II OSK 1477/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędzia del. WSA Tamara Dziełakowska Protokolant asystent sędziego Justyna Rosińska po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Towarzystwa A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 stycznia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1206/11 w sprawie ze skargi Towarzystwa A. na decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. oddala skargę kasacyjną, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wyrokiem z 4 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Towarzystwa A. z siedzibą w W. (dalej jako "skarżące stowarzyszenie") na decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z [...] maja 2011 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że po przeprowadzeniu kontroli w Towarzystwie A. Schronisku dla Bezdomnych Zwierząt w C. Powiatowy Lekarz Weterynarii w Otwocku, decyzją z [...] maja 2010 r. nakazał usunięcie stwierdzonych uchybień. Jako podstawę prawną wskazano art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz.U. z 2008 r. Nr 213, poz. 1342 ze zm. – dalej jako "ustawa o ochronie zdrowia zwierząt"). Ponowna kontrola wykazała, że nie usunięto większości stwierdzonych uchybień. Decyzją z [...] października 2010 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w Otwocku zakazał prowadzenia schroniska dla zwierząt i skreślił Towarzystwo A.– Schronisko dla Bezdomnych Zwierząt w C. z rejestru podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną. Skarżące stowarzyszenie wniosło odwołanie od powyższej decyzji. Decyzją z [...] grudnia 2010 r. Mazowiecki Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Siedlcach utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wnioskiem z 13 stycznia 2011 r. skarżące stowarzyszenie wystąpiło do Głównego Lekarza Weterynarii o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] grudnia 2010 r. Stowarzyszenie wskazało, że decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z [...] grudnia 2010 r. została skierowana do Towarzystwa A., niebędącego stroną postępowania (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.). Stroną postępowania jest Schronisko dla Bezdomnych Zwierząt w C.. Zarzuciło ponadto, że decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z [...] grudnia 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Otwocku z [...] października 2010 r. była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Nakazy określone w decyzji z [...] maja 2010 r. były niemożliwe do wykonania z uwagi na brak środków finansowych oraz położenie schroniska w otulinie Mazowieckiego Parku Krajobrazowego (art. 156 §1 pkt 5 k.p.a.). Stowarzyszenie wskazało także, że wykonanie decyzji, w której brak zobowiązania Gminy Otwock do zapewnienia opieki bezdomnym zwierzętom na podstawie art. 11 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zdrowia zwierząt (Dz.U. z 2003 r. Nr 106, poz. 1002 – dalej jako "ustawa o ochronie zdrowia zwierząt"), może doprowadzić do zaniechania jakichkolwiek działań dotyczących bezdomnych zwierząt z przedmiotowego schroniska, co oznaczałoby w konsekwencji popełnienie przestępstwa określonego w art. 35 oraz wykroczenia z art. 37 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt (art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a.). Decyzją z [...] marca 2011 r. Główny Lekarz Weterynarii odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z [...] grudnia 2010 r. Skarżące stowarzyszenie wniosło o ponowne rozpatrzenie sprawy, na skutek czego Główny Lekarz Weterynarii utrzymał w mocy decyzję własną z [...] marca 2011 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ uznał, że Schronisko dla Bezdomnych Zwierząt w C. nie jest organizacją społeczną, a jednostką organizacyjną organizacji społecznej (dział 1 rub. 3 poz. 87 odpisu KRS – w decyzji mylnie wskazano poz. 88). Organ podkreślił, że ewentualna zdolność administracyjnoprawna schroniska mogłaby wynikać z przepisów szczególnych, tj. ustawy z 