II OSK 1424/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa (sprawozdawca) Protokolant: starszy asystent sędziego Paweł Chyliński po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. U., od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 10 stycznia 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 1950/24, w sprawie ze skargi A. U., na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, z dnia 7 maja 2024 r., nr DL.WIPO.412.5.2024/MMa, w przedmiocie zobowiązania do powrotu, oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrokiem z 10 stycznia 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 1950/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA w Warszawie") oddalił skargę obywatela Federacji Rosyjskiej A. U. (dalej: "cudzoziemiec", "skarżący", "skarżący kasacyjnie") na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: "Szef Urzędu") z 7 maja 2024 r. nr DL.WIPO.412.5.2024/MMa w przedmiocie zobowiązania do powrotu. Decyzją tą, po rozpatrzeniu odwołania cudzoziemca od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w Świecku (dalej: "Komendant", "organ pierwszej instancji") z 14 grudnia 2023 r. nr 17-665/373/D-ZDP/2023, którą zobowiązano skarżącego do powrotu w terminie 15 dni, od dnia doręczenia decyzji oraz zakazano ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "RP") i innych państw obszaru Schengen na okres 1 roku – uchylono decyzję Komendanta w części dotyczącej określenia terminu dobrowolnego powrotu; określono termin dobrowolnego powrotu wynoszący 15 dni, od dnia doręczenia decyzji Szefa Urzędu oraz utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. 2. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył cudzoziemiec, zaskarżając go w całości, zarzucając naruszenie: I. przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: 1) art. 80, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe uznanie przez sąd pierwszej instancji, że Szef Urzędu nie dopuścił się naruszenia ww. przepisów prawa, w sytuacji gdy organ nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokonał oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, co ma przełożenie na uzasadnienie zaskarżonej decyzji sporządzone z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., i co stało się przyczyną uznania, że zachodzą podstawy do zobowiązania skarżącego do powrotu do kraju pochodzenia i określenia zakazu wjazdu na okres 1 roku, jak również, że nie ma w jego przypadku podstaw do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, i w konsekwencji oddaleniem skargi przez sąd pierwszej instancji; 2) art. 80, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2023 r. poz. 519 ze zm.; dalej: "ustawa o cudzoziemcach" lub "u.o.c.") w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie przez sąd pierwszej instancji, że Szef Urzędu powinien był przeprowadzić szersze postępowanie dowodowe w odniesieniu do przesłanki z art. 348 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, w tym organ był zobligowany na etapie wnioskowania dokonać oceny materiału dowodowego złożonego przez stronę, od czego w sposób nieuzasadniony odstąpił (jakkolwiek sąd w uzasadnieniu wyroku dokonuje takiej oceny, należy uznać to za działanie nieprawidłowe, gdyż sąd nie powinien zastępować w tym zakresie organu), co stało się przyczyną uznania, że zachodzą podstawy do zobowiązania skarżącego do powrotu do kraju pochodzenia, jak również, że nie ma w jego przypadku podstaw do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, i w konsekwencji oddaleniem skargi przez sąd pierwszej instancji; 3) art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 w zw. z art. 86 w zw. z art. 136 § 1 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie przez sąd pierwszej instancji, że Szef Urzędu w sposób nieprawidłowy odstąpił od przesłuchania skarżącego na okoliczności mające istotne znaczenie, jakkolwiek było to w pełni uzasadnione w niniejszej sprawie, co skutkowało uznaniem, że zachodzą podstawy do zobowiązania skarżącego do powrotu do kraju pochodzenia, jak również, że nie ma w jego przypadku podstaw do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, i w konsekwencji oddaleniem skargi przez sąd pierwszej instancji; 4) art. 15 w zw. z art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez uznanie przez sąd pierwszej instancji, że organ uczynił zadość spoczywającym na nim obowiązkom w sytuacji, gdy ten ograniczył się do pobieżnej kontroli decyzji organu