II OSK 1527/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak /spr./ Sędziowie sędzia NSA Alicja Plucińska – Filipowicz sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant Kamil Strzępek po rozpoznaniu w dniu 1 października 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej G. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 czerwca 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1167/08 w sprawie ze skargi B. W. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od G. S. na rzecz B. W. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Prezydent m.st. Warszawy decyzją z [...] listopada 2007 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. –Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zatwierdził projekt budowlany, w tym projekt zagospodarowania terenu całego zespołu Osiedla Poetów, i udzielił B. W. S.A. w W. pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych wielorodzinnych, zaliczanych do XIII kategorii obiektów budowlanych, stanowiących 4 część ww. zespołu usytuowanego na terenie nieruchomości stanowiącej działki nr ew. [...] (część), [...] (część), [...] (część), [...] (część), [...], [...], [...] (część) z obrębu [...] oraz nr ew. [...] (część) z obrębu [...] przy ul. L. P. i ul. M. w W., wg projektu budowlanego, stanowiącego integralną część decyzji, wykonanego przez mgr. inż. arch. T. J. Następnie decyzją z [...] grudnia 2007 r., nr [...], Prezydent m.st. Warszawy, na podstawie art. 33 Prawa budowlanego, po rozpatrzeniu wniosku B. W. S.A. z [...] kwietnia 2007 r. o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji zespołu budynków wielorodzinnych nr 7 z garażem podziemnym w Warszawie, ul. L. P./M. na dz. ew. [...] (część), [...] (część), [...] (część), [...] (część), [...], [...], [...] (część) z obrębu [...] oraz dz. ew. [...] (część) z obrębu [...] – odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że z uwagi na prowadzone odrębne postępowanie na wniosek z 21 czerwca 2006 r. tego samego inwestora o zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu obejmującego ww. nieruchomości oraz pozwolenie na budowę I etapu zespołu budynków wielorodzinnych z garażem podziemnym i usługami w parterach, zlokalizowanego na terenie nieruchomości obejmującej ww. działki oraz wobec braków w podaniu, pismem z 23 kwietnia 2007 r., na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku w zakresie formalno-prawnym i poinformował, że nie uzupełnienie wniosku w terminie 7 dni od dnia otrzymania powyższego wezwania spowoduje pozostawienie sprawy bez rozpatrzenia. Wobec nieuzupełnienia braków w terminie, organ pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. Jednak mając na uwadze postanowienie Wojewody Mazowieckiego z [...] października 2007 r., nr [...], wyznaczające organowi I instancji 14-dniowy termin do rozpatrzenia sprawy, Prezydent m.st. Warszawy dokonał oceny wniosku. Organ I instancji stwierdził, że analiza wydanych rozstrzygnięć, zwłaszcza w zakresie projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego decyzją nr [...], przewidującego realizację układu dróg wewnętrznych, obiektów zespołów kubaturowych oznaczonych numerami 2, 4, 6, 8 i garażu wielopoziomowego, a także wydanych rozstrzygnięć dla tych zamierzeń budowlanych, wskazuje wyraźnie, że inwestor przedłożył wniosek, którego zakres jest sprzeczny z ww. decyzją. W jego ocenie inwestor wnioskuje o wydanie pozwolenia na budowę obiektu, którego jednocześnie nie przewidział do realizacji. Ponadto inwestor przedstawił projekt zagospodarowania zamierzenia inwestycyjnego, o jakim mowa w art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, który został zatwierdzony decyzją nr [...], który nie przewidywał realizacji zabudowy kubaturowej od strony osiedla Winnica (zgodnie z informacją z 7 listopada 2007 r. na projekcie zagospodarowania terenu), w tym także zespołu nr 7. A więc zakres żądania inwestora określony we wniosku z 13 kwietnia 2007 r. jest odmienny od projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego decyzją nr [...], zgodnie z którym nie przewidziano