7 kwietnia 1989 r. – Prawo o stowarzyszeniach (Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855 ze zm. – dalej jako "ustawa Prawo o stowarzyszeniach"), które nie przyznają jednak osobowości prawnej takim jednostkom. W myśl art. 17 ustawy o stowarzyszeniach, terenowa jednostka organizacyjna, może uzyskać osobowość prawną, jeżeli statut stowarzyszenia to przewiduje. Postanowienia statutowe Towarzystwa A. nie przyznają Schronisku dla Bezdomnych Zwierząt w C. osobowości prawnej. Jednostka ta nie została ponadto zgłoszona do rejestru stowarzyszeń powiatu otwockiego. W ocenie organu, schronisko nie posiada zdolności prawnej. Schronisko nie jest także zakładem komunalnym ani jednostką organizacyjną tożsamą z jednostką organizacyjną samorządu terytorialnego. Główny Lekarz Weterynarii uznał więc, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji z [...] grudnia 2010 r. określona w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Decyzje administracyjne wydane w postępowaniu zostały, w ocenie organu, prawidłowo skierowane do skarżącego stowarzyszenia. Odnosząc się do zarzutu, że Główny Lekarz Weterynarii kwestionuje swoje ustalenia zawarte w protokole pokontrolnym z 16 sierpnia 2010 r., organ zauważył, że ustalenia te dotyczą okresu sprzed wydania decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w Otwocku z 5 października 2010 r. Uwagi zgłoszone w tym protokole nie dotyczą kwestii ustalenia stron postępowania, lecz przede wszystkim podania błędnej podstawy prawnej w decyzjach wydawanych przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w Otwocku, które nie są przedmiotem niniejszego postępowania. Stwierdzenie, że "PLW nadając schronisku w C. numer [...] posłużył się nieprawidłowymi podstawami prawnymi", nie oznacza, że decyzja taka była wydana bez podstawy prawnej. Odnosząc się do zarzutu niewykonalności decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w Otwocku (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.) w zakresie obowiązku utwardzenia terenu schroniska, organ wskazał, że obowiązek ten został nałożony decyzją z [...] maja 2010 r., która nie jest przedmiotem postępowania nieważnościowego. W związku z zarzutem wnioskodawcy, że skutkiem decyzji zakazującej prowadzenia schroniska, będzie wykreślenie tej jednostki organizacyjnej z KRS lub konieczność wprowadzenia zmian w statucie skarżącego stowarzyszenia, Główny Lekarz Weterynarii podniósł, że zarzut ten nie ma znaczenia z punktu widzenia art. 9 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt. W ocenie organu, nie doszło do naruszenia zasady proporcjonalności, ponieważ sankcja z art. 9 ust 1 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt, jest konsekwencją niewykonania przez podmiot, w tym przypadku skarżące stowarzyszenie, nakazów określonych w art. 8 tej ustawy. Stowarzyszenie wniosło skargę na powyższą decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z 27 maja 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Oddalając skargę Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, zgodnie z którym żadna z powołanych przez skarżącego podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z [...] grudnia 2010 r. nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Po pierwsze, Sąd I instancji stwierdził, że stroną prowadzonego postępowania powinno być i było skarżące stowarzyszenie, a nie Schronisko dla Bezdomnych Zwierząt w C.. Do stowarzyszenia kierowane były zarówno decyzje wydane w ramach postępowania nieważnościowego, jak i decyzje wydane w postępowaniu zwykłym, a także decyzja z [...] maja 2010 r. nakazująca usunięcie stwierdzonych uchybień. W ocenie Sądu I instancji, organ trafnie uznał, że Schronisko dla Bezdomnych Zwierząt w C., jako jednostka organizacyjna skarżącego stowarzyszenia, nie mogło być stroną postępowania administracyjnego, ponieważ nie mieści się w żadnej z kategorii podmiotów wskazanych w art. 29 k.p.a. W ocenie Sądu i instancji, nie można jednak zgodzić się z organem, że przedmiotowe schronisko jest terenową jednostką organizacyjną skarżącego stowarzyszenia. Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy – Prawo o stowarzyszeniach, stowarzyszenie uzyskuje osobowość prawną i może rozpocząć działalność z chwilą wpisania do Krajowego Rejestru Sądowego. W myśl art. 10 ust. 2 ustawy o stowarzyszeniach, to właśnie stowarzyszenia w ramach swojej struktury, mogą tworzyć tzw. terenowe jednostki organizacyjne i wówczas są zobowiązane określić w statucie strukturę organizacyjną i zasady tworzenia tych jednostek. Terenowa jednostka organizacyjna może również uzyskać osobowość prawną, jeżeli statut stowarzyszenia to przewiduje (ust. 1a ). Statut skarżącego stowarzyszenia, które – w myśl § 3 ust. 1 statutu – posiada osobowość prawną, w § 4 ust. 1 stanowi, że strukturę organizacyjną stowarzyszenia tworzą: władze naczelne i jednostki terenowe. Stowarzyszenie reprezentowane jest przez Zarząd Główny, terenowe i ogólnokrajowe jednostki organizacyjne, działające w ramach uprawnień określonych w statucie lub pełnomocnictwa udzielonego przez Zarząd Główny (§ 3 ust. 2 statutu). Z kolei zgodnie z § 3 ust. 3 statutu, terenowe jednostki organizacyjne mogą uzyskać osobowość prawną, po spełnieniu warunków określonych przez Zarząd Główny. Jednym z celów statutowych Towarzystwa – zgodnie z § 9 pkt 8 statutu – jest tworzenie schronisk dla bezdomnych zwierząt. W celu realizacji statutowych zadań, w tym i zadania określonego w § 9 pkt 8 statutu, stowarzyszenie może powoływać "wyodrębnione jednostki organizacyjne", o których mowa w § 3 ust. 2 statutu oraz "jednostki organizacyjne", o których mowa w § 9 ust. 8 statutu (§ 10 ust. 1 statutu). Zgodnie z § 37 statutu, w stowarzyszeniu działają terenowe jednostki organizacyjne takie jak: okręgi powoływane przez Zarząd Główny i oddziały (koła) powoływane przez Zarządy Okręgów. Ich struktura organizacyjna (władze), została określona w § 38–65 statutu. Z przytoczonych postanowień statutu wynika, że w ramach skarżącego stowarzyszenia wyróżnia się "terenowe jednostki organizacyjne" – okręgi, oddziały i koła (§ 3 ust. 2 i 3, § 10 ust. 1 pkt 1, § 37–§ 65 statutu i o takich też jednostkach stanowi ustawa – Prawo o stowarzyszeniach – art. 10 i art. 17 ustawy) oraz "jednostki organizacyjne", do których zalicza się schroniska dla bezdomnych zwierząt (§ 9 pkt 8 i § 10 ust. 1 statutu). Sąd I instancji wyjaśnił ponadto, że na możliwość prowadzenia schronisk dla zwierząt przez organizacje społeczne, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, wskazuje również art. 11 ust. 4 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt. W ocenie Sądu I instancji oznacza to, że terenowe jednostki organizacyjne (okręgi, oddziały, koła) i jednostki organizacyjne (schroniska dla bezdomnych zwierząt) to dwie różne i niezależne od siebie formy działania skarżącego stowarzyszenia. Te pierwsze mogą uzyskać osobowość prawną, posiadać swoje władze, czy reprezentować stowarzyszenie. Natomiast Schronisko dla Bezdomnych Zwierząt w C., prowadzone przez skarżące stowarzyszenie, z racji tego, że nie zostało zaliczone postanowieniami statutu do terenowych jednostek organizacyjnych stowarzyszenia, nie posiada struktury organizacyjnej (władz) i nie mogłoby uzyskać osobowości prawnej. Sąd I instancji podkreślił przy tym, że terenowe jednostki organizacyjne stowarzyszeń nie funkcjonują jako samodzielne podmioty i nie stanowią innego od danego stowarzyszenia podmiotu prawa. Samodzielność i wydzielenie struktur finansowych, osobowych, organizacyjnych okręgu, oddziału, czy koła stowarzyszenia nie daje podstaw do przyjęcia, że podmioty takie mogą posiadać odrębną od stowarzyszenia formę prawną. Jednostki te cały czas pozostają częścią danego stowarzyszenia, które posiada osobowość prawną, ma zdolność administracyjną i tylko ono jest właściwym adresatem decyzji administracyjnej. Zdaniem Sądu I instancji, skoro tak sytuacja przedstawia się względem terenowych jednostek organizacyjnych, to tym bardziej schroniska