II OSK 1423/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski sędzia del. WSA Grzegorz Antas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2023 r. sygn. akt IV SAB/Wa 421/22 w sprawie ze skargi K.L. na bezczynność Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie rozpatrzenia odwołania 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 lutego 2023 r., IV SAB/Wa 421/22, w wyniku rozpoznania skargi K.L. na bezczynność Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: SUdSC) w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody Mazowieckiego z 23 grudnia 2020 r., nr WSC-II.F.6151.27131.2020, umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu odwoławczego do rozpatrzenia odwołania strony od ww. decyzji (pkt I.), stwierdził, że SUdSC dopuścił się w tym zakresie bezczynności (pkt II.), stwierdził, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt III.), oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt IV.), zasądzając równocześnie od SUdSC na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania (pkt V.). W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym orzeczeniem, Sąd I instancji stwierdził, że Wojewoda Mazowiecki w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącej decyzją z 23 grudnia 2020 r. orzekł o odmowie udzielenia jej zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z uwagi na nierozpoznanie w terminie odwołania wniesionego przez cudzoziemkę od tej decyzji, które zostało przekazane SUdSC 16 lutego 2021 r., skarżąca złożyła 12 marca 2021 r. do organu odwoławczego ponaglenie, a następnie 26 marca 2021 r. wniosła skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność SUdSC, zarzucając mu naruszenie art. 7, art. 8 § 1 oraz art. 12 § 1-2 w zw. z art. 35 § 1, 2 i 3 w zw. z art. 36 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej: k.p.a. Uwzględniając ww. skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 czerwca 2021 r., IV SAB/Wa 689/21 zobowiązał SUdSC do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie odwołania od decyzji Wojewody Mazowieckiego z 23 grudnia 2020 r. w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, oddalił skargę w pozostałym zakresie, zasądzając od SUdSC na rzecz skarżącej koszty postępowania sądowego. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej SUdSC Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 24 maja 2022 r., II OSK 2092/21 uchylił ww. wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, wskazując szczegółowo na powody, które nakazywały uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dopuścił się wadliwości związanej z rozpoznaniem merytorycznym skargi, pomimo iż skarga złożona przez skarżącą reprezentowaną przez pełnomocnika nie mogła otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych. W wydanym wyroku z 21 lutego 2023 r. Sąd I instancji stwierdził, że skargę na bezczynność SUdSC należy uznać za zasadną. Za bezsporne Sąd I instancji uznał, że do dnia złożenia przez skarżącą skargi sprawa nie została ponownie rozpoznana przez organ odwoławczy na skutek złożonego przez skarżącą odwołania z 8 lutego 2021 r. W dniu wniesienia skargi upłynął ustawowy termin na załatwienie sprawy wynikający z art. 35 k.p.a. Organ przed wniesieniem skargi nie skorzystał z instytucji przedłużenia terminu z art. 36 § 1 k.p.a. i nie podejmował żadnych działań, które usprawiedliwiałyby zwłokę. Sąd zauważył, że pierwszą czynnością, jaką podjął organ odwoławczy, było wezwanie Wojewody Mazowieckiego do przekazania zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji, co nastąpiło 13 kwietnia 2021 r., jednak działanie to nie stanowi okoliczności usprawiedliwiającej zwłokę organu w rozpoznaniu sprawy, gdyż dopiero 16 kwietnia 2021 r. SUdSC wezwał cudzoziemkę do złożenia w terminie 21 dni dokumentów niezbędnych do rozpatrzenia sprawy i wyznaczył termin jej załatwienia do 30 maja 2021 r. Sąd zaznaczając, że z akt sprawy wynika, iż organ odwoławczy wydał decyzję z 8 czerwca 2021 r., nr DL.WIIIPO.410.767.2021/DW/II, której skutkiem jest zakończenie postępowania odwoławczego prowadzące do wyłączenia podstawy nakazującej zobowiązanie organu do załatwienia sprawy, wyjaśnił, że w jego ocenie bezczynność, której się dopuścił organ, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Charakter i okres nieznacznej zwłoki w załatwieniu sprawy nie pozwala bowiem na jednoznaczne stwierdzenie, że po stronie organu doszło do rażącego zlekceważenia zasad postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu I instancji, nie