II OSK 1427/18

Dnia 26 stycznia 2021 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2021 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. Ż.-K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 430/17 w sprawie ze skargi K. Ż.-K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz K. Ż.-K. kwotę 607 (sześćset siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 25 stycznia 2018 r., II SA/Wr 430/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) we Wrocławiu oddalił skargę K. Ż.-K. na postanowienie Wojewody [...] z [...] marca 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, postanowieniem z [...] maja 2016 r., Nr [...], Prezydent [...] powołując się na przepisy art. 123 i art. 149 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2016, poz. 23, K.p.a.) oraz art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. 2015, poz. 1445 ze zm.) odmówił K. Ż.-K. wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta [...] z [...] marca 2015 r., Nr [...], udzielającą Gminie [...] pozwolenia na zagospodarowanie przestrzeni publicznych historycznego obszaru WUWA polegające na: budowie i przebudowie instalacji elektrotechnicznych, sieci i przyłączy kanalizacji deszczowej, budowie przyłącza wody dla budynku przedszkola nr [...], zagospodarowaniu terenów zielonych, przebudowie układu komunikacyjnego, wymianie nawierzchni w obrębie ulic Z. W., T., E. D., M. K. i Z. D. we W. – działki nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], obręb [...], nr [...],[...] obręb S. Kolejno wskazano w wyroku, że uzasadniając swe postanowienie Prezydent [...] wyjaśnił, iż w dniu 25 marca 2016 r. doręczone zostało do siedziby właściwego organu pismo [...] – współwłaścicielki nieruchomości przy ul. [...] we [...], zawierające wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta [...] Nr [...], powyżej opisaną. Jako podstawę żądania określono przepis art. 145 § 1 pkt 4 i art. 147 K.p.a. We wniosku o wznowienie postępowania wskazano, że [...] o decyzji nr [...] dowiedziała się przypadkowo od sąsiada w dniu 22 marca 2016 r. Ponadto Prezydent [...] wskazał w uzasadnieniu, że postępowanie administracyjne zakończone kwestionowaną decyzję, wszczęte na wniosek z 23 grudnia 2014 r. było postępowaniem odrębnym. Był to nowy wniosek, a nie kontynuacja postępowania wszczętego na wniosek z 27 lutego 2012 r. Gmina [...] wystąpiła z wnioskiem o pozwolenie na budowę dla inwestycji obejmującej zagospodarowanie przestrzeni publicznych obszaru WUWA. Zakres przedmiotowy inwestycji został zmieniony w taki sposób, aby nie ingerować w prywatne tereny i nieruchomości. Zrezygnowano z wykonania planowanego zasilania kablem YKY 5x10 posesji przy ul. [...]; zlikwidowano część ławek wzdłuż ciągów komunikacyjnych; przeprojektowano nawierzchnie. W przedłożonym wraz z wnioskiem projekcie budowlanym w przestrzeni publicznej osiedla zaplanowano wykonanie nowych nawierzchni wraz z korektą układu komunikacji pieszej i samochodowej, w tym niektórych ogrodzeń, nowe elementy małej architektury, oświetlenie terenu, oraz związaną z tym przebudowę uzbrojenia podziemnego. Z uzasadnienia wynika również, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, właściwy w sprawie działając zgodnie z przepisami art. 5a ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2016, poz. 290, uPb), oraz stosownie do ustaleń art. 49 K.p.a., zawiadomieniem z 19 stycznia 2015 r. poinformował o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych i zarządców nieruchomości, na których będą wykonywane roboty budowlane, a pozostałe strony, znajdujące się w obszarze oddziaływania inwestycji, których liczba przekraczała 20, zostały zawiadomione o postępowaniu w formie obwieszczenia Prezydenta [...] z [...] stycznia 2015 r. Następnie zawiadomieniem oraz obwieszczeniem z 4 marca 2015 r. poinformowano strony o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów i zgromadzonych materiałów w terminach odpowiednio: do 19 marca 2015 r. dla inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych i zarządców nieruchomości, na których będą wykonywane roboty budowlane, oraz w terminie do 25 marca 2015 r. dla stron, znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. W wyznaczonym terminie strony nie skorzystały z przysługujących im uprawnień. Organ I instancji podał też w uzasadnieniu postanowienia, że działka nr [...],[...], obręb [...], położona przy ul. [...], której jednym ze współwłaścicieli jest [...], została ujęta w obszarze oddziaływania obiektów, o których mowa w art. 28 ust. 2 uPb i była stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. oraz była powiadamiana na zasadach określonych przepisami art. 5a uPb, oraz art. 49 K.p.a. w formie stosownych obwieszczeń Prezydenta [...]