nie można zaliczyć do kategorii podmiotów, które wymienia art. 29 k.p.a. W ocenie Sądu I instancji należy przyjąć, że nawet gdyby odwołanie zostało złożone przez schronisko (Sąd I instancji nie stwierdził takiego dokumentu w aktach sprawy), to z uwagi na powyższe uregulowania prawne, mogło być potraktowane jako pismo w sprawie zawierające stanowisko stowarzyszenia. W ocenie Sądu i instancji, nie ma wątpliwości, że organ rozpoznał odwołanie złożone przez stronę postępowania, której decyzja z [...] października 2010 r. dotyczy, a więc skarżące stowarzyszenie. Po drugie, Sąd I instancji podkreślił, że przedmiotem oceny organu w postępowaniu nieważnościowym były decyzje wydane na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt, tj. decyzja z [...] października 2010 r. i decyzja z [...] grudnia 2010 r. Zarzut niewykonalności musiałby zatem dotyczyć tych decyzji, natomiast wysuwane przez skarżące stowarzyszenie zarzuty w tym zakresie dotyczą w istocie decyzji z [...] maja 2010 r. Decyzją tą nakazano usunięcie uchybień stwierdzonych podczas kontroli w schronisku, ale decyzja ta nie była przedmiotem postępowania nieważnościowego. Na marginesie Sąd I instancji zauważył, że brak środków finansowych czy też położenie schroniska w otulinie Mazowieckiego Parku Krajobrazowego, nie mogłyby stanowić podstawy do uznania niewykonalności decyzji. Po trzecie Sąd I instancji za nieuzasadniony uznał zarzut, że wykonanie decyzji wydanych w trybie zwykłym wywołałoby czyn zagrożony karą. W ocenie Sądu I instancji, nie można bowiem podzielić poglądu skarżącego stowarzyszenia, że wykonanie decyzji wydanych w trybie zwykłym wywołałoby czyn określony w art. 35 czy 37 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt. W powołanych przepisach mamy do czynienia z prawnokarną ochroną zwierząt, zaś odpowiedzialności karnej nie można natomiast przypisać w tym przypadku gminie. Wykonanie decyzji o zakazie prowadzenia przez skarżące stowarzyszenie schroniska dla zwierząt i wykreślenie podmiotu z rejestru nie wywoła czynu zagrożonego karą, bowiem realizacja przez gminę zadania w postaci zapewnienia bezdomnym zwierzętom opieki oraz ich wyłapywania, może być oparta o współpracę z innymi organizacjami społecznymi. Fakt, że skarżące stowarzyszenie nie będzie prowadzić schroniska dla zwierząt nie oznacza, że bezdomne zwierzęta pozbawione będą opieki. Sąd I instancji podkreślił ponadto, że odpowiedzialność karna jest konsekwencją dokonania określonego czynu zabronionego. Przystąpienie do realizacji decyzji z [...] grudnia 2010 r. nie będzie stanowić czynu zabronionego, a zatem w sprawie nie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. Po czwarte, Sąd I instancji nie podzielił stanowiska skarżącego stowarzyszenia, że organ naruszył przepisy postępowania określone w art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. Uwzględnienie słusznego interesu społecznego, dla którego w ogóle funkcjonują schroniska dla zwierząt, ma miejsce wówczas, gdy schronisko dla zwierząt działa zgodnie z obowiązującym prawem, zapewniając należytą opiekę i warunki bytowania zwierzętom tam przebywających. Stwierdzone uchybienia w działaniu schroniska i nałożenie na skarżącego obowiązku usunięcia tych nieprawidłowości miały na celu doprowadzenie tej placówki do standardów, jakie powinny być realizowane zgodnie z ustawą o ochronie zdrowia zwierząt i przepisami ustawy o ochronie zdrowia zwierząt. Prowadzenie schroniska dla zwierząt jest działalnością nadzorowaną, co oznacza, że podmioty prowadzące taką działalność są podmiotami nadzorowanymi w rozumieniu prawa administracyjnego. Zakres kontroli i nadzoru określony jest w aktach wykonawczych zawierających szczegółowe "wymagania weterynaryjne" dla tego rodzaju działalności. Główny Lekarz Weterynarii nie kierował się zatem "interesem organów", a interesem społecznym. Jak wynika z § 8 statutu skarżącego stowarzyszenia, podstawowym celem tej organizacji jest m.in. działanie na rzecz humanitarnego traktowania zwierząt, ich