budowy zespołów oznaczonych cyframi 1, 3, 5 i 7 (wykreślono z zakresu opracowania). Ponadto projekt zagospodarowania wyraźnie wskazuje, że budowa kubaturowa całego zamierzenia (art. 33 Prawa budowlanego) została zaprojektowana wyłącznie jako zespoły 2, 4, 6, 8 oraz garaż. Tym samym inwestor żąda wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji sprzecznej z uprzednim własnym wnioskiem zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę. Organ I instancji mając na uwadze zaistniały stan prawny wynikający z wydanych rozstrzygnięć, uznał, że brak jest podstaw do zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji objętej wnioskiem. Organ pierwszoinstancyjny podkreślił, że inwestor nie wystąpił, a tym samym nie legitymował się decyzją zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu przewidującą zabudowę zespołu nr 7. Również inwestor nie wystąpił z wnioskiem o przeprowadzenie postępowania w trybie art. 36a Prawa budowlanego, na skutek którego zostałby zmieniony projekt zagospodarowania działki w ten sposób, iż uwzględniałby zabudowę kubaturową oznaczoną jako etap 7. Wojewoda Mazowiecki decyzją z [...] maja 2008 r. znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wywodził, że analiza materiału dowodowego wykazała, że projekt zagospodarowania terenu zatwierdzony decyzją nr [...] nie obejmuje realizacji zespołu budynków nr 7, o którego zgodę na budowę wystąpił inwestor. Z załączonego do decyzji nr [...] projektu zagospodarowania wynika, iż projektant dokonał zmian, poprzez wykreślenie z części graficznej etapu I, zespołu nr 3, 5, 7, w związku z czym ww. decyzja Prezydenta m.st. Warszawy zatwierdzała projekt budowlany dla zespołu Osiedla P., tj. obiektów zespołów kubaturowych oznaczonych numerami 2, 4, 6, 8 i garażu wielopoziomowego. Z tego względu zakres przedłożonego przez inwestora wniosku jest sprzeczny z wnioskiem zatwierdzonym decyzją nr [...] zezwalającym na budowę zespołu Osiedla P., gdyż wnioski te nie są tożsame pod względem przedmiotowym. W ocenie organu odwoławczego przedłożony projekt budowlany nie spełnia wymogów z art. 34 ustawy – Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 10 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133, ze zm.). Ponadto na mapie stanowiącej projekt zagospodarowania terenu brak jest uzgodnienia rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, sanitarno-higienicznych oraz bezpieczeństwa i higieny pracy. Ponadto organ II instancji wskazał, że działka nr ew. [...] i część działki [...] obręb [...], część działek nr ew. [...], [...], [...], [...], [...] i działka nr ew. [...] z obrębu [...] położone są na terenie, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Na mapie stanowiącej projekt zagospodarowania terenu nie zostały naniesione przez podmiot do tego uprawniony linie rozgraniczające tereny, na których obowiązuje plan miejscowy, od terenów, dla których inwestor przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę, powinien uzyskać decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast organ odwoławczy uznał za bezpodstawny zarzut podpisania zaskarżonej decyzji przez osobę do tego nieuprawnioną, bowiem nie została spełniona przesłanka z art. 24 § 1 pkt 6 k.p.a., a ewentualne wyłączenie pracownika podpisującego z upoważnienia Prezydenta m.st. Warszawy rozstrzygnięcie będzie skutkować wznowieniem postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 1 czerwca 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1167/08, po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. W. S.A. w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z [...] maja 2008 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie zespołu nr 7, dotyczyło sytuacji o jakiej mowa w art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, a więc prowadzenia inwestycji etapami. Zgodnie z ww. przepisem co do zasady pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Jednak ustawodawca przewidział w tym przepisie wyjątek od tej zasady, że w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Z akt sprawy wynika, że 