II OSK 1487/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Leszczyński (spr.) Sędziowie sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia del. WSA Jacek Fronczyk Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 565/09 w sprawie ze skargi W.W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2) zasądza od W.W. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 280 (słownie: dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 565/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi W. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2009 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: ,,p.p.s.a.") uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2009 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r. W uzasadnieniu powyższego wyroku wskazano na następujące okoliczności sprawy. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania W. W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), zwanej dalej ,,ustawą o broni i amunicji" utrzymał w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r. cofającą pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, iż W.W. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] kwietnia 2008 r., sygn. akt [...] został skazany za popełnienie czynu z art. 178a § 1 kodeksu karnego. Organ stwierdził, iż W.W. świadomie decydując się na kierowanie pojazdem po spożyciu alkoholu i mając świadomość ewentualnych konsekwencji takiego zachowania, wykazał się nieodpowiedzialnością i brakiem wyobraźni, a więc cechami, z którymi ustawodawca związał wskazaną w art. 15 ust. 1 pkt 6 w/w ustawy obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ zauważył także, iż prawo do posiadania broni jest dobrem reglamentowanym i ochrona interesu społecznego jest nadrzędna nad interesem jednostki, powołanie się strony na pozytywną opinię z miejscu zamieszkania i w kole łowieckim, opinię znajomego funkcjonariusza policji jak również prawidłowe przechowywanie broni, nie ma znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. W.podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Komendanta Stołecznego Policji. W uzasadnieniu skargi wywodził, iż fakt, że katalog przestępstw wyliczony w art. 15 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy jest otwarty, nie daje podstaw do dowolnego zaliczania do kręgu podmiotów nieuprawnionych każdej osoby, która popełni przestępstwo. Zdaniem skarżącego organy powinny każdy przypadek rozpatrywać indywidualnie z uwzględnieniem okoliczności popełnienia czynu zabronionego, cech osobowościowych posiadacza broni jak również wcześniejszego trybu życia. Organy administracji nie wykazały bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez skarżącego czynem, a jego cechami charakteru i dotychczasowym postępowaniem, uzasadniającego obawę użycia broni w celach sprzecznych z przepisami ustawy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdzając, że skarga zasługuje na uwzględnienie, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] grudnia 2008 roku zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Sąd podał, że rację ma skarżący, iż przy cofnięciu pozwolenia na broń niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem (przestępstwem), za który został on skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które stwarzałoby obawę, że posiadacz pozwolenia na broń użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem Sądu powzięcie ,,uzasadnionej obawy" z art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy o broni i amunicji musi być poprzedzone należycie przeprowadzonym postępowaniem, w toku którego w sposób niebudzący wątpliwości zostaną ustalone powyższe okoliczności. Każdą sprawę przy tym należy indywidualizować. W ocenie Sądu postępowanie takie w rozpatrywanej sprawie nie zostało przeprowadzone, a stanowisko organu zostało sformułowane w zbyt ogólny sposób. Organy w przedmiotowej sprawie nie wykazały związku przyczynowego między cechami osobowymi posiadacza broni oraz jego dotychczasowym postępowaniem a uprawdopodobnieniem uzasadnionej obawy, że może użyć tej broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sąd podał, że organy jako jedyną przyczynę cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną myśliwską wskazały prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo umyślne z art. 178a § 1 k.k. Zdaniem Sądu popełnienie po raz pierwszy przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji (rozdział XXI Kodeksu Karnego) w okolicznościach tej konkretnej sprawy nie wystarcza do uznania, iż ,,obawa", o jakiej mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jest uzasadniona. Z powyższych przyczyn Sąd uznał, że organy naruszyły obowiązek wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i rozważenia istotnych okoliczności tj. przepisy art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Wskazano, że rozpoznając ponownie sprawę organ rozważy przedstawione wyżej okoliczności, przeprowadzi postępowanie administracyjne stosownie do zasad ogólnych zawartych w K.p.a., a wydane rozstrzygnięcie uzasadni zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 K.