poszanowania, objęcia ochroną i otoczenie opieką. Funkcjonowanie schroniska dla zwierząt niezgodnie z obowiązującym prawem z całą pewnością nie leży w interesie społecznym i jest sprzeczne z celem skarżącego stowarzyszenia, dla którego zostało powołane. Po piąte, Sąd I instancji podkreślił, że Główny Lekarz Weterynarii działał w ramach postępowania nieważnościowego, a zatem nie badał sprawy ponownie, a kontrolował wydane w trybie zwykłym decyzje z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 156 k.p.a. Stąd też Sąd I instancji za nieuzasadnione uznał zarzuty, że organ w decyzji nie wskazał sposobu realizacji zamknięcia schroniska, miejsca pobytu zwierząt, zapewnienia im dalszej opieki, nie wskazał podmiotów, które będą realizować dalej ten obowiązek. W ocenie Sądu I instancji, z tej przyczyny poza oceną pozostać musi zarzut naruszenia zasady proporcjonalności (art. 31 ust 1 Konstytucji RP). Zdaniem Sądu I instancji, uzasadnienie zaskarżonej decyzji z [...] maja 2011 r. zostało sformułowane zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło skarżące stowarzyszenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W pierwszej kolejności skarżące stowarzyszenie zarzuciło naruszenie przepisów prawa materialnego. Po pierwsze, niewłaściwe zastosowanie art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), polegające na dokonaniu przez Sąd I instancji niewłaściwej oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, która "nie przystaje" do stanu faktycznego sprawy i zebranego w sprawie materiału dowodowego. Po drugie, art. 11 ust. 4 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz przepisów rozporządzenia z 11 lipca 2007 r. w sprawie rejestru podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną (Dz.U. Nr 134, poz. 2007 r.), polegające na przyjęciu, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w Otwocku prowadzi rejestr prawem nakazany i że w takim rejestrze zostało wpisane przedmiotowe schronisko, a następnie z tego rejestru wykreślone. Po trzecie, art. 6 ust. 2 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt, poprzez przyjęcie, że decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii z [...] kwietnia 2006 r. nadająca przedmiotowemu schronisku numer [...], nie została wydana bez podstawy prawnej. W ocenie skarżącego stowarzyszenia, decyzja ta została wydana na błędnej podstawie prawnej art. 1 ust. 1 pkt 1 i art. 6 ust. 2 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz art. 23 ust. 2 w związku z załącznikiem II i IX rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1771/2002 z 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy zdrowotne związane z ubocznymi produktami pochodzenia zwierzęcego nie przeznaczonymi do spożycia przez ludzi, a także art. 104 k.p.a. Skarżące stowarzyszenie zarzuciło ponadto naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez "dokonanie ustaleń na niekompletnych aktach administracyjnych". W odpowiedzi na skargę kasacyjną Główny Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej zwanej "p.p.s.a.") – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Po pierwsze, całkowicie chybiony jest zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 1 ustawy p.p.s.a., ponieważ przepis ten reguluje tylko zakres przedmiotowy postępowania sądowego czyli sprawy sądowoadministracyjnej, stąd brak jest jakichkolwiek przesłanek do możliwości jego naruszenia przez Sąd I instancji. Po drugie, także nie jest zasadny zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 11 ust. 4 cyt. ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz przepisów rozporządzenia z 11 lipca 2007 r. w sprawie rejestru podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną (Dz.U. Nr 134, poz. 2007). Na wstępie należy bowiem zaznaczyć, że przedmiotowe postępowanie toczyło się w trybie nadzwyczajnym, tj. dotyczącym odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z [...] grudnia 2010 r. wydanej przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii lecz komparycja skargi kasacyjnej jak i jej uzasadnienie w ogóle nie podnosi żadnego zarzutu dotyczącego braku zastosowania przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 k.p.a. Z kolei art. 11 ust. 4 cyt. ustawy o ochronie zdrowia zwierząt jest to wyłącznie przepis kompetencyjny, stąd Sąd I instancji w żaden sposób nie mógł jego naruszyć. Powyższy przepis stanowi bowiem, że tylko "Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres informacji, sposób prowadzenia rejestru oraz jego wzór, a także zakres i tryb przekazywania informacji, o których mowa w ust. 3, mając na względzie zapewnienie sprawnego wykonywania nadzoru nad podmiotami objętymi tym rejestrem“. Ponadto powołane w zarzucie kasacyjnym rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 11 lipca 2007 r. w sprawie rejestru podmiotów prowadzących działalnośc nadzorowaną (Dz.U. Nr 134, poz. 946) utraciło moc obowiazującą z dniem 1 marca 2009 r. Nastąpiło to na mocy rozporządzernia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 31 grudnia 2008 r. w sprawie rejestru podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną (Dz.U. z 2009 r. Nr 14, poz. 81). Natomiast obecnie obowiązuje rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 24 stycznia 2012 r. w sprawie rejestru podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną (Dz.U. z 2012 r., Nr 128). Po trzecie, także art. 6 ust. 2 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt stanowi tylko, że zatwierdzenia zakładów do prowadzenia działalności nadzorowanej, o której mowa w art. 4 ust. 3, dokonuje w drodze decyzji, powiatowy lekarz weterynarii na wniosek podmiotu zamierzającego prowadzić taką działalność. Z kolei art. 1 ust. 1 lit. o) tejże ustawy stanowi, że przedmiotowa ustawa określa wymagania weterynaryjne dla podejmowania i prowadzenia działalności w zakresie zbierania, transportowania, przechowywania, operowania, przetwarzania oraz wykorzystywania lub usuwania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, zwanych dalej "ubocznymi produktami zwierzęcymi“. Natomiast art. 23 ust. 2 w związku z Załącznikiem II i IX rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 1771/2002 z 3 października 2002 r. ustanawia przepisy zdrowotne związane z ubocznymi produktami pochodzenia zwierzącego. Oznacza to, że także w tym przypadku brak jest w skardze kasacyjnej jakiegokolwiek odniesienia do przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., które miałyby stanowić o konieczności stwierdzenia nieważności omawianej decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z [...] grudnia 2010 r. Należy także zaznaczyć, że powyższa decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji została wydana na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt. Przepis ten stanowi, że " Powiatowy lekarz weterynarii, w przypadku gdy podmiot prowadzący działalność nadzorowaną nie zastosuje się do nakazu lub zakazu określonego w decyzji, o której mowa w art. 8 ust. 1-3, wydaje decyzję zakazującą prowadzenia określonego rodzaju działalności nadzorowanej i skreśla podmiot z rejestru, o którym mowa w art. 11“. Jednak w skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutu naruszenia także powyższych przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy z powodu wystąpienia jednej z przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Ponadto trzeba podkreślić, że w postępowaniu nadzwyczajnym nie przeprowadza się już uzupełniającego postępowania dowodowego tylko bada się czy wystąpiły ewentualne przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. Po czwarte, biorąc pod uwagę powyższe okoliczności prawne i faktyczne, w tej sprawie brak jest także podstaw prawnych do stwierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 p.p.s.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administractyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O odstąpieniu od zasądzenia kosztów postępowania Sąd orzekł na zasadzie art. 207 § 2 ustawy p.p.s.a.