pierwszej instancji, co stało się przyczyną uznania, że zachodzą podstawy do zobowiązania skarżącego do powrotu, jak również, że nie ma w jego przypadku podstaw do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych; 5) art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niepoddanie gruntownej analizie wszystkich aspektów niniejszej sprawy przez sąd pierwszej instancji, w których są wątpliwości, i w których ustalenia organu są odmienne od wniosków i twierdzeń skarżącego, co miało istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia i skutkowało oddaleniem skargi; II. przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a., z naruszeniem art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a. tj.: 1) art. 348 pkt 1 lit. a, b i d w zw. z art. 356 ust. 1 u.o.c. poprzez uznanie, że powrót do kraju pochodzenia nie będzie naruszał praw skarżącego, o których mowa w ww. przepisach prawa, które to stwierdzenie jest wynikiem naruszeń w sferze prawa procesowego (zarzuty powyżej); 2) art. 348 pkt 2 w zw. z art. 356 ust. 1 u.o.c. w zw. z art. 8 ust. 1 i 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. nr 61, poz. 284 ze zm.; dalej: " Konwencja" lub "EKPCz") poprzez uznanie, że w indywidualnej sytuacji skarżącego (prowadzenie w Polsce życia prywatnego i rodzinnego) brak jest podstaw do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, które to stwierdzenie jest wynikiem naruszeń w sferze prawa procesowego (zarzuty powyżej); 3) art. 318 ust. 1 w zw. z art. 319 ust. 1 pkt 1 u.o.c. poprzez określenie wobec skarżącego zakazu wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz innych państw obszaru Schengen, w sytuacji gdy zachodziły podstawy do udzielenia skarżącemu zgody na pobyt ze względów humanitarnych; z ostrożności procesowej na wypadek nieuwzględnienia przez sąd zarzutów jak, powyżej; 4) art. 318 ust. 1 w zw. z art. 319 ust. 1 pkt 1 u.o.c. poprzez określenie wobec skarżącego zakazu wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz innych państw obszaru Schengen na okres 1 roku, nie zaś na okres minimalny 6 miesięcy, co jest wynikiem naruszeń w sferze prawa procesowego (zarzuty powyżej). Na podstawie przywołanych zarzutów skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji; rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 3.2. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie nie występują, wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. 3.3. Dalej należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł w niniejszej sprawie zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i prowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko co do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku sądu pierwszej instancji (por. np. wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 1511/22, CBOSA). 3.4. Bezzasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie kontrolowanego wyroku nie zawiera obligatoryjnych elementów, wskazanych w tym przepisie albo zostało sporządzone w ten sposób, że nie pozwala na kasacyjną kontrolę orzeczenia. Równocześnie należy podkreślić, że za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować ocen prawnych zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (por. np. wyrok NSA z 5 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 2366/24, CBOSA). W szczególności, okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Podobnie, prawidłowości ocen prawnych wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie można skutecznie zwalczać za pomocą zarzutów naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. – przepisy te określają tylko kognicję sądów administracyjnych (por. np. wyrok NSA z 5 listopada 2025 r., sygn. akt II OSK 1188/23, CBOSA). Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy należy, po pierwsze, stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie zawiera wszystkie obligatoryjne elementy, wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a. Po drugie, na podstawie uzasadnienia tego wyroku można ustalić, czym kierował się WSA w Warszawie oddalając skargę. Spełniona została zatem podstawowa funkcja, jaką ma pełnić uzasadnienie wyroku (por. np. wyrok NSA z 29 sierpnia 2023 r. sygn. akt II OSK 2905/20, CBOSA). 