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł, działający za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika, Komendant Główny Policji. Wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący kasacyjnie zarzucił on Sądowi I instancji: -1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że popełnienie przez W.W. przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji oraz prawomocne skazanie sprawcy o popełnienie przestępstwa z art. 178a kodeksu karnego nie wystarcza do uznania, iż występuje ,,obawa" o jakiej mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, gdy tymczasem okoliczności sprawy oraz rodzaj popełnionego przestępstwa wskazują na zaistnienie takiej obawy; -2) naruszenie przepisów postępowania - art. 141 § 4 p.p.s.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne przyjęcie, iż fakt skazania strony za popełnienie przestępstwa z art. 178a k.k., nie może stanowić przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń, podczas gdy cofnięcie takie było w pełni zasadne i usprawiedliwione; -3) naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu przez sąd administracyjny, że organ naruszył naczelną zasadę postępowania administracyjnego określoną w art. 7 K.p.a. oraz że naruszył art. 77 § 1 k.p.a. a także, że uzasadnienie decyzji organu nie odpowiada art. 107 § 3 K.p.a., podczas gdy organ określił jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy, kierując się normą prawa materialnego oraz przeprowadził postępowanie dowodowe na zasadzie oficjalności, a ponadto w sposób wyczerpujący rozpatrzył zebrany materiał dowodowy, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji organu. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, zaś uzasadnienie prawne z przytoczeniem przepisów prawa - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji. W ocenie organu prawomocne skazanie strony za popełnienie przestępstwa z art. 178a k.k., wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, mogło stanowić podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń. Wskazano, że przestępstwo, za które posiadacz broni został skazany, nie zostało przez ustawodawcę bezpośrednio wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, to jednak na uwadze należy mieć fakt, iż okolicznością decydującą o cofnięciu pozwolenia na broń - w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 w/w ustawy - jest wystąpienie ,,obawy". Jak wskazano, końcowa część art. 15 ust. 1 pkt 6 stanowi jedynie wytyczną interpretacyjną wskazującą, w jakich w szczególności sytuacjach przedmiotowa ,,obawa" zachodzi. Katalog wskazanych w omawianym przepisie przestępstw uzasadniających tę obawę, jest natomiast otwarty. Oznacza to, że także inne okoliczności mogą uzasadniać w/w obawę, w tym skazanie za popełnienie innych rodzajów przestępstw lub negatywne cechy charakteru osoby zainteresowanej posiadaniem lub posiadającej pozwolenie na broń. W omawianym przepisie prawa materialnego ustawodawca nie zastrzegł, aby cofnięcie pozwolenia na broń niedopuszczalne było w sytuacji, gdy jej posiadacz popełni określone przestępstwo po raz pierwszy. Przestępstwo objęte przepisem art. 178a § 1 k.k., usytuowane jest wprawdzie w rozdziale XXI Kodeksu karnego, zatytułowanym ,,Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji", jednak przedmiotem ochrony poprzez tę normę jest życie i zdrowie człowieka. Ochrona życia i zdrowia człowieka leży w interesie publicznym. Skazanie prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo z art. 178a § 1 kodeksu karnego świadczy o braku odpowiedzialności, lekkomyślności i braku wyobraźni sprawcy takiego czynu, co do następstw własnego zachowania. Nie ulega wątpliwości, że skala skutków, jakie bywają następstwem jej beztroskiego lekceważenia przenosi się bezpośrednio na zagrożenie bezpieczeństwa współuczestników ruchu drogowego, realne doznanie przez nich uszczerbku w zdrowiu i mieniu, a nawet utraty życia. Dopuszczenie się przez skarżącego prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nawet jednorazowe zachowanie, ale świadczące o lekceważeniu normy zakazującej prowadzenia pojazdu pod wpływem alkoholu, burzy całokształt dotychczasowego postępowania (patrz wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 września 2007 r. sygn. akt. VI SA/Wa 1048/07). Skarżący w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wnosząc o jej oddalenie, podniósł argumenty rozwinięte wcześniej w skardze do Sądu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu badając jedynie czy w sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania, które w niniejszej sprawie nie występują. Wynikająca z art. 183 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza, że sąd ten rozpatruje wnioski skarżącego wynikające ze skargi kasacyjnej, określające przedmiot oraz podstawy zaskarżenia z art. 174 p.p.s.a. Stosownie do unormowania art. 174 p.p.s.a. skarga kasacyjna może być oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie podnosi zarzuty zarówno naruszenia przepisów postępowania, jak też przepisów prawa materialnego. Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania są zasadne w tym sensie, że Sąd I instancji, odwołując się do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. i przedstawiając na s. 3 uzasadnienia zaskarżonego wyroku ogólne formuły związane z treścią tych przepisów, nie wykazał, na czym w istocie brak ustalenia faktów polegał w sytuacji, gdy same fakty nie budziły wątpliwości, a podstawą uchylenia wyroku była ocena znaczenia ustalonych faktów dla przyjęcia treści pojęcia "uzasadniona obawa użycia broni" czy też na czym polegało naruszenie obowiązku uzasadnienia decyzji. Sąd także nie wykazał, w jakim sensie i zakresie naruszenie tych przepisów mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, co należało do jego obowiązku na gruncie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W tym też sensie za zasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Niezależnie jednak od wskazania na naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 141 § 4 p.p.s.a. czy też art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., zasadnicze znaczenie dla treści skargi kasacyjnej oraz kontroli kasacyjnej mają zarzuty naruszenia prawa materialnego w postaci błędnej wykładni przez Sąd I instancji przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w kontekście przesłanki zaistnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W ocenie Składu Orzekającego wykładnia tych przepisów, przeprowadzona zarówno przez organy administracji jak też przez Sąd I instancji nie jest prawidłowa, w związku z czym należy przyznać zarzutom skargi kasacyjnej w tym kontekście przymiot zasadności. Art. 18 ust. 1 ustawy formułuje obowiązek organu (organ cofa pozwolenie na broń) w przypadku spełnienia określonych przesłanek, co kreuje sytuację braku uznania w tej kwestii. Istotnego zatem znaczenia nabiera prawidłowa wykładnia przepisu, do którego art. 18 ust. 1 w pkt 2 odsyła, czyli art. 15 ust. 1 pkt 6 (którego dotyczy stan faktyczny sprawy administracyjnej w ramach katalogu przesłanek określonych w pkt 1-6 tego przepisu). Punkt 6 tego przepisu, w ramach wskazanego wyżej odesłania z art. 18 ustawy, upoważnia organ do cofnięcia danej osobie pozwolenia na broń w sytuacji, gdy w stosunku do niej istnieje uzasadniona obawa, że może ona użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności, gdy osoba taka skazana została prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie o popełnienie tych przestępstw. Na gruncie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy należy więc rozróżnić dwie sytuacje. Pierwsza, w której osoba jest skazana lub toczy się w stosunku do niej postępowanie karne w związku z zarzutem popełnienia jednego ze wskazanych trzech rodzajów przestępstw (przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu). Druga, gdy takie skazanie lub postępowanie za określone w tym przepisie przestępstwa nie ma miejsca, ale z jakichś innych powodów, istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wyraźnie odróżnia te obie sytuacje uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., (II OPS 4/09, ONSAiWSA 2010/1/5), którą w kontekście sytuacji objętej niniejszą kontrolą kasacyjną, należy odnieść do zwrotu, powołującego się na uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesami bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Uchwała powyższa w tym zakresie wskazuje ogólnie, że pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym i z tego względu posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu, w związku z czym osoby takie powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w konflikt z prawem. uchwała podnosi także, iż w przypadku osób, które nie zostały skazane za wymienione w tym przepisie przestępstwa, należy szczegółowo analizować i uzasadnić istnienie takiej uzasadnionej obawy. W ocenie Składu Orzekającego termin ustawodawczy "uzasadniona obawa" jest rodzajem zwrotu szacunkowego, ustalenie treści którego wymaga od interpretatora dokonania dwóch operacji interpretacyjnych – po pierwsze ustalenia, co może stanowić podstawę przyjęcia, że zachodzi "obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.", a po drugie, że obawa taka jest obawą uzasadnioną. Założeniem rozumowania przeprowadzonego przez organy administracji, w tym również wydającego zaskarżoną do Sądu I instancji decyzję Komendanta Głównego Policji jest ocena, że fakt popełnienia czynu zabronionego w stanie nietrzeźwości, który to czym polegał na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w tym stanie, świadczy o umyślnym naruszeniu prawa, o lekceważącym stosunku skarżącego do porządku prawnego oraz o tym, że przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji pośrednio wskazuje na godzenie w życie, zdrowie i mienie nie tylko sprawcy ale także innych uczestników ruchu drogowego. Oznacza to nieodpowiedzialność oraz brak wyobraźni, a więc cechy, z którymi