zachodziły równocześnie w sprawie warunki uzasadniające zasądzenie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej. SUdSC złożył skargę kasacyjną, którą zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 37 § 1, art. 46 § 3, art. 57 § 1 zd. pierwsze oraz art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259), dalej: p.p.s.a., w zw. z art. 4 ust. 1b ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2022 r. poz.1184), dalej: p.a., oraz art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na merytorycznym rozpoznaniu skargi na bezczynność organu odwoławczego, której brak formalny w postaci braku dołączenia pełnomocnictwa lub jego należycie uwierzytelnionego odpisu nie został prawidłowo uzupełniony w terminie zakreślonym przez Sąd I instancji w wezwaniu z 5 maja 2021 r., albowiem poświadczenie zgodności z oryginałem odpisu pełnomocnictwa z 14 maja 2021 r. nadesłanego w odpowiedzi na ww. wezwanie nie zostało odręcznie podpisane i wobec powyższego skarga powinna zostać odrzucona; 2) art. 190 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 37 § 1, art. 46 § 3, art. 49 § 1, art. 57 § 1 zd. pierwsze oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 4 ust. 1b p.a. oraz art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. polegające na: a) merytorycznym rozpoznaniu skargi skutkiem odstąpienia od wykładni prawa dokonanej w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 maja 2022 r., II OSK 2092/21, w którym wskazano, że: (i) art. 58 § 1 pkt 3 w zw. art. 49 § 1 i art. 57 § 1 p.p.s.a. mają charakter bezwzględnie obowiązujący i w przypadku spełnienia zawartych w nich przesłanek sąd ma obowiązek odrzucić skargę, po bezskutecznym wezwaniu do uzupełnienia stwierdzonych braków formalnych; (ii) w rozpoznawanej sprawne nie uzupełniono prawidłowo braku formalnego skargi w postaci braku pełnomocnictwa albowiem w odpowiedzi na ww. wezwanie z 5 maja 2021 r. nadesłano odpis pełnomocnictwa zawierający poświadczenie jego zgodności z oryginałem, które nie zostało opatrzone własnoręcznym podpisem zgodnie z wymogami określonym w art. 37 § 1 oraz art. 46 § 3 p.p.s.a. i art. 4 ust. 1b p.a.; (iii) Sąd I instancji bezpodstawnie przyjął, że brak formalny skargi w tym zakresie został uzupełniony w terminie i wobec powyższego, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w konsekwencji doszło do rozpatrzenia ułomnej pod względem formalnym skargi i wydania wyroku w sytuacji, kiedy skarga bez uzupełnienia stwierdzonego braku powinna podlegać odrzuceniu; b) niewyjaśnieniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dlaczego Sąd I instancji odstąpił od wykładni prawa zawartej w ww. wyroku z 24 maja 2022 r., II OSK 2092/21; c) przytoczeniu wykładni prawa zawartej w ww. wyroku z 24 maja 2022 r. niezgodnie ze stanem rzeczywistym; 3) art. 153 w zw. z art. 193 zd. pierwsze, art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 37 § 1, art. 46 § 3, art. 49 § 1 oraz art. 57 § 1 zd. pierwsze oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 4 ust. 1b p.a. oraz art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. polegające na: a) merytorycznym rozpoznaniu skargi skutkiem odstąpienia od wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 maja 2022 r., II OSK 2092/21, w którym wskazano, że: (i) art. 58 § 1 pkt 3 w zw. art. 49 § 1 i art. 57 § 1 p.p.s.a. mają charakter bezwzględnie obowiązujący i w przypadku spełnienia zawartych w nich przesłanek sąd ma obowiązek odrzucić skargę, po bezskutecznym wezwaniu do uzupełnienia stwierdzonych braków formalnych; (ii) w rozpoznawanej sprawie nie uzupełniono prawidłowo braku formalnego skargi w postaci braku pełnomocnictwa, albowiem w odpowiedzi na ww. wezwanie z 5 maja 2021 r. nadesłano odpis pełnomocnictwa zwierający poświadczenie jego zgodności z oryginałem, które nie zostało opatrzone własnoręcznym podpisem zgodnie z wymogami określonym w art. 37 § 1 oraz art. 46 § 3 p.p.s.a. i art. 4 ust. 1b p.a.; (iii) Sąd I instancji bezpodstawnie przyjął, że brak formalny skargi w tym zakresie został uzupełniony w terminie; (iv) w konsekwencji doszło do rozpatrzenia ułomnej pod względem formalnym skargi i wydania wyroku w sytuacji, kiedy skarga bez uzupełnienia stwierdzonego braku powinna podlegać odrzuceniu oraz, że ponownie rozpoznając sprawę, Sąd I instancji będzie miał na uwadze przyczynę uchylenia zaskarżonego wyroku, a także to, że wzywał już stronę reprezentowaną przez pełnomocnika do uzupełnienia braków formalnych skargi, wprawdzie nie poprzez podpisanie skargi, a złożenie pełnomocnictwa, a powtórzenie prawidłowych czynności procesowych nie jest dopuszczalne; b) niewyjaśnieniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dlaczego Sąd I instancji nie uwzględnił oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w ww. wyroku z 24 maja 2022 r., II OSK 2092/21; c) przytoczeniu oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania zawartych w ww. wyroku z 24 maja 2022 r. niezgodnie ze stanem rzeczywistym. Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej SUdSC wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz odrzucenie skargi, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, oświadczając, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przeprowadzając kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że została ona oparta przez skarżący kasacyjnie organ na uzasadnionej podstawie. Zaskarżony wyrok Sąd I instancji wydał w następstwie uchylenia na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. poprzedzającego go wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 czerwca 2021 r., IV SAB/Wa 689/21 przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 24 maja 2022 r., II OSK 2092/21, co skutkuje tym, że zasadniczym kryterium prawidłowości kontrolowanego obecnie orzeczenia jest ocena wywiązania się przez Sąd I instancji z obowiązku wyznaczonego przez art. 190 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez wykładnię prawa należy zasadniczo rozumieć wyjaśnienie znaczenia przepisów prawa. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy należy uznać w sprawie za błędne. Wiążące wyjaśnienie treści przepisów prawa materialnego i prawa procesowego oraz sposobu ich stosowania w danej sprawie jest istotą instrumentu prawnego, o którym mowa w art. 190 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 9 marca 2023 r., II OSK 1618/19; wyrok NSA z 6 lutego 2023 r., II OSK 2726/21; wyrok NSA z 1 czerwca 2022 r., II OSK 412/22; wyrok NSA z 15 grudnia 2020 r., II OSK 312/20). Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego ciąży na sądzie, któremu przekazano sprawę do ponownego rozpoznania i w tym zakresie Sąd I instancji w toku postępowania sądowego wywołanego złożoną przez skarżącą skargą na bezczynność SUdSC nie był uprawniony do oparcia się w toku orzekania na ocenie prawnej, która pomijałaby treść stanowiska zamieszczonego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2022 r., jak też nie był uprawniony do nieuwzględnienia zawartych w nim wskazań będących konsekwencją rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ułomnej pod względem formalnym skargi. Wymaga przypomnienia, że dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 maja 2022 r. analiza akt sprawy nakazywała temu Sądowi przyjąć, iż znak graficzny znajdujący się pod skargą z 25 marca 2021 r. i nadesłaną w odpowiedzi na wezwanie przy piśmie z 14 maja 2021 r. kopią pełnomocnictwa nie stanowi własnoręcznego podpisu adwokata P. S., działającego jako pełnomocnik skarżącej. Oznacza to, że rozpoznanie w kontrolowanej sprawie skargi na bezczynność nastąpiło w sytuacji, w której skarga obarczona była brakiem formalnym w postaci braku odręcznego podpisu osoby, która wniosła skargę w imieniu strony, co nie zostało przez Sąd I instancji dostrzeżone, a równocześnie Sąd ten nie miał podstaw, by uznać, że do akt sprawy został złożony prawidłowy odpis pełnomocnictwa, jeżeli pismem z 5 maja 2021 r., w wykonaniu zarządzenia z 22 kwietnia 2021 r., pełnomocnik został wezwany do złożenia oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa procesowego, z którego treści wynika uprawnienie do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, i w odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik nadesłał pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącej opatrzone znakiem graficznym niestanowiącym podpisu. Powołując się na zarzut uchybienia przez Sąd I instancji art. 190 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 37 § 1, art. 46 § 3, art. 49 § 1, art. 57 § 1 zd. pierwsze oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 4 ust. 1b p.a. oraz art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., skarżący kasacyjnie organ trafnie przyjął, że w niniejszej sprawie nie zachodziły warunki do merytorycznego rozpoznania skargi poprzez stwierdzenie w wydanym przez Sąd I instancji orzeczeniu, że SUdSC dopuścił się zarzucanej mu bezczynności (niemającej rażącego charakteru), czemu towarzyszyło oddalenie skargi w części dotyczącej żądania przyznania cudzoziemce