II OSK 1592/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła /spr./ Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak sędzia del. WSA Arkadiusz Windak Protokolant sekretarz sądowy Aleksandra Tokarczyk po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1166/14 w sprawie ze skarg J. M., M. H., M. M. oraz M. K. na uchwałę Rady Miejskiej w Wolbromiu z dnia 27 października 2008 r. nr XXIV/228/08 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od skarżącej kasacyjnie M. K. na rzecz Gminy Miejskiej w Wolbromiu kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 20 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 1166/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Krakowie w sprawie ze skarg J. M., M. H., M. M. oraz M. K. na uchwałę Rady Miejskiej w Wolbromiu z dnia 27 października 2008 r., Nr XXIV/228/08, w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zaskarżona uchwała, MPZP, plan), w pkt I. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części: załącznika graficznego do uchwały odnośnie terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami − A 4PU, A 5PU,A 6PU, A 7PU, A 37MU oraz Y 2U; § 5 ust. 2 części tekstowej zaskarżonej uchwały w zakresie słów "za wyjątkiem terenów oznaczonych na Rysunku planu symbolami A 4PU, 5PU i 7PU"; w pkt II. w pozostałej części skargi oddalił; w pkt III. zasądził zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżących. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak wynika z uzasadnienia powyższego wyroku Rada Miejska w Wolbromiu w dniu 27 października 2008 r. podjęła uchwałę Nr XXIV/228/08 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Wolbrom (MPZP). J. M. (właściciel działki nr [...]), M. H. (właścicielka działki nr [...]) i M. M. (właściciel działki nr [...]) wezwali do usunięcia naruszenia ich interesów, spowodowanego ustaleniami planu. Następnie, wobec braku odpowiedzi na to wezwanie, wnieśli skargę na ww. uchwałę. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zaskarżona uchwała podjęta została z naruszeniem interesu prawnego skarżących, gdyż ich działki były poprzednio przeznaczone pod zabudowę jednorodzinną. Tymczasem obecnie obowiązujący plan objął te działki obszarem ZR – tereny zieleni nieurządzonej. Takie określenie przeznaczenia terenów w ocenie wzywających podmiotów stanowi naruszenie przepisu art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, dalej Upzp), albowiem w treści tekstowej planu nie określono precyzyjnie przeznaczenia obszarów określonych na rysunku symbolem ZR. Ponadto zaskarżona uchwała zostać miała podjęta z naruszeniem procedury, albowiem nie zaopiniowano ponownie zmienionego tekstu i rysunku planu, jak i prognozy oddziaływania na środowisko przed kolejnym drugim wyłożeniem, co stanowi naruszenie art. 19 Upzp i powoduje nieważność uchwały z powodu rażącego naruszenia prawa. Ponadto MPZP sprzeczny ma być ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Wolbrom zarówno w zakresie obszaru określonego symbolem ZR, jak i obszarów określonych symbolami A 4PU, A 5PU i A 7PU, co również skutkuje nieważnością. Równolegle do usunięcia naruszenia interesu prawnego spowodowanego ustaleniami MPZP wezwała Radę Miejską w Wolbromiu M. K. Rada uznała przedmiotowe wezwanie za bezzasadne i odmówiła uchylenia zaskarżonej. M. K. wniosła przeto skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Wolbromiu z dnia 27 października 2008 r. (MPZP), zarzucając jej naruszenie: art. 1 ust. 2 pkt 3 i 7 Upzp, art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 6 Upzp, art. 32 ust. 1 Konstytucji RP i art. 18 w zw. z art. 20 Upzp. Skarżąca zarzuciła również naruszenie procedury uchwalania planu, określonych przepisem art. 18 w zw. z art. 20 Upzp, poprzez zupełne pominięcie przez Radę wniesionych przez nią uwag do projektu planu, a w konsekwencji nierozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia przedmiotowych uwag, co powodować ma nieważność zaskarżonej uchwały. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Wolbromiu wniosła o jej oddalenie. WSA w Krakowie, wyrokiem z dnia 20 września 2011 r., II SA/Kr 1431/09, po rozpoznaniu skarg J. M., M. H., M. M. i M. K. na uchwałę Rady Miejskiej w Wolbromiu z dnia 27 października 2008 r. (MPZP) stwierdził nieważność planu. Kontrolując zaskarżoną uchwałę sąd dopatrzył się naruszenia zasad sporządzania przedmiotowego planu miejscowego. W ocenie tegoż sądu zasadne miało być stanowisko skarżących wskazujące na brak zgodności pomiędzy postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego, a ustaleniami studium. W szczególności uznano, że brak jest zgodności dla obszarów oznaczonych w studium jako parki i zieleńce, tereny cmentarzy, zieleni działkowej i parków, urządzeń obsługi gospodarki, a ustaleniami zaskarżonego planu miejscowego dla obszarów oznaczonych w planie jako A 4PU, A 5PU, A 6PU i A 7PU (tereny produkcyjno-usługowe z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod obiekty i urządzenia związane z produkcją, składowaniem i magazynowaniem surowców i materiałów, ich przerobem oraz usługami związanymi z ich sprzedażą, naprawą