ustawodawca wiąże regułę art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Oceny powyższej, a zwłaszcza oceny rodzaju popełnionego czynu w świetle przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, nie podzielił Sąd I instancji, wskazując w tym kontekście, że przy cofaniu pozwolenia na posiadanie broni palnej nie można powoływać się jedynie na fakt skazania wyrokiem, że należy ocenę indywidualizować, wykazując bezpośredni związek pomiędzy czynem i cechami charakteru i dotychczasowym postępowaniem w celu wykazania, że posiadacz broni użyje jej w celach wskazanych w ustawie. Sąd przyjął w konsekwencji, że samo prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości nie może być wystarczającą przesłanką do uznania, że sprawca tego czynu stwarza uzasadniona obawę użycia broni w celach określonych w ustawie (s. 4 uzasadnienia wyroku). W ocenie Składu Orzekającego wynik wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, przeprowadzonej przez Sąd I instancji nie jest poprawny. Ustalenie treści pojęcia "uzasadniona obawa użycia broni" winno wykorzystywać obok reguł językowych także reguły funkcjonalne wykładni, co jest szczególnie istotne w przypadku zwrotów szacunkowych. Fakt prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości mógł bowiem bezpośrednio doprowadzić do zagrożenia życia lub zdrowia. Mimo zatem nie mieszczenia się popełnionego czynu w katalogu przestępstw bezpośrednio wymienionych w II części tego przepisu, związek tego czynu, wskazującego jednoznacznie na lekceważący stosunek posiadacza broni do porządku prawnego, z możliwością zagrożenia życia i zdrowia, występujący ze względu na rodzaj skutków, do jakich czyn taki może doprowadzić, przesądza o trafności konkluzji Sądu i organów. W tym kontekście zbliża to obie kategorie czynów i mimo, że nie powoduje automatyzmu w cofnięciu pozwolenia, każe w kontekście powyższej możliwości oceniać inne składniki pojęcia uzasadnionej obawy. W ramach tych innych składników organy trafnie wskazują na charakter czynu popełnionego umyślnie i celowo oraz na fakt popełnienia czynu w stanie nietrzeźwości. Stan taki jest bowiem w ocenie Składu Orzekającego potencjalnie szczególnie groźny w przypadku doprowadzania się do niego przez osobę posiadającą broń palną. Oznacza on możliwość wykorzystania broni, podobnie jak samochodu, w sposób niekontrolowany, wynikający właśnie z ewentualnego wprowadzenia się w stan nietrzeźwości. Fakt, że osoba posiadająca broń na tyle nie kontroluje swego postępowania, że prowadzi pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości, powoduje uzasadnioną obawę użycia w takim stanie broni. A to wystarcza, aby organ administracji, biorąc pod uwagę pozostałe fakty, związał z powyższymi zależnościami pomiędzy doprowadzeniem się do stanu nietrzeźwości a możliwością użycia broni, powstanie stanu uzasadnionej obawy. W konsekwencji zatem z jednej strony fakt popełnienia czynu polegającego na prowadzeniu pojazdu w sposób mogący zagrozić życiu i zdrowiu, a z drugiej – dokonanie tego czynu w stanie nietrzeźwości, doprowadzenie się do którego zakłada brak pełnej kontroli nad swoim zachowaniem, prowadzi do przyjęcia, iż czyn popełniony przez skarżącego, mimo, że nie mieści się w katalogu przestępstw wskazanych w przepisie, prowadzi do przyjęcia wystąpienia uzasadnionej obawy niekontrolowanego użycia broni w celu sprzecznym z porządkiem prawnym. Nie może przesądzać o trafności odmiennego wyniku wykładni fakt dotychczasowego nienagannego trybu życia czy prawidłowe przechowywanie broni. Kwestie te podlegają ocenie organu w konkretnym procesie decyzyjnym i winny być zestawione ze wskazaną wyżej wykładnią pojęcia "uzasadniona obawa użycia broni", elementem której jest antycypacja przyszłych zachowań w kontekście sytuacji będącej przedmiotem postępowania administracyjnego. Nie posiada także żadnych podstaw przywiązywanie wagi do faktu popełnienia danego przestępstwa po raz pierwszy. W świetle powyższego argumenty strony skarżącej kasacyjnie odnośnie do błędnej wykładni tego przepisu należy uznać za zasadne odnośnie do ustalenia treści pojęcia "uzasadniona obawa". Sformułowanie przepisu w sposób otwarty, ze wskazaniem na zwrot szacunkowy, powoduje potrzebę uwzględnienia argumentu funkcjonalnego w ustaleniu sensu danego zwrotu normatywnego, co uczyniły organy administracji. Przyjęcie powyższych konkluzji prowadzi do uznania za zasadne wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów materialnoprawnych oraz wskazanych na wstępie przepisów postępowania, w związku z czym zaskarżony wyrok należało na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylić. Sąd I instancji w toku ponownego rozpoznania skargi dokona wykładni wskazanych przepisów ustawy o broni i amunicji, a w szczególności jej art. 15 ust. 1 pkt 6 zgodnie z powyższymi ustaleniami i w tych ramach oceni, czy dokonane ustalenia faktyczne oraz ich kwalifikacja przez organy administracji w kontekście wyniku tej wykładni były poprawne. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.