3.5. Bezzasadne okazały się również pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania, wskazane w punktach I.1-4 petitum tego środka prawnego. Orzekające w sprawie organy nie miały obowiązku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, zaś Szef Urzędu nie miał również obowiązku ponownego przesłuchania skarżącego. Zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Materiał ten pozwalał na jednoznaczne ustalenie przesłanek pozytywnych wydania decyzji zobowiązującej do powrotu (art. 302 ust. 1 pkt 16 lit.a u.o.c.), jak również umożliwiał ocenę, czy w sprawie zachodzą przesłanki negatywne do wydania tej decyzji, związane z instytucją zgody na pobyt ze względów humanitarnych (art. 303 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 356 ust. 1 pkt 1 u.o.c.). 3.6. Jeżeli chodzi o przesłanki udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych determinowane potrzebą ochrony cudzoziemca przed zindywidualizowanymi zagrożeniami w kraju pochodzenia (art. 348 pkt 1 u.o.c.), to w skardze kasacyjnej zarzuty w tej kwestii nie zostały rzeczowo uzasadnione. Ponadto, zagadnienia dotyczące ewentualnych zagrożeń w kraju pochodzenia były już przedmiotem oceny w postępowaniach azylowych. Chodzi tu zarówno o postępowanie z pierwszego wniosku zakończonego decyzją Rady do Spraw Uchodźców z dnia 25 listopada 2020 r., nr RdU-220-1/S/20, w której zapadł między innymi wyrok NSA z 15 września 2022 r., sygn. akt II OSK 2250/21 (CBOSA), jak i decyzje stwierdzające niedopuszczalność czterech kolejnych wniosków azylowych (przywołane m.in. na s. 2 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). W świetle art. 16 § 1 k.p.a. (zasada związania ostateczną decyzją administracyjną) oraz art. 170 p.p.s.a. (zasada prawomocności materialnej orzeczeń sądów administracyjnych), nie jest dopuszczalne, bez wystąpienia nowych faktów lub dowodów, kwestionowanie ustaleń z postępowania statusowego co do braku realnego zagrożenia doznania poważnej krzywdy (por. np. wyrok NSA z 10 maja 2023 r., sygn. akt II OSK 1373/22, CBOSA). Zwrócić trzeba przy tym uwagę na zasadniczą zbieżność przesłanek udzielenia ochrony uzupełniającej (art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 223) z przesłankami wskazanymi w art. 348 pkt 1 u.o.c. (por. np. wyrok NSA z 23 września 2025 r., sygn. akt II OSK 535/25 oraz wyrok NSA z 9 grudnia 2025 r., sygn. akt II OSK 1505/25, CBOSA). 3.7. Bezzasadne okazały się również zarzuty naruszenia art. 348 pkt 2 u.o.c. w zw. z art. 8 EKPCz w kontekście prawa do ochrony życia prywatnego i rodzinnego. Należy przypomnieć, że z samej istoty suwerenności państwa, której nieodzowną częścią jest sprawowanie kontroli nad danym terytorium, wynika prawo do określania zasad przebywania cudzoziemców na terytorium danego państwa. Przywołane przepisy ustawy o cudzoziemcach oraz Konwencji tej zasady nie przekreślają, a jedynie przewidują od niej wyjątek, uzasadniony potrzebą ochrony pewnych wartości w aspekcie zasady proporcjonalności. Innymi słowy, wydalenie osoby przebywającej nielegalnie na terytorium państwa-strony Konwencji stanowi przejaw realizacji zasady ochrony porządku publicznego i nie stanowi samo przez się naruszenia Konwencji, nawet jeżeli cudzoziemiec prowadzi tu życie prywatne lub rodzinne. Dopiero zaistnienie szczególnych okoliczności pozwala na przełamanie wspomnianej zasady (por. np. wyrok NSA z 17 stycznia 2024 r., sygn. akt II OSK 2110/23, CBOSA). Stąd też w orzecznictwie za ugruntowany uznaje się pogląd, że przepisy Konwencji nie mogą być interpretowane w sposób prowadzący do narzucania państwu przyjmującemu cudzoziemców konieczności legalizowania ich pobytu na wybranej przez nich podstawie prawnej i formie, wbrew przepisom prawa krajowego oraz bez względu na okoliczności faktyczne sprawy (por. np. wyrok NSA z 22 sierpnia 2023 r., sygn. akt II OSK 2293/22; wyrok NSA z 1 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 2830/21; wyrok ETPC z 28 czerwca 2011 r., skarga nr 55597/09, NUNEZ v. NORWEGIA, LEX nr 846368.). Okolicznościami istotnymi z punktu widzenia przyznania ochrony na podstawie art. 348 pkt 2 u.o.c. są w szczególności: okres pobytu cudzoziemca w państwie orzekającym o zobowiązaniu do powrotu, legalność tego pobytu w pewnym okresie, wiek cudzoziemca, intensywność więzi prywatnych lub rodzinnych, posiadanie dzieci z obywatelem polskim, związki z krajem pochodzenia (por. np. wyrok NSA z 4 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 1419/22, CBOSA). 3.8. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w realiach niniejszej sprawy oczywiste jest, że nie można mówić o naruszeniu zasady proporcjonalności poprzez zobowiązanie skarżącego do powrotu. Po pierwsze, nie sposób uznać, że skarżący na tyle zintegrował się z Polską, że nie jest już możliwy jego powrót do kraju pochodzenia. Od czasu jego przyjazdu do Polski (styczeń 2019 r.) upłynął jeszcze zbyt krótki okres, mając na uwadze datę wydania zaskarżonej decyzji (maj 2024 r.), aby uznać, że skarżący utracił wszelkie więzy społeczne i kulturowe z krajem pochodzenia. Po drugie, skarżący nigdy nie posiadał tytułu pobytowego na terenie Polski, a jedynie korzystał, w okresie rozpoznawania pierwszego wniosku azylowego, z prawa do pobytu na terytorium kraju rozpoznającego ten wniosek. W świetle art. 9 ust. 1 dyrektywy proceduralnej, wnioskodawcom zezwala się na pozostawanie w państwie członkowskim, wyłącznie na potrzeby procedury, do czasu podjęcia przez organ rozstrzygający decyzji zgodnie z procedurami obowiązującymi w pierwszej instancji. To prawo do pozostawania nie oznacza uprawnienia do otrzymania zezwolenia na pobyt. Po trzecie, inicjowanie kilku kolejnych bezzasadnych wniosków statusowych nie może skutkować dla skarżonego poprawą jego sytuacji pobytowej w kraju goszczącym. W takim bowiem przypadku mamy do czynienia z nadużyciem instytucji kolejnego wniosku, a z nadużycia prawa nie mogą wynikać korzyści (zgodnie z ogólną zasadą prawa ex iniuria ius non oritur). Po czwarte, skarżący nie pozostaje w trwałym związku z polską obywatelką, jak również nie posiada dzieci z obywatelką Polski. Po piąte, dzieci skarżącego urodziły się w 2022 r. i już z tego powodu nie można mówić o tym, że są w sposób trwały związane społecznie i kulturowo z Polską oraz nie będzie możliwa, bez wyrządzenia im istotnej szkody, integracja z krajem pochodzenia rodziców. Po szóste, decyzja powrotowa została wydana również wobec żony skarżącego (zob. wyrok NSA z 27 stycznia 2026 r., sygn. akt II OSK 1425/25 – CBOSA), jak również wobec małoletnich dzieci skarżącego. W takiej sytuacji jedność rodziny nie zostaje naruszona (por. np. wyrok NSA z 10 maja 2023 r., sygn. akt II OSK 1468/22, CBOSA). 3.9. Podsumowując, życie rodzinne, jakie skarżący prowadził na terytorium Polski, oceniane według stanu na dzień wydania zaskarżonej decyzji poprzez pryzmat całokształtu okoliczności sprawy wskazanych w punkcie 3.8. powyżej, nie uzasadniało odstąpienia od zasady zobowiązania do powrotu cudzoziemca, który przebywa nielegalnie na terytorium Polski. Równocześnie warto zaznaczyć, że zezwolenie na pobyt ze względów humanitarnych z uwagi na prowadzenie życia rodzinnego (art. 348 pkt 2 u.o.c.) stanowi szczególny, bezterminowy tytuł pobytowy związany m.in. z dostępem do rynku pracy oraz przywilejami socjalnymi, którego udzielenie wymaga stwierdzenia bardzo silnego stopnia integracji z Polską, związanego z reguły z równoczesnym zerwaniem więzów społecznych i kulturowych z krajem pochodzenia. Tego rodzaju sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny, orzekając w granicach tej sprawy (art. 134 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a.), nie może natomiast formułować ocen prawnych co do tego, czy wobec skarżącego mogą zachodzić podstawy do udzielenia mu krótkoterminowego tytułu pobytowego z uwagi na potrzebę ochrony życia rodzinnego (art. 187 pkt 6 u.o.c.), dla którego udzielenia wymagany poziom intensywności życia rodzinnego może być niższy niż w przypadku udzielenia bezterminowego tytułu pobytowego przewidzianego w art. 348 pkt 2 u.o.c. (por. np. wyroki WSA w Warszawie z 23 marca 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 1810/21 oraz z 6 czerwca 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 764/22 - CBOSA). 3.10. Końcowo należy wskazać, że bezzasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 318 ust. 1 w zw. z art. 319 ust. 1 pkt 1 u.o.c. Otóż określając okres obowiązywania zakazu ponownego wjazdu organ działa w ramach uznania administracyjnego. Jeżeli orzeczony okres zakazu mieści się w ustawowych granicach (tzw. widełkach), to zakwestionowanie rozstrzygnięcia organu wymaga wykazania, że nastąpiło to z oczywistym przekroczeniem granic dyskrecjonalnej władzy organu. Konieczne jest wówczas wykazanie, że organ działał w sposób jawnie arbitralny, dowolny, nie mający jakiegokolwiek rzeczowego oparcia w stanie prawnym lub zebranym materiale. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia na gruncie niniejszej sprawy. Uzupełniająco warto podkreślić, że organ orzekł rzeczony zakaz w jego dolnych, dopuszczalnych granicach. 3.11. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.