. W ocenie tegoż organu w tak zakreślonym stanie prawnym nie zachodziły okoliczności, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wskazujące, że strona bez własnej winy nie brała udziału w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. W ramach tego postępowania procedura przewidziana przepisami prawa nie wymagała od [...] wyrażenia zgody na wykonanie jakichkolwiek robót budowlanych, udostępnienia nieruchomości, przejazdu przez nią lub innej zgody. Przebudowa linii energetycznych nie obejmuje posesji przy ul. [...]. Inwestor – Gmina [...] wykonując swoje prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, określone w art. 4 uPb, nie korzystał z nieruchomości sąsiedniej - działki nr [...], nie potrzebował więc zgody współwłaścicieli tej nieruchomości na wykonanie robót budowlanych, tym samym nie miał obowiązku złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nią na cele budowlane. Inwestycja nie zmieniła warunków dostępu tej działki do drogi publicznej. W zakończeniu uzasadnienia organ orzekający ponownie podkreślił, że [...] była stroną postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek z 23 grudnia 2014 r. wraz z właścicielami i współwłaścicielami nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji na warunkach określonych przepisami art. 5a uPb oraz art. 49 K.p.a. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że opisane powyżej postanowienie zostało w toku instancyjnym zaskarżone przez K. Ż.-K. Zarzucono w zażaleniu, że organ I instancji pominął fakt przeprowadzenia postępowania zakończonego kwestionowaną wnioskiem wznowieniowym decyzją z naruszeniem art. 49 K.p.a. Zdaniem żalącej się przedmiotowa inwestycja nie spełniała wymagań obiektu liniowego, co wyłączało możliwość zastosowania trybu dokonywania zawiadomień o czynnościach organu administracji publicznej w formie obwieszczeń, stosownie do przepisu art. 49 K.p.a.. W wyroku przytoczono dalej, że po rozpatrzeniu zażalenia Wojewoda [...] powołanym na wstępie postanowieniem z [...] marca 2017 r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 oraz art. 141 i art. 149 § 4 K.p.a., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że materiał sprawy wskazuje jednoznacznie na uwzględnienie działki nr [...],[...], obręb [...], położonej przy ul. [...] we [...], stanowiącej przedmiot współwłasności [...] w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Przywołał też przepisy art. 49 K.p.a. oraz art. 3 pkt 3a uPb, odnosząc ich treść do okoliczności istniejących w rozpoznawanej sprawie. Wojewoda [...] wyjaśnił również, że z zachowaniem zastosowanego w postępowaniu zakończonym decyzją, objętą przedmiotowym wnioskiem weryfikacyjnym, trybu uregulowanego w art. 49 K.p.a. doręczono stronom postępowania decyzję Prezydenta [...] z [...] marca 2015 r. Inwestorowi, właścicielom, użytkownikom wieczystym i zarządcom nieruchomości na terenie zainwestowania decyzję tę doręczono indywidualnie, w formie pisemnej. Pozostałe strony postępowania (w tym wnioskodawczyni) zostały zawiadomione w drodze obwieszczenia z [...] marca 2015 r. o wydaniu decyzji i możliwości zapoznania się z jej treścią. W obwieszczeniu zawarto także pouczenie, że po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia decyzja zostanie uznana za doręczoną ze skutkiem prawnym. Od powyższej decyzji żadna ze stron nie wniosła w terminie odwołania, wobec czego stała się ona, ostateczna z dniem [...] sierpnia 2015 r. Odnosząc się do zarzutów wskazanych w zażaleniu Wojewoda [...] wyjaśnił, że nie podziela stanowiska strony twierdzącej, że planowana inwestycja nie jest obiektem liniowym, gdyż jak wynika z projektu zagospodarowania terenu wybudowana zostanie m.in. sieć kanalizacji deszczowej. W ocenie organu odwoławczego, jeżeli skutek doręczenia skarżącej przedmiotowej decyzji nastąpił w kwietniu 2015 r., to nie sposób stwierdzić, że skarżąca powzięła wiadomość o wydaniu tej decyzji dopiero [...] marca 2016 r. Oznacza to, że wniosek o wznowienie postępowania zakończonego kwestionowaną wnioskiem wznowieniowym decyzją został złożony przez K. Ż.-K. z naruszeniem jednomiesięcznego – ustawowego – terminu, a ta okoliczność powoduje niedopuszczalność wznowienia, obligując właściwy organ do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Dalej w wyroku przywołano, że prawidłowość opisanego powyżej orzeczenia zakwestionowała [...] poprzez skargę skierowaną do WSA we Wrocławiu. Zaskarżonemu postanowieniu Wojewody [...] zarzucono szereg naruszeń przepisów postępowania. W uzasadnieniu skargi przedstawiona została szczegółowa argumentacja, stanowiąca rozwinięcie zarzutów sformułowanych w jej petitum. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. W toku postępowania sądowoadministracyjnego udzielona została sądowi wojewódzkiemu – pismem z 1 września 2017 r. – przez działającego z upoważnienia Prezydenta [...] Zastępcę Dyrektora Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego [...] – informacja o udostępnieniu obwieszczenia Prezydenta [...] o wydaniu w dniu [...] marca 2015 r. decyzji Nr [...] na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego [...] oraz w Biuletynie Informacji Publicznej. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA we Wrocławiu oddalił skargę. W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki zwrócił uwagę, że z materiału sprawy wynika, że publiczne ogłoszenie o wydaniu przez Prezydenta [...] w dniu [...] marca 2015 r. decyzji Nr [...], którą udzielono Gminie [...] pozwolenia na budowę, polegającej na budowie i przebudowie instalacji elektrotechnicznych, sieci i przyłączy kanalizacji deszczowej, budowie przyłącza wody dla budynku przedszkola nr [...], zagospodarowaniu terenów zielonych, przebudowie układu komunikacyjnego, wymianie nawierzchni w obrębie określonych ulic we [...] na enumeratywnie wskazanych działkach, dokonane zostało w dniu [...] marca 2015 r. poprzez umieszczenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego [...] oraz opublikowanie w BIP. W opisanych powyżej warunkach prawnych sąd pierwszej instancji stwierdził, że skutek doręczenia decyzji wnioskodawczyni nastąpił w dniu 10 kwietnia 2015 r. Zdaniem tegoż sądu – uwzględniając powołane wcześniej w uzasadnieniu tendencje interpretacyjne dotyczące przepisu art. 49 K.p.a. – dzień 10 kwietnia 2015 r. powinien być uznany za dzień, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a., czyli ten, w którym [...] dowiedziała się o decyzji, wskazanej we wniosku wznowieniowym wyprowadzonym z treści przepisu art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W konsekwencji od tego dnia biegnie termin jednego miesiąca do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w powołanym powyżej przepisie procesowym. Uwzględniając warunek ustanowiony przez ustawodawcę w przepisie art. 148 § 2 K.p.a. oraz regułę zawartą w przepisach art. 57 § 1 i § 3 K.p.a. sąd wojewódzki stwierdził, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania w sprawie upłynął z dniem 11 maja 2015 r. Z akt sprawy wynika natomiast w sposób nie budzący wątpliwości, że [...] przedmiotowe podanie o wznowienie postępowania złożyła (osobiście) w dniu 25 marca 2016 r., zatem z uchybieniem ustawowego terminu. W ocenie sądu pierwszej instancji prawidłowo zatem Wojewoda [...] (mimo niewłaściwego oznaczenia terminu) odmówił wznowienia postępowania, powołując się na tę okoliczność. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła [...], zaskarżając to orzeczenie w całości i wnosząc o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie o wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta [...] nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu, 2. zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, 3. rozpoznanie skargi na rozprawie. Skargę kasacyjną oparto na następujących podstawach: 1. oczywistym naruszeniu art. 3 pkt 1 i pkt 3a oraz art. 33 ust. 1 uPb poprzez ich nieprawidłową interpretację wyrażającą się w uznaniu, że inwestycja, której dotyczy decyzja Prezydenta [...] nr [...] obejmuje wykonanie obiektu liniowego, w sytuacji gdy obejmuje ona również wykonanie obiektów nieliniowych, tj. zagospodarowanie terenów zielonych oraz wykonanie obiektów małej architektury, trawiastego pagórka, parkingu i śmietnika; tymczasem prawidłowa interpretacja tych przepisów prowadzi do wniosku, że jeżeli inwestycja obejmuje kilka odrębnych obiektów budowlanych, w tym obiekty liniowe i obiekty nieliniowe to nie może być uznana za inwestycję polegającą na budowie obiektu liniowego - w części dotyczącej obiektów nieliniowych; 2. oczywistym naruszeniu art. 10 § 1 K.p.a., art. 49 K.p.a. i art. 61 § 3 i 4 K.p.a. w zw. z art. 5a uPb poprzez uznanie, że współwłaściciele nieruchomości znajdującej się we [...] przy ul. [...], w tym skarżąca zostali prawidłowo zawiadomieni przez obwieszczenie o postępowaniu, którego dotyczy wniosek o wznowienie postępowania, w sytuacji gdy art. 49 K.p.a. w zw. z art. 5a uPb w niniejszej sprawie nie miały zastosowania, gdyż: - nie dotyczą możliwości zawiadomienia przez obwieszczenie o wszczęciu postępowania oraz o możliwości zapoznania się strony z materiałem dowodowym, gdyż nie są to zawiadomienia o czynnościach organu administracji, lecz o możliwości skorzystania przez stronę z przysługujących jej uprawnień oraz o nastąpieniu skutku prawnego w postaci wszczęcia postępowania, - nie dotyczą one sytuacji, w której inwestycja obejmuje kilka odrębnych obiektów budowlanych, z których część ma charakter obiektów liniowych, a część obiektów nieliniowych, - z ustaleń faktycznych zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wynika by przebieg obiektów liniowych, stanowiących część inwestycji został ustalony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, - z dowodów powołanych w skardze wynika, że zatwierdzony projekt przewidywał wykonywanie prac budowlanych na nieruchomości skarżącej oraz, że realizacja inwestycji