21 czerwca 2006 r. inwestor wystąpił z wnioskiem do Prezydenta m.st. Warszawy o wydanie pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie Osiedla P. oznaczonego jako etap I, tj. zespół budynków nr 1 i 2. Decyzją z [...] września 2006 r. nr [...] Prezydent m.st. Warszawy odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania i wydania pozwolenia na budowę etapu I. W postępowaniu odwoławczym Wojewoda Mazowiecki decyzją z [...] stycznia 2007 r. znak: [...] – uchylił w całości decyzję nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W trakcie ponownego rozpoznawania przez Prezydenta wniosku z 21 czerwca 2006 r., inwestor złożył do ww. organu architektoniczno-budowlanego dziewięć wniosków z 13 kwietnia 2007 r. Z treści wniosku dot. zespołu nr 2 można wnioskować, że Spółka B. (wbrew jej twierdzeniom przy piśmie z 16 maja 2007 r.) wystąpiła ze zmianą zakresu pierwotnego wniosku o pozwolenie na budowę etapu I. Wyżej wymieniony wniosek z 13 kwietnia 2007 r. dotyczył zespołu mieszkaniowego nr 2, który to zespół uwzględniał wniosek z 21 czerwca 2006 r. dot. etapu I. Ponadto w odróżnieniu od projektu zagospodarowania dot. etapu I, który obejmował zespoły nr 1 i 2 – inwestor przy nowych wnioskach przedstawił projekt zagospodarowania terenu zespołów nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 oraz garażu. A zatem w odróżnieniu od pierwotnego wniosku inwestor wystąpił z osobnymi (dodatkowymi) wnioskami o pozwolenie na budowę zespołów nr 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 oraz garażu. Sąd wskazał, że do takiego działania, tj. złożenia ww. wniosków na kolejne etapy inwestycji, jak też złożenia osobnego wniosku o pozwolenie na budowę zespołu nr 7, uprawniał inwestora zapis art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. A zatem w trakcie trwającego przed Prezydentem m.st. Warszawy postępowania administracyjnego inwestor wniósł o wydanie nie jednego pozwolenia na całe osiedle, lecz ośmiu pozwoleń dla zespołów obiektów budowlanych mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem (obejmujących odpowiednio zespoły nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8), a także garażu wielopoziomowego oraz o samodzielne zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia. Wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Skoro inwestor zdecydował się na złożenie kilku wniosków z których każdy dotyczył wybranych przez niego obiektów, które miały funkcjonować w ramach jednego osiedla, to zgodnie z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego inwestor winien przedstawić organowi projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Z akt sprawy wynika, że inwestor przedstawił organowi do zatwierdzenia taki projekt zagospodarowania terenu Osiedla P. obejmujący m.in. zespoły nr 1, 2, 3, 4, 5, 7, 8. Jednak w trakcie trwającego postępowania w projekcie tym, w dniu 7 listopada 2007 r., zostały dokonane przez projektanta skreślenia. Z opisu skreślenia wynika, że krzyżykiem w ww. planie oznaczono zespoły usunięte z wniosku (nr 1, 3, 5, 7). Jednak osoba dokonująca zmian w projekcie zagospodarowania osiedla nie wskazała, które dokładnie elementy tego osiedla zostają usunięte z niego, czy tylko budynki zespołu, czy cały zespół wraz z jego otoczeniem. Opis tych zmian też tego nie precyzuje. W oparciu o tak zmieniony projekt zagospodarowania terenu Prezydent m.st. Warszawy wydał decyzję z [...] listopada 2007 r., nr [...]. W sentencji tej decyzji organ stwierdził, że zatwierdza projekt budowlany (stanowiący 4 część), w tym projekt zagospodarowania terenu całego zespołu Osiedla P. Z ww. decyzji wprost wynika, że Prezydent m.st. Warszawy zatwierdził projekt zagospodarowania terenu całego zespołu Osiedla P. Ponadto z uzasadnienia tej decyzji nie wynika by Prezydent zatwierdził tylko określoną część projektu zagospodarowania terenu Osiedla P. A zatem sentencja decyzji nr [...] stoi w oczywistej sprzeczności z załącznikiem graficznym do decyzji, na który powołuje się organ architektoniczno-budowlany, choć zgodna jest z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym organowi administracyjnemu przedstawia się cały projekt zagospodarowania terenu inwestycji realizowanej etapami. Ponadto wyjaśnienia wymaga, że stanowisko Prezydenta m.st. Warszawy dotyczące usunięcia przez projektanta z projektu zagospodarowania zespołu nr 7, pozostaje w sprzeczności z projektem budowlanym tego zespołu. Z akt sprawy wynika, że w oryginale projektu stanowiącego załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę zespołu nr 7, na rysunku przedstawiającym schemat zagospodarowania terenu, brak jest jakichkolwiek zmian dot. wykreślenia zespołu nr 7, jak i skreśleń dot. pozostałych zespołów. Z powyższego wynika, że w sprawie administracyjnej dot. budowy Osiedla P. organ architektoniczno-budowlany dysponował sprzecznymi w swej treści dokumentami, co winien był wyjaśnić zgodnie z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Z jednej strony organ dysponował projektem zagospodarowania obejmującym zespoły nr 2, 4, 6, 8; z drugiej strony dysponował dokumentacją projektową zespołu nr 7, która obejmowała swoim zakresem projekt zagospodarowania terenu obejmującym m.in. zespół nr 7. Ponadto należy podzielić zarzut skargi, że projektant – T. J. nie został umocowany przez Spółkę B. do występowania w jej imieniu w postępowaniu administracyjnym. W aktach sprawy brak jest pełnomocnictwa, które uprawniałoby T. J. do reprezentowania B. W. S.A. przed Prezydentem m.st. Warszawy. A zatem ww. osoba nie mogła formalnie dokonać jakichkolwiek zmian w projekcie bez odpowiedniego pełnomocnictwa. Organ administracyjny nie wyjaśnił również i tej okoliczności, ponieważ w pierwszej kolejność winien domagać się złożenia pełnomocnictwa przez projektanta, skoro umożliwił mu zmianę dokumentacji projektowej. Powyższa okoliczność narusza art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Odnosząc się do kwestii zmiany zakresu zagospodarowania terenu Osiedla P. Sąd wskazał, że wyjaśnienia wymaga, że jedynie w zakresie wysokości zespołów 3, 5, 7 oraz drogi wewnętrznej od strony ul. L. P. inwestor wnioskował o zmiany w przedłożonym organowi projekcie całego osiedla (wnioskowane zmiany po przeprowadzonych w Urzędzie m.st. Warszawy rozmowach w dniach 16 czerwca, 21 czerwca i 17 lipca 2007 r. miały dotyczyć dobrowolnego obniżenia przez inwestora wysokości zespołów nr 3, 5, 7 do czterech kondygnacji, natomiast przy piśmie z 3 października 2007 r. inwestor wniósł o wyłączenie z wniosku dot. etapu I ww. drogi wewnętrznej). Natomiast z notatki sporządzonej ze spotkania w Urzędzie m.st. Warszawy w dniu 30 października 2007 r. wynika, że inwestor podtrzymał ww. ustalenia dot. zmian w projekcie, ale nie zrezygnował z realizacji zespołów nr 3, 5, 7. Ponadto na ww. spotkaniu Urząd m.st. Warszawy zobowiązał się podjąć działania celem rozpoznania wniosków dot. ww. zespołów po skorygowaniu dokumentacji przez inwestora. Skoro jak twierdzi organ administracyjny odmowa udzielenia pozwolenia na budowę nastąpiła na skutek sprzeczności pomiędzy wnioskiem dot. zespołu nr 7, a wnioskiem zatwierdzonym decyzją nr [...], to organ architektoniczno-budowlany w pierwszej kolejności na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego postanowieniem winien wezwać inwestora do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, w tym również do naniesienia w projekcie zagospodarowania terenu linii rozgraniczających pomiędzy terenem na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania terenu, a terenem na którym brak jest planu. Skoro organ nie wezwał w tym przedmiocie inwestora do wyjaśnień, to sam z urzędu winien dokonać analizy przebiegu ww. granicy, ponieważ zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego to organ jest obowiązany do dokonania analizy zgodności projektu z założeniami miejscowego planu zagospodarowania terenu. Ponadto zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Z akt sprawy wynika, że na niektórych częściach projektu są pieczątki o dokonanym uzgodnieniu, a na innych – brak jest takiego uzgodnienia. Organ nie wyjaśnił również i tej okoliczności, która