sumy pieniężnej i umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do wydania wymaganego aktu kończącego postępowanie odwoławcze. Podzielić należy równocześnie twierdzenie, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji nie zamieścił jakiejkolwiek wypowiedzi dowodzącej, iż wynikająca z wyroku z 24 maja 2022 r. "potrzeba wyjaśnienia formalnych kwestii pełnomocnictwa Skarżącej", została przez Sąd zrealizowana. Na wadliwości zaskarżonego wyroku waży przede wszystkim jednak to, że tego rodzaju wniosek nie znajduje potwierdzenia w działaniach podjętych przez Sąd, które poprzedzały wydanie zaskarżonego wyroku z 21 lutego 2023 r. Analiza akt sprawy wskazuje bowiem, że po ich zwrocie Sąd I instancji ograniczył się do wezwania adwokata P. S. jako pełnomocnika skarżącej zarządzeniem z 9 grudnia 2022 r. do nadesłania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, własnoręcznie podpisanego egzemplarza skargi i w sytuacji wykonania przez wskazanego pełnomocnika tego zobowiązania (przy piśmie z 29 grudnia 2022 r. został przedłożony egzemplarz skargi opatrzony własnoręcznym podpisem wezwanego) uznania tejże czynności za potwierdzającą skuteczność złożonej skargi jako pisma procesowego, którego brak został uzupełniony (zarządzenie z 5 stycznia 2023 r.). Tymczasem zasadność podjęcia przez Sąd takiego zachowania procesowego budzi wątpliwości, przy czym nie są one wywołane wyłącznie tym, że treść wskazanego wezwania odnosiła się do działania, które adwokat P. S. uprzednio już podjął, albowiem jak wynika z akt sprawy, wnosząc odpowiedź na skargę kasacyjną pismem z 2 września 2021 r., załączył do niej również egzemplarz skargi, która została podpisana w sposób pozwalający uznać, iż pod tym pismem znajduje się własnoręczny podpis tego pełnomocnika. Kluczowe znaczenie przypisać należy bowiem temu, że wezwanie adwokata P. S. jako pełnomocnika skarżącej do nadesłania własnoręcznie podpisanego przez niego egzemplarza skargi nie mogło doprowadzić do sanowania jej braku formalnego, uwzględniając, iż podmiot, do którego zostało skierowane analizowane wezwanie, nie mógł być traktowany przez Sąd I instancji jako pełnomocnik skarżącej, a w konsekwencji podpisanie przez niego skargi trudno postrzegać jako czynność realizującą wymaganie określone w art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Wypada przypomnieć, że w wykonaniu zarządzenia z 22 kwietnia 2021 r. pełnomocnik był już wzywany do złożenia oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa procesowego umożliwiającego mu reprezentowanie skarżącej w sprawie bezczynności SUdSC, jednakże do powyższego wezwania nie zastosował się w sposób prawidłowy. W uzasadnieniu wyroku z 24 maja 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny zauważając, że Sąd I instancji wzywał już pełnomocnika do złożenia pełnomocnictwa, stwierdził, iż powtórzenie prawidłowych czynności procesowych nie jest dopuszczalne. Tego rodzaju wniosek nie mógł być w żadnym razie odczytywany przez Sąd jako umożliwiający podpisanie przez adwokata P. S. wniesionej skargi, nie mógł być postrzegany również – co wymaga podkreślenia – jako odpowiadający obowiązkowi odrzucenia tejże skargi. Jakkolwiek w aktualnym orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w świetle art. 37 § 1 w zw. z art. 46 § 3 i art. 49 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w sprawie, w której skarga została sporządzona i wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika, sąd w przypadku nieusunięcia przez niego w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa, nie jest zobowiązany do wzywania skarżącego osobiście do podpisania skargi (por. postanowienie NSA z 30 sierpnia 2022 r., II OZ459/22, ONSAiWSA 2023/2/28), tym niemniej w niniejszej sprawie należało uznać, że to z powyższym wymaganiem powinno być wiązane uczynienie przez Sąd I instancji zadość wskazaniom co do dalszego postępowania. Jeżeli Naczelny Sąd Administracyjny, kierując się dyspozycją art. 189 p.p.s.a., nie zdecydował o uchyleniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 czerwca 2021 r. i odrzuceniu skargi, to brak jest podstaw, by rozpatrywanej skardze mogła być przypisywana kwalifikacja skargi podlegającej odrzuceniu przez Sąd I instancji z uwagi na obarczenie jej brakiem formalnym związanym z jej niepodpisaniem, który nie podlega uzupełnieniu, a przez to nie wiąże się z obowiązkiem podjęcia przez Sąd działania umożliwiającego stronie skarżącej konwalidowanie tego braku. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.