zmieni dostęp skarżącej do drogi publicznej; 3. oczywistym naruszeniu art. 6, 7, 8, 75 § 1 i art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej: Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm., Ppsa) poprzez nieuwzględnienie tego, że organ II instancji zaniechał zgromadzenia całościowego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, co skutkowało błędnym przyjęciem, że w ramach inwestycji nie będą prowadzone na posesji skarżącej żadne prace oraz, że inwestycja, której dotyczy postanowienie zaskarżone wnioskiem o wznowienie postępowania jest inwestycją dotyczącą obiektu liniowego; 4. oczywistym naruszeniu art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 133 § 1 Ppsa poprzez nieuwzględnienie tego, że organ II instancji niezasadnie odmówił wznowienia postępowania w sytuacji, gdy zaistniała przesłanka wskazana w tym przepisie, tj. skarżąca nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji nr [...] z powodu jej nieprawidłowego zawiadomienia o wszczęciu postępowania, o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz o wydaniu decyzji; 5. oczywistym naruszenie art. 6, 7 i 8 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 133 § 1 Ppsa poprzez nieuwzględnienie tego, że organ II instancji zaniechał przeprowadzenia dowodów w celu zbadania: - czy wszystkie obiekty budowlane, których dotyczy decyzja Prezydenta [...] nr [...] z [...] marca 2015 r. mają charakter obiektu liniowego, - czy teren budowy w rozumieniu art. 3 pkt 10 uPb obejmuje nieruchomość skarżącej i czy w związku z tym ma zastosowanie art. 5a ust. 1 czy też art. 5a ust. 2 tej ustawy, 6. nieuwzględnienie tego, że: - z mocy art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. decyzja Prezydenta [...] nr [...] z [...] marca 2015 r. jest nieważna, gdyż została wydana z rażącym naruszeniem art. 24 § 1 pkt 7 K.p.a. w zw. z art. 26 § 2 i 3 K.p.a., art. 140 K.p.a. i art. 157 K.p.a., gdyż w świetle art. 24 § 1 pkt 7 i art. 26 § 2 i 3 K.p.a. wszystkie osoby pozostające w stosunku podległości służbowej wobec Prezydenta [...] jako organu zarządzającego Gminą [...] podlegały wyłączeniu z udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji nr [...] z [...] marca 2015 r., albowiem stroną postępowania zakończonego jej wydaniem jest Gmina [...], - zaistniała dodatkowa przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a. w zw. z art. 147 K.p.a., gdyż decyzja została wydana przez organ administracji podlegający wyłączeniu z mocy prawa; stanowi to niewątpliwie naruszenie art. 134 § 1 Ppsa; 7. oczywistym naruszeniu art. 124 § 2 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a. i art. 125 § 3 K.p.a. oraz art. 133 § 1 Ppsa poprzez nieuwzględnienie tego, że organ II instancji zaniechał wyjaśnienia przyczyn, dla których nie uwzględnił dowodów potwierdzających to, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 49 K.p.a. wobec niespełnienia przesłanek z art. 3 pkt 3a, art. 3 pkt 10 i art. 5a ust. 1 uPb; 8. oczywistym naruszeniu art. 148 § 1 K.p.a. poprzez uznanie, że skarżąca uchybiła terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, w sytuacji gdy złożyła go w terminie miesiąca od dnia dowiedzenia się o wydaniu decyzji objętej tym wnioskiem. W obszernym uzasadnieniu rozwinięto tak skonstruowane podstawy kasacyjne. Zdaniem skarżącej kasacyjnie nie można uznać, jak to przyjął sąd pierwszej instancji i organy, że termin do złożenia wniosku wznowieniowego rozpoczął swój bieg w okresie, kiedy zamieszczono obwieszczenie o wydaniu pozwolenia na budowę nr [...]. Gdyby skarżąca wiedziała w tym czasie o wydaniu tej decyzji to niewątpliwie złożyłaby od niej odwołanie, a nie oczekiwałaby na upływ terminu odwoławczego, po to by złożyć wniosek o wznowienie postępowania. Istotne ma być to, że współwłaścicielka nieruchomości przy ul. [...] – A. K.-Ż. – była osobą starszą i schorowaną oraz nie korzystała z komputera. Nadto nie mogła śledzić obwieszczeń umieszczonych na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego [...]. W czasie gdy zostały zamieszczone te obwieszczenia była ona ciężko chora, następnie zmarła w lutym 2016 r. Inwestycja obejmuje nie tylko budowę obiektów liniowych, ale także inne obiekty. Strona nie może być zawiadamiana przez obwieszczenie co do części inwestycji polegającej na budowie obiektów nieliniowych. Z ustaleń sądu nie wynika, by przebieg obiektów liniowych stanowiących część inwestycji został ustalony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Sąd, sprzecznie z materiałem dowodowym uznał, że inwestor w projekcie nie ujął zasilania kablem nieruchomość, stanowiącej współwłasność skarżącej. Już po wydaniu źródłowej decyzji nastąpić miało zrezygnowanie z takiego zamiaru, jednak wykonawca kontaktował się nadal w tej kwestii. W skardze kasacyjnej obszernie poruszono kwestie dojazdu do nieruchomości strony skarżącej i utrudnień wywołanych