podlegała jako "nieprawidłowość" wezwaniu do uzupełnienia w drodze postanowienia. Dodatkowo w przedmiotowej sprawie wyjaśnienia wymaga treść decyzji nr [...], ponieważ pomimo stwierdzenia w jej sentencji, że zatwierdza projekt zagospodarowania terenu całego zespołu Osiedla P., organ stoi na stanowisku, że decyzją tą nie zatwierdzono projekt zagospodarowania terenu obejmującego zespoły mieszkaniowe 1, 3, 5, 7. Z kolei ta sama decyzja w ocenie inwestora zatwierdza wszystkie ww. zespoły jako całość Osiedla P. Okoliczność ta również winna zostać wyjaśniona zgodnie z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., jako istotna dla wyniku postępowania w przedmiocie wniosku o pozwolenie na budowę zespołu nr 7. Skoro zaś decyzję nr [...] wydał ten sam organ, który odmówił pozwolenia na budowę zespołu nr 7 – winien on zastanowić się, czy w obiegu prawnym może pozostać decyzja wewnętrznie sprzeczna i powodująca takie rozbieżności interpretacyjne. W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. G. S. wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparł na zarzutach: – naruszenie prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 1 w związku z art. 34 ust. 3 pkt 1, art. 33 ust. 2 pkt 3, art. 35 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż dołączony do wniosku o pozwolenie na budowę projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego – Osiedle Poetów budzi wątpliwości, co do charakteru i zakresu planowanych do realizacji zespołów obiektu, w tym ewentualnej rezygnacji z zespołu nr 7, która to rzekomo wymagała wyjaśnienia w postępowaniu brakowym, podczas gdy w sposób jednoznaczny w projekcie zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego inwestor doprowadził do wykreślenia obiektów nr 1, 3, 5, 7, a co za tym idzie brak było podstaw do przeprowadzenia postępowania brakowego, ponieważ inwestor nie dysponował projektem zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego – Osiedle P., w skład którego wchodziłby zespól nr 7, – naruszenie przepisów procesowych, tj. art. 145 § 1 lit. c/ ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 7 i 77 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Na tych podstawach wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodził, że w postępowaniu administracyjnym nie zostały naruszone przepisy, które budziły zastrzeżenia co do prawidłowości ustalenia stanu faktycznego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną B. W. S.A. wnosiła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna została oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego – art. 33 ust. 1 i 2, art. 34 ust. 3 pkt 1, art. 35 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Zarówno w określeniu podstawy skargi kasacyjnej, jak i w jej uzasadnieniu nie wywiedziono zarzutu błędnej wykładni. Zarówno w określeniu podstawy skargi kasacyjnej, jak i w uzasadnieniu wywodzono o wadliwej ocenie Sądu, co do prawidłowości prowadzonego postępowania przez organy administracji publicznej w sprawie. Nie podważono jednak ustaleń stanu faktycznego przez Sąd, a zwłaszcza stanu faktycznego co do wprowadzenia zmian w projekcie bez odpowiedniego pełnomocnictwa. Dla sprawy zasadnicze znaczenie ma zakres rozstrzygnięcia w decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z [...] listopada 2007 r. nr [...]. Nie zostały podważone ustalenia Sądu co do sprzeczności pomiędzy sentencją decyzji z [...] listopada 2007 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego, w tym projektu zagospodarowania terenu całego Osiedla P. a załącznikiem graficznym do tej decyzji. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zasadnie Sąd ustalił, że stan faktyczny w sprawie wymaga wyjaśnienia. W skardze kasacyjnej tej oceny nie podważono, twierdząc wyłącznie, że był ustalony prawidłowo. W świetle ustaleń Sądu, a zwłaszcza co do zakresu rozstrzygnięcia w decyzji z [...] listopada 2007 r. nr [...], ten zarzut nie jest zasadny. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie, na mocy art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym.