej obiektu budowlanego. Istotne jest to, że nie zmienił się przedmiot obowiązku rozbiórki, który jest jednoznacznie wskazany zarówno w tytule wykonawczym, jak i w decyzji administracyjnej stanowiącej podstawę jego wystawienia. W rozpatrywanej sprawie organy obu instancji słusznie uznały zarzuty wniesione przez zobowiązanego za bezzasadne i stanowisko swe w tym zakresie trafnie uzasadniły. Od powołanego wyżej wyroku A. J. wniósł skargę kasacyjną. Zaskarżając wyrok w całości, zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 134 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy okoliczności faktyczne sprawy wymagały uchylenia zaskarżonego postanowienia i w konsekwencji umorzenia postępowania; 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 59 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (zwanej dalej U.p.e.a.) w zw. z art. 134 P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie przez Sąd zarzutów uzasadniających uchylenie postanowienia i umorzenie postępowania ze względu na niewykonalność prawno-faktyczną obowiązku. Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę z urzędu nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznanie sprawy ograniczył do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w podstawach skargi kasacyjnej. W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu naruszenia art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 134 P.p.s.a. Zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. - "Organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja: 1) stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony". Według skarżącego zastosowanie tego przepisu w sprawie niniejszej uzasadnione jest głównie zmianą numeru działki, na której usytuowany jest sporny obiekt, co czyni bezprzedmiotową, a zarazem niewykonalną decyzję orzekającą jego rozbiórkę. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi A. J., a w konsekwencji również przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji było jednak postanowienie odmawiające uwzględnienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W takiej sytuacji zarzut naruszenia art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a., czyli przepisu procedury administracyjnej, nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Wprawdzie w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ale rozstrzyga w granicach danej sprawy administracyjnej, zakreślonych, co do zasady, przedmiotem tej skargi. Za niezasadny należało również uznać podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 5 U.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem postępowanie egzekucyjne podlega umorzeniu, jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny. Z przepisem tym koresponduje art. 33 § 1 pkt 5 U.p.e.a., który stanowi, że niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym może stanowić podstawę zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Jak zauważył Sąd pierwszej instancji, podniesione przez skarżącego zarzuty egzekucyjne i argumenty skargi opierają się na stanowisku, że podział działki nr [...] wywołał stan prawny, w którym egzekwowany obowiązek określony w tytule wykonawczym przestał istnieć, ponieważ w decyzji o rozbiórce i w tytule wykonawczym jest mowa o domku letniskowym znajdującym się na działce nr [...] i częściowo na działce nr [...], a obecnie działki te nie istnieją, gdyż obiekt zlokalizowany jest na nowej, wydzielonej działce nr [...]. W rozpoznawanej sprawie należało podzielić pogląd Sądu pierwszej instancji, że wynikająca z podziału nieruchomości zmiana numeru ewidencyjnego działki, na której jest posadowiony sporny obiekt, nie ma wpływu na wykonalność obowiązku jego rozbiórki, w sytuacji gdy obiekt ten został jednoznacznie określony w tytule wykonawczym i w stanowiącej jego podstawę decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia [...] grudnia 1994 r. orzekającej nakaz rozbiórki. Przedmiot rozbiórki pozostał bowiem ten sam. W konsekwencji należało również zgodzić się z oceną Sądu wyrażoną w zaskarżonym wyroku, że w sprawie niniejszej prawidłowo organy egzekucyjne za bezpodstawne uznały zarzuty skarżącego o ustaniu obowiązku rozbiórki. Aktualizacja tego rodzaju danych określających położenie obiektu jak zmiana nazwy ulicy, numeracji porządkowej, oznaczeń geodezyjnych, czy numeru ewidencyjnego działki, nie oznacza, że zachodzi niewykonalność obowiązku (rozbiórki) w rozumieniu art. 59 § 1 pkt 5 U.p.e.a. prowadząca do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Inaczej zobowiązany mógłby łatwo uchylić się od realizacji obowiązku podlegającego egzekucji bądź w sposób nieuprawniony odwlec w czasie jego wykonanie. Ponadto, na co trzeba zwrócić uwagę, zgodnie z art. 29 § 1 U.p.e.a. organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Dotyczy to zarówno treści (przedmiotu) tego obowiązku (egzekucji), jak i osoby zobowiązanego - adresata decyzji nakładającej na niego obowiązek administracyjny. Wypada w związku z tym podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny prawomocnym wyrokiem z dnia 5 marca 1996 r., sygn. akt SA/Gd 841/95 oddalił skargę A. J. na decyzję Wojewody Bydgoskiego z dnia [...] stycznia 1995 r. utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia [...] grudnia 1994 r. orzekającą o obowiązku rozbiórki przedmiotowego obiektu. Wobec powyższego, skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego okazały się niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.