wykonywanymi robotami na podstawie zatwierdzonego projektu. Podkreślano, że sąd miał obowiązek zapoznania się z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy, w szczególności z projektem budowalnym. Nieprawidłowe było powoływanie się na skutek doręczenie w trybie art. 49 K.p.a. źródłowej decyzji skarżącej. Sąd nie poczynił ustaleń co do robót, które miały być wykonane na działce strony. W piśmie procesowym pełnomocnika skarżącej z 19 stycznia 2019 r. obszernie, ponownie rozwinięto argumentację dotyczącą sformułowanych podstaw kasacyjnych. Podniesiono, że projekt budowalny przewidywał wykonywania robót na nieruchomości skarżącej kasacyjnie, nie mają zaś znaczenia okoliczności polegające na późniejszym wyłączeniu spod skablowania przyłącza napowietrznego linii elektroenergetycznej. Przywołano informacje z wcześniejszych etapów działań formalnoprawnych organów dotyczących inwestycji w tym rejonie, w odniesieniu do których zapadł wyrok II SA/Wr 739/12. Naświetlono zdarzenia związane z robotami budowlanymi, które podjęto na podstawie zatwierdzonego projektu budowlanego, z których wynikać ma, że w istocie wykonawca starał się o zgodę na skablowanie przyłącza. Sformułowano wniosek w trybie art. 106 w zw. z art. 193 Ppsa o przeprowadzenie dowodu z dokumentów, które nie zostały uprzednio włączone do akt sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 15 zzs⁴ ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 374 ze zm.) odwołał posiedzenie jawne w przedmiotowej sprawie i wyznaczył posiedzenie niejawne na dzień 26 stycznia 2021 r., na co strony postępowania wyraziły zgodę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które − zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną − zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa 2010, nr 1, poz. 1). W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zdaniem Sądu Naczelnego w realiach przedmiotowej sprawy nie można stwierdzić, aby skarga kasacyjna nie posiadała częściowo usprawiedliwionych podstaw. A. Nie jest skuteczny zarzut, w którym sformułowano wywód o braku uwzględnienia przez sąd pierwszej instancji nieważności decyzji Prezydenta [...] nr [...] z [...] marca 2015 r. o pozwoleniu na budowę i dowodzenie, że zapadła ona z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.), a to przepisu art. 24 § 1 pkt 7 K.p.a. w zw. z art. 26 § 2 i 3 K.p.a., z tego względu, iż wszystkie osoby pozostające w stosunku podległości służbowej wobec Prezydenta [...] podlegały wyłączeniu od załatwienia sprawy, bowiem stroną postępowania była Gmina [...]. Nieskuteczność tego zarzutu wynika, po pierwsze z tego względu, że przedmiotem skargi było postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Postanowienie wydane przez organ I instancji w trybie art. 149 § 3 K.p.a. oznacza niedopuszczalność prowadzenia kontroli dotychczasowej decyzji ostatecznej ze względów formalnych. Dopiero wzruszenie takiego postanowienia otwiera drogę do kontroli, i to wyłącznie w zakresie przyczyn wznowienia, dotychczasowej decyzji ostatecznej. Konstruując powyższy zarzut kasacyjny abstrahowano zatem od samego przedmiotu skargi. Po drugie, wypadnie zauważyć, że ziszczenie się przesłanek zawartych w art. 24 § 1 K.p.a., a stanowiących o powodach wyłączenia pracownika organu administracji publicznej, skutkuje nakazem wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a.), nie zaś stwierdzenia nieważności decyzji. Po trzecie, konstruując powyższy zarzut nie wskazano jakiegokolwiek przepisu, który miałby w tym aspekcie naruszyć sąd wojewódzki, a to jest warunek formalny prawidłowo sporządzonej skargi kasacyjnej. B. Podobnie nie może zostać uznany za skuteczny zarzut nie uwzględnienia tego, że zaistniała dodatkowa przesłanka wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a. w zw. z art. 147 K.p.a. Przedmiotem kontroli sądu pierwszej instancji było postanowienie Wojewody [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta [...] odmawiające skarżącej – na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. – wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją tegoż Prezydenta w przedmiocie pozwolenia na budowę. Skarżąca domagała się wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. z tego względu, że miała nie brać bez swej winy udziału w postępowaniu zakończonym źródłową decyzją o pozwoleniu na budowę. Organ I instancji odmówił wznowienia, utrzymując zaś w mocy to postanowienie odmowne organ II instancji wyjaśnił, że było to uzasadnione brakiem zachowania przez wnioskującą terminu do żądania wznowienia. Skoro żądanie wznowienia opierało się na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., to potencjalna kwestia istnienia innych przesłanek wznowienia, przy kontroli postanowień wydanych w przedmiocie odmowy wznowienia, wykracza poza granice sprawy. Dodatkowo, konstruując powyższy zarzut kasacyjny nie wskazano