II OSK 1430/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Maria Rzążewska po rozpoznaniu w dniu 15 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. G. i V. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 maja 2007 r., sygn. akt II SA/Go 16/07 w sprawie ze skargi R. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. W. z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie kary grzywny z tytułu nielegalnego użytkowania budynku postanawia: zawiesić postępowanie sądowe wywołane skargą kasacyjną Wyrokiem z dnia 10 maja 2007 r., sygn. akt II SA/Go 16/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę R. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. W. z dnia [...], znak: [...], którym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej zwanej: k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. S. z dnia [...], którym organ nałożył na R. G. karę w wysokości 10 000 zł z tytułu nielegalnego użytkowania budynku mieszkalnego z oranżerią i garażem wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w N. S. bez wymaganego pozwolenia na użytkowanie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli: R. G. i V. G., reprezentowani przez adwokata M. J.. Wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, a to art. 6 k.p.a., oraz naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to art. 7, 8, 9, 10 i 11 k.p.a., art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 25 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Gorzowie Wielkopolskim do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania przed NSA według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Postanowieniem z dnia 18 września 2007 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II OSK 568/06, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (t.j.: Dz. U. Nr 102, poz. 643) oraz art. 193 Konstytucji RP przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytania prawne: 1. "czy art. 59f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) ustalający podstawę naliczania wymiaru kary, o której mowa w tym przepisie jest zgodny z art. 2 w zakresie, w jakim narusza zasadę sprawiedliwości społecznej i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.", 2. "czy art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane w zakresie, w jakim przewiduje stawkę kary za przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem art. 54 i 55 stanowiącą dziesięciokrotność kary, o której mowa w art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego jest zgodny z art. 2 w zakresie, w jakim narusza zasadę sprawiedliwości społecznej i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.". Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej: P.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Ponieważ podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowią przepisy, o których zgodność z konstytucją RP Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie II OSK 568/06 skierował pytanie do Trybunału Konstytucyjnego – niniejsze postępowanie ze skargi kasacyjnej R. G. i V. G. należało zawiesić, gdyż jego wynik zależeć może od rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego o zgodności wyżej wymienionych przepisów ustawy Prawo budowlane z Konstytucją RP. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 131 i art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.