II OSK 1411/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski Protokolant: starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 września 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 1216/16 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia robót budowlanych oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 18 września 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 1216/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę skarżącego na zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", [...] w przedmiocie wznowienia robót budowlanych. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Po przeprowadzeniu postępowania naprawczego w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego w sprawie istotnego odstąpienia od pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego nr 2, z wiatą jednostanowiskową w zabudowie szeregowej w T. przy drodze bocznej ulicy [...], na działce nr [...] (obecnie działka [...]) – decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej "PINB", w T. zatwierdził projekt budowlany zamienny dotyczący ww. budynku i udzielił inwestorom pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz nałożył na nich obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Odwołanie od ww. decyzji wniósł skarżący. Zaskarżoną decyzją [...] WINB, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że złożony w postępowaniu naprawczym projekt budowlany zamienny w sposób niezgodny z przepisami prawa przewiduje zaprojektowanie miejsca postojowego dla samochodów osobowych w postaci wiaty bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią. Zgodnie z § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.) odległość wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 3 metry, w przypadku do 4 stanowisk włącznie, przy czym zachowanie powyższych odległości nie jest wymagane przy sytuowaniu miejsc postojowych między liniami rozgraniczającymi ulicę. Nie ma w tym względzie znaczenia, że do powyższej sytuacji doszło w wyniku podziału działki, jednakże podział ten nastąpił przed wszczęciem postępowania w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, co obliguje inwestora do dostosowania projektu zamiennego do aktualnego stanu faktycznego i prawnego. Dlatego organ I instancji przedwcześnie uznał, że przedmiotowy budynek jest zgodny z warunkami technicznymi oraz zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W pozostałym zakresie organ odwoławczy nie dostrzegł uchybień, w tym wskazywanego przez skarżącego zacieniania murem oporowym, naruszenia interesu osób trzecich, przesunięcia przedmiotowego budynku o 90 cm. Ponadto ogrodzenie w granicy z działką skarżącego zostało wykonane przed zatwierdzeniem projektu zamiennego, jednocześnie z murem oporowym, którego budowę nakazał PINB w decyzji z dnia [...] maja 2016 r. Jednakże powyższa okoliczność nie ma wpływu na zatwierdzenie przedmiotowego projektu zamiennego, ponieważ wysokość tego ogrodzenia wynosi 2,10 m, zatem nie podlega reglamentacji Prawa budowlanego. Przedmiotowy mur oporowy, wykonany w ramach nakazu na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, nie jest bowiem częścią składową ogrodzenia. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący, kwestionując treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że nie mógł zapoznać się ze sprawą w sposób kompletny. Ponadto sprawa wymaga wyjaśnienia w zakresie prawidłowości zaprojektowania i wykonania instalacji gazowej, usytuowania pojemników na odpady, wysokość ogrodzenia oraz przesunięcia budynku o 80 cm. W odpowiedzi na skargę [...] WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty sformułowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 18 września 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 1216/16, oddalając skargę, wskazał, że w niniejszej sprawie zarzuty sformułowane w skardze przeciwko uzasadnieniu decyzji (wskazywane jego braki) nie dają podstawy do uwzględnienia skargi. Poza tym w ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo wydał rozstrzygnięcie kasatoryjne, ponieważ decyzja PINB obarczona była wadami. W projekcie budowlanym zamiennym niewłaściwie zaprojektowano miejsca postojowe. W ocenie Sądu, nie są natomiast trafne sformułowane przez skarżącego zarzuty, dotyczące uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wbrew twierdzeniom skarżącego w przeprowadzonym przez obydwa organy postępowaniu udostępniono mu zebrane w sprawie dowody, rozważono też zarówno kwestie związane z instalacjami, zaprojektowanymi miejscami na odpady, jak i murem oporowym. Nie znalazł też potwierdzenia zarzut przesunięcia budynku w stosunku do projektu budowlanego, a skarżący tezy tej nie uprawdopodobnił. Z kolei zarzuty skarżącego co do zasiedlenia budynków 1 i 4, a także wykonanej na podstawie odrębnego pozwolenia sieci gazowej i przyłącza wykraczają poza przedmiot kontrolowanego postępowania administracyjnego, którym jest zatwierdzenie projektu zamiennego budynku nr 2. Sąd nie dopatrzył się także innych, nieprawidłowości zaskarżonej decyzji. WINB wnikliwie rozważył okoliczności sprawy i prawidłowo ocenił, że decyzja pierwszoinstancyjna, zatwierdzająca zamienny projekt budowlany, jest co najmniej przedwczesna. Prawidłowo w konsekwencji uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania, a wydane przezeń rozstrzygnięcie zawiera wszystkie wymagane przez art. 107 § 3 K.p.a. elementy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu Sądowi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. - art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie w stanie faktycznym i prawnym, w którym przepis ten nie powinien być zastosowany wobec spełnienia się przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., a w rezultacie oddalenie przez WSA skargi w stanie faktycznym i prawnym, w którym powinna być uwzględniona; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11 i art. 77 § 1 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego. W skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie oceny prawnej zawartej w zaskarżonym wyroku w zakresie legalności zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 K.p.a. Niezależnie od podnoszonej w skardze kasacyjnej argumentacji, w sprawie istniały podstawy do wydania przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej, z uwagi na wskazywane naruszenie przepisów technicznych w zakresie usytuowania miejsca postojowego zadaszonego wiatą dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej. W tych warunkach Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 151 p.p.s.a. Zasadniczo z tego względu sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty należało uznać jako niemające istotnego wpływu na wynik sprawy. Ponadto zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd wyjaśnił, że pozostałe okoliczności podnoszone przez skarżącego zostały przez organ odwoławczy ocenione jako niemające wpływu na wynik sprawy. Nie można zatem we wskazywanym przez skarżącego zakresie doszukać się uchybień procesowych, które mogłyby stanowić podstawę do akceptacji wskazywanego przez skarżącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11 i art. 77 § 1 K.p.a. oraz w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. W skardze kasacyjnej nie wykazano aby znalazły potwierdzenia zarzuty skarżącego, w tym dotyczące uniemożliwienia przez WINB skarżącemu pełnego zapoznania się z materiałem dowodowym. W tym zakresie należy wskazać, że na etapie postępowania odwoławczego nie zostały uzyskane żadne nowe dowody. Poza tym na podstawie akt sprawy brak jest podstaw do stwierdzenia aby skarżący został pozbawiony swoich praw procesowych w sposób istotny, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. Niezależnie od podnoszonej w tym zakresie argumentacji, wszystkie wątpliwości w sprawie dotyczące legalności przedmiotowej budowy budynku mieszkalnego skarżący mógłby podnosić w ponownie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, które, jak wynika z treści skargi kasacyjnej, miało swój dalszy bieg. Jeżeli w skardze kasacyjnej skarżący twierdzi, że w zaskarżonej decyzji wadliwie sformułowano zalecenia co do dalszego postępowania to powinien wykazać uchybienia w tym zakresie. Tymczasem w zakresie zaprojektowania miejsc na odpady, realizacji muru oporowego i wysokości ogrodzenia, legalności realizacji instalacji gazowej, posadowienia budynku w sprawie została wypowiedziana stosowna ocena, co do której w skardze kasacyjnej nie wskazano żadnych konkretów, mogących w sposób skuteczny ją podważyć. Jak bowiem oceniono miejsca na odpady zaprojektowano w odległości zgodnej z przepisami technicznymi; mur oporowy zrealizowano zgodnie z decyzją nakazującą jego realizację; wysokość ogrodzenia 2,10 m nie wymaga reglamentacji właściwego organu administracji; budowa sieci gazowej nie mieści się w granicach przedmiotowej sprawy; zaś oględziny nie potwierdziły argumentacji skarżącego dotyczącej posadowienia budynku. Sąd I instancji nie dopatrzył się także innych, niepodnoszonych przez skarżącego nieprawidłowości zaskarżonej decyzji. Ponadto o trafności skargi kasacyjnej nie świadczy, że w następstwie zaskarżonej decyzji zapadła w sprawie ostateczna decyzja, która następnie została przez skarżącego zaskarżona do Sądu Administracyjnego, który to Sąd w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 385/17 zawiesił postępowanie, uznając, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku rozstrzygnięcia przez Sąd legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji kasatoryjnej. Kwestia ewentualnej przewlekłości postępowania w sprawie II SA/Gl 385/17 nie ma wpływu na ocenę legalności zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku, skoro to skarżący skutecznie wywiódł od zaskarżonego wyroku skargę kasacyjną, która zgodnie z prawem podlega rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny, co z kolei może mieć wpływ na wynik w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 385/17. Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 151 p.p.s.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11 i art. 77 § 1 K.p.a.; art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.