jakiegokolwiek przepisu, który miałby w tym względzie naruszyć sąd wojewódzki, a to jest warunek formalny prawidłowo sporządzonej skargi kasacyjnej. C. Za nieskuteczny uznać wypadnie również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 133 § 1 Ppsa. Raz jeszcze należy podkreślić charakter przedmiotu skargi wyznaczającego granice przedmiotowej sprawy sądowoadministracyjnej. Skoro skarga ta dotyczyła postanowienia wydanego w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania, tamującego drogę do ustalania przez właściwy organ przyczyn wznowienia, to kwestia naruszenia praw strony do udziału w postępowaniu zakończonym dotychczasową decyzją ostateczną (pozwoleniem na budowę nr [...]) nie mogła być na tym etapie rozważana przez organy obu instancji, nie mogła także stanowić przedmiotu rozważań sądu pierwszej instancji. D. Nie jest trafny zarzut określony jako "oczywiste" naruszeniu art. 124 § 2 w zw. z art. 126 K.p.a., art. 107 § 3 i art. 125 § 3 K.p.a. oraz art. 133 § 1 Ppsa poprzez nieuwzględnienie tego, że organ II instancji zaniechał wyjaśnienia przyczyn, dla których nie uwzględnił dowodów potwierdzających, że w sprawie nie ma zastosowania art. 49 K.p.a., wobec niespełnienia przesłanek z art. 3 pkt 3a, art. 3 pkt 10 i art. 5a ust. 1 uPb. Z przywołanego art. 133 § 1 Ppsa zd. 1 wynika, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Z kolei art. 133 § 1 Ppsa zd. 2 określa, iż wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Nie budzi wątpliwości, że zaskarżony wyrok zapadł na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, uwzględniając przedmiot skargi (postanowienie wydane postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie – art. 119 pkt 3 Ppsa). Nie mógł odnieść skutku zarzut naruszenia tegoż przepisu przez sąd pierwszej instancji poprzez przypisywanie skarżonemu organowi naruszenia art. 124 § 2 w zw. z art. 126 K.p.a. art. 107 § 3 i art. 125 § 3 K.p.a. Pierwszy z tych przepisów sprowadza się do wymogu zawarcia uzasadnienia prawnego i faktycznego w postanowieniu, na które służy zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy zostało wydane na skutek zażalenia na postanowienie. Zaskarżone postanowienie Wojewody zawiera oba te składniki, niesporne jest również iż zostało ono skarżącej doręczone na piśmie (art. 125 § 3 K.p.a.). Okoliczność, że skarżąca polemizuje i nie zgadza się z motywami uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie czyni uzasadnionymi zarzutów naruszenia powyżej wyłuszczonych przepisów Kodeksu. E. Za oparte na usprawiedliwionych podstawach Sąd Naczelny uznaje za to, te zarzuty skargi kasacyjnej, w których podniesiono wobec sądu pierwszej instancji naruszenie art. 133 § 1 Ppsa, połączony z przywołaniem art. 49 K.p.a. w zw. z art. 5a ust. 1 i 2 uPb, a sprowadzające się de facto do braku dokonania na podstawie akt sprawy oceny trafności utrzymania w mocy przez Wojewodę [...] postanowienia organu I instancji odmawiającego wznowienia postępowania, przy założeniu skuteczności doręczenia skarżącej ostatecznej decyzji Prezydenta [...] nr [...] w trybie art. 49 K.p.a. WSA we Wrocławiu oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa uznając ją za nieuzasadnioną, w skardze kasacyjnej formalnie nie podniesiono zarzutu naruszenia cyt. przepisu, podczas gdy cała jej argumentacja wskazuje na zakwestionowanie tezy sądu a quo o niezasadności skargi. Biorąc jednak pod uwagę pogląd wyrażony w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (ONSAiwsa 2010, z. 1 poz. 1) uznać trzeba, że powyższe uchybienie nie może w tym aspekcie bezwarunkowo dyskwalifikować skargi kasacyjnej. Nie można oddalić bądź odrzucić skargi kasacyjnej z tego tylko powodu, że treść zarzutów nieporadnie sformułowana w petitum została następnie doprecyzowana w uzasadnieniu (por. W. Piątek, Podstawy skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2011, s. 382). Zgodnie z zasadą falsa demonstratio non nocet, w myśl której podstawowe znaczenie ma istota sprawy, a nie jej oznaczenie przyjdzie zatem uznać, że strona skarżąca kasacyjnie kwestionuje trafność oddalenia jej skargi, w sytuacji braku dokonania prawidłowej kontroli zasadniczego ustalenia faktycznego skarżonego organu – wywołującego skutek doręczenia decyzji o pozwoleniu na budowę przez Prezydenta [...] publicznego ogłoszenia w trybie art. 49 K.p.a. o jej wydaniu. F. Trafnie sąd pierwszej instancji zidentyfikował istotę sprawy administracyjnej, sprowadzającą się do ustalenia, czy żądanie skarżącej wznowienia postępowania, zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę, opierające się na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., zostało wniesione w terminie określonym w art. 148 § 2 K.p.a. (tj. w terminie 1 miesiąca od dnia dowiedzenia się o decyzji ostatecznej). Sąd pierwszej instancji zauważając, że skarżąca kwestionuje zasadność wykorzystania w postępowaniu orzekającym zakończonym kwestionowaną wnioskiem weryfikacyjnym decyzją, trybu jej doręczenia przyjętego w przepisie art. 49 K.p.a., wyjaśnił, że ocena prawidłowości doręczeń może być dokonywana w postępowaniu, w ramach którego ta czynność została podjęta, co prowadziło sąd a quo do konstatacji, że na etapie badania dopuszczalności wznowienia i zachowania terminu do wniesienia żądania weryfikacyjnego właściwy organ nie był uprawniony do oceny zasadności trybu doręczeń zastosowanego przez organ prowadzący postępowanie jurysdykcyjne. Tego ostatniego stwierdzenia nie podziela Sąd Naczelny, jest dokładnie odwrotnie. Skoro Wojewoda utrzymał w mocy postanowienie o odmowie wznowienia postępowania, argumentując to brakiem zachowania ustawowego terminu do wniesienia żądania wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 147 i art. 148 § 2 K.p.a. wywodząc, że skarżąca została skutecznie zawiadomiona w oznaczonej dacie kalendarzowej o decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, to rozpoznanie skargi w tym przedmiocie wymagało dokonania przez sąd administracyjny oceny trafności tego ustalenia faktycznego. Tym samym wywodzenie, że kwestia skuteczności doręczenia w trybie art. 49 uPb decyzji Prezydenta [...] o pozwoleniu na budowę, nie podlega ocenie w ramach kontroli postanowień wydanych w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, w sytuacji, gdy dowody pozwalające na dokonanie takiej kontroli znajdują się w aktach sprawy, oznacza naruszenie art. 133 § 1 i art. 151 Ppsa. Sąd pierwszej instancji był zresztą niekonsekwentny, skoro wpierw w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zawarł stwierdzenie, wedle którego na etapie badania dopuszczalności wznowienia i zachowania terminu do wniesienia podania w tym zakresie właściwy organ nie jest uprawniony do oceny zasadności trybu doręczeń zastosowanego przez organ prowadzący postepowanie jurysdykcyjne (s. 15 uzasadnienia wyroku II SA/Wr 430/17 – uwaga Sądu), by dalej jednak analizować tryb doręczania decyzji ostatecznej i przyjąć, że wobec skarżącej skutek doręczenia nastąpił w dniu 10 kwietnia 2015 r. To implikowało dalszą ocenę sądu a quo, wedle którego [...] wniosła podanie o wznowienie z uchybieniem terminu, co z kolei nakazywało mu przyjąć trafność stanowiska Wojewody odnośnie wznowienia (ubocznie wypadnie zauważyć, że to nie Wojewoda odmawiał wznowienia postępowania, jak podano na s. 17 wyroku, ale utrzymał w mocy odmowne postanowienie organu I instancji – uwaga Sądu). W tych okolicznościach, wobec braku dokonania przez sąd pierwszej instancji prawidłowych ustaleń odnośnie zasadniczego elementu stanu faktycznego sprawy, oddalenie skargi ocenić wypadnie jako przedwczesne. G. Zasadnicze znaczenie dla kierunku rozpoznania skargi ma to, czy Prezydent [...] miał podstawy, aby doręczać stronie skarżącej decyzję o pozwoleniu na budowę w trybie art. 49 K.p.a. i z tego względu uznać za trafne wywody organu II instancji, następnie zaakceptowane przez WSA we Wrocławiu, że skoro ta decyzja została doręczona stronie skarżącej ze skutkiem prawnym w dniu 10 kwietnia 2015 r., to osobiste wniesienie żądania wznowienia przez tę stronę na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w dniu 25 marca 2016 r. nastąpiło z uchybieniem terminu ustawowego, ergo – uzasadniało odmowę wznowienia. Wedle art. 49 K.p.a. – w brzmieniu obowiązującym w dacie decydowania przez Prezydenta [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę ([...] marca 2015 r.) i dacie doręczania tej decyzji, jak również w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia i postanowienia go poprzedzającego – "Strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia". Tym szczególnym przepisem dopuszczającym stosowanie powyższego trybu doręczeń w sprawie zakończonej źródłową decyzją o pozwoleniu na budowę był art. 5a ust. 1 uPb, z którego wynika, że "W przypadku budowy obiektu liniowego, którego przebieg został ustalony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a także wykonywania innych robót budowlanych dotyczących obiektu liniowego, gdy liczba stron w postępowaniu przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego". Zarazem, z art. 5a ust. 2 uPb wynikało, że "Przepisu ust. 1 nie stosuje się do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych i zarządców nieruchomości, jeżeli na tych nieruchomościach są lub będą wykonywane roboty budowlane". Wojewoda [...] w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wywodził, że w ramach inwestycji wybudowana zostanie m. in. sieć kanalizacji deszczowej, układ komunikacyjny zostanie poprawiony i przystosowany do wymogów użytkowych oraz zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zostaną skorygowane, zmodernizowane i przebudowane ścieżki parkowe, wymienione lampy uliczne. W dalszych wywodach organu II instancji wskazywano, ze cały teren historycznego osiedla WUWA objęty jest planami zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca kasacyjnie zarzuca, że sąd pierwszej instancji nie dokonał takich ustaleń w powyższym zakresie, a to wszak warunkowało stosowanie trybu doręczeń ujętego dyspozycją art. 49 K.p.a. w zw. z art. 5 ust. 1 uPb. Dodatkowo wywodziła, że z zatwierdzonego projektu budowlanego wynikać ma, że przewidziano prowadzenie robót budowlanych na terenie jej działki. Wskazano w tym względzie w skardze kasacyjnej na treść części opisowej zatwierdzonego projektu w aspekcie skablowania jej nieruchomości i likwidacji linii napowietrznej sieci energetycznej (s. 138 projektu). To zaś wykluczać miałoby – w świetle art. 5 ust. 2 uPb – dopuszczalność zastosowania względem skarżącej trybu art. 49 uPb, a w dalszej kolejności uniemożliwiałoby przyjęcie zasadniczego ustalenia faktycznego w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania, odnośnie skutecznego doręczenia jej decyzji Prezydenta [...] o pozwoleniu na budowę. Do tych kwestii w zaskarżonym wyroku nie odniósł się sąd pierwszej instancji, nie zbadał w tym aspekcie dowodów znajdujących się w aktach sprawy, czym dopuścił się zarzucanego naruszenia art. 133 § 1 Ppsa. W konsekwencji uznać wypadnie, że doszło do naruszenia art. 151 Ppsa, wskutek przedwczesnego oddalenia skargi. H. Zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a to art. 3 pkt 1 i 3a oraz art. 33 ust. 1 uPb wskutek ich "nieprawidłowej interpretacji, rozumieć należy, jak stanowi art. 174 pkt 1 Ppsa, jako dotyczący błędnej ich wykładni. Zarzut ten nie może odnieść skutku, a to z tego względu, że sąd pierwszej instancji przyjmując uprzednio – jak to wskazano w pkt F niniejszego uzasadnienia, nietrafnie – pogląd o braku możliwości kontroli prawidłowości trybu doręczeń źródłowej decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie art. 49 uPb w ramach procedury z wniosku o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją, nie dokonywał w tym względzie wykładni art. 3 pkt 3a oraz art. 33 ust. 1 uPb, ograniczając się do ogólnie werbalnego zaakceptowania uprzednio zrekapitulowanego stanowiska organu II instancji (por. s. 15 uzasadnienia skarżonego wyroku – uwaga Sądu). Dodatkowo zarzut naruszenia błędnej wykładni art. 3 pkt 1 uPb nie poddaje się kontroli, albowiem regulacja ta dzieli się na trzy punkty, sama zaś skarga kasacyjna nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia dla tak skonstruowanej i o wskazanym zakresie podstawy kasacyjnej. W judykaturze zgodnie podkreśla się, że w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów lub ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607, z dnia 30 listopada 2012 r., I OSK 2001/12, LEX nr 1291371, z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882, z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809, z dnia 17 maja 2019 r., II OSK 1665/17, CBOSA.nsa.gov.pl). Przedmiotowa skarga kasacyjna w powyższym zakresie nie spełnia tego wymogu. I. Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosków zawartych tak w skardze kasacyjnej, jak i w piśmie procesowym skarżącej kasacyjnie z 19 stycznia 2019 r. o dopuszczenie dowodów z licznych dokumentów, odnośnie następstw wykonywanych robót budowlanych na podstawie źródłowego pozwolenia na budowę, a dotyczących organizacji dojazdu do posesji skarżącej, wniosku o przyspieszenie rozpatrzenia zażalenia skarżącej, zakresu prac zatwierdzonych projektem budowlanym w aspekcie modernizacji sieci elektrycznej w rejonie ul. [...] we [...] oraz okoliczności wyłączenia posesji skarżącej kasacyjnie z zamiaru jej skablowania, albowiem nie jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w związku z rozpoznaniem skargi kasacyjnej. J. Ponownie rozpoznając skargę WSA we Wrocławiu na podstawie posiadanych akt sprawy i w oparciu o zatwierdzony projekt budowlany dokona ustalenia, czy obejmował on dokonanie robót budowlanych na nieruchomości skarżącej kasacyjnie. W zależności od tych ustaleń sąd wojewódzki oceni prawidłowość zastosowania przez Prezydenta [...] trybu doręczania źródłowej decyzji na podstawie art. 49 uPb, dokonując uprzednio kwalifikacji robót budowlanych objętych zatwierdzonym projektem (budowa obiektu budowlanego, liczba stron w postępowaniu, uwzględnienie obiektu liniowego w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego) oraz wypowie się w kwestii dopuszczalności stosowania powyższego trybu doręczeń, gdy pozwolenie na budowę w ramach całej inwestycji opiewa nie tylko na budowę obiektu (obiektów) liniowego (liniowych), ale także innego rodzaju obiektu budowlanego. K. Z tych względów i działając na podstawie art. 185 § 1 Ppsa uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu. L. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 Ppsa, uwzględniając uiszczony wpis od skargi kasacyjnej oraz wynagrodzenie radcy prawnego – pełnomocnika skarżącej kasacyjnie.