lub przechowywaniem i innymi usługami komercyjnymi z zakresu handlu, gastronomii, hotelarstwa), R (tereny rolnicze), A 36MU (tereny zabudowy mieszkaniowej i usług z podstawowym przeznaczeniem terenów pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wraz z częścią usługową mieszcząca się w budynku mieszkalnym lub budynku wolnostojącym oraz pod zabudowę usługową. W wyniku skargi kasacyjnej Rady Miejskiej w Wolbromiu Naczelny Sąd Administracyjny (NSA), wyrokiem z dnia 11 czerwca 2012 r., II OSK 600/12 uchylił ww. wyrok WSA w Krakowie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu sądowi. W ocenie NSA trafnie powołano się w skardze kasacyjnej na naruszenie przepisu art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wówczas: Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, dalej Ppsa) mające wpływ na wynik sprawy, skoro w motywach zaskarżonego wyroku przedstawione rozważania dla uzasadnienia wskazanych naruszeń prawa nie można było uznać przekonujące. NSA stwierdził, że sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w dostateczny sposób "dlaczego stwierdzono w całości nieważność zaskarżonego planu, mimo tylko częściowej jego niezgodności". Dodatkowo zaznaczono, że twierdzenia sądu wojewódzkiego co do zgodności pozostałych terenów ze studium są bardzo ogólne, oceniając iż w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku lakonicznie stwierdzono, że "zasadne wątpliwości w przedmiocie zgodności ze studium budzą obszary np. A 3U, A 23U, A 34MU, A 37MU". Wskazano, że zasadne jest też twierdzenie zawarte w skardze kasacyjnej, że skoro sąd pierwszej instancji stwierdził nieważność całej uchwały w przedmiocie planu, to powinien uzasadniać podstawy stwierdzenia jej nieważności w całości. NSA podniósł również, że sąd wojewódzki nie wyjaśnił kwestii rozważenia uwag skarżących, mimo sformułowania takiego zarzutu w skardze. Przyznano jednak rację sądowi pierwszej instancji co do braku ustalenia stawek procentowych, na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 12 Upzp, dla przeważającego obszaru objętego planem. Jak dalej przywołano w motywach kwestionowanego obecnie wyroku, rozpoznając sprawę ponownie, WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 9 października 2012 r., II SA/Kr 1104/12, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały i zasądził od Rady na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania. Sąd ten w powyższym wyroku stwierdził, że określenie stawki procentowej opłaty planistycznej wyłącznie dla obszarów U, PU, P, KS, RU, MU, MN, MW, MWU z pominięciem pozostałych obszarów planu i nie wyjaśnienie motywów takiego działania stanowi naruszenie zasad sporządzania planu. Skoro określenie stawki procentowej stanowiącej podstawę do ustalenia opłaty planistycznej w MPZP jest elementem obligatoryjnym planu, to nieuzasadniony brak określenia takiej stawki nawet dla niektórych tylko obszarów przedmiotowego planu, musi skutkować stwierdzeniem nieważności planu w całości. Sąd ten w całości podzielił stanowisko o częściowej niezgodności ustaleń planu ze studium w zakresie wskazanym w wyroku WSA w Krakowie z dnia 20 września 2011 r., II SA/Kr 1431/09, tj. w zakresie obszarów A 4PU, A 5PU, A 6PU i A 7PU. Skargą kasacyjną Rada Miejska w Wolbromiu zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu szereg naruszeń prawa materialnego i przepisów postępowania. NSA rozpoznając powyższą skargę kasacyjną wyrokiem z dnia 9 czerwca 2014 r., II OSK 3060/12 uchylił ww. wyrok WSA w Krakowie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu sądowi. W ocenie NSA doszło do naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 15 ust. 2 pkt 12 Upzp. Sąd wojewódzki bowiem uznając, że nieokreślenie w ogóle w akcie planistycznym stawki procentowej opłaty planistycznej stanowi naruszenie zasad sporządzania planu, dokonał sprzecznej z dokonaną w wiążącym go ww. wyroku NSA wykładni przepisu art. 15 ust. 2 pkt 12 Upzp. Nie każde nieokreślenie stawki procentowej opłaty planistycznej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wiąże się z naruszeniem zasad sporządzania planu. Podkreślono, że organy planistyczne powinny szczegółowo uzasadnić z jakich względów przyjęto, że wartość nieruchomości znajdujących się na terenach o określonym przeznaczeniu w planie nie wzrośnie, co uzasadnia odstąpienie od ustalenia w planie stawki opłaty planistycznej dla tych terenów. Za uzasadniony uznano także zarzut naruszenia przez sąd I instancji art. 28 ust. 1 Upzp. W ocenie sądu kasacyjnego nie stanowi naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego nieustalenie stawki opłaty planistycznej dla terenów, które stanowią własność albo są w użytkowaniu wieczystym gminy, której rada ten plan miejscowy uchwala. Skoro opłata planistyczna jest dochodem własnym gminy a nie dochodem gromadzonym na odrębnym funduszu, to uiszczanie jej przez gminę zbywająca nieruchomość jest pozbawione jakiegokolwiek uzasadnienia. W wytycznych wyroku II OSK 3060/12 wskazano, że w przypadku natomiast niezgodności ustaleń planu z zapisami studium sąd pierwszej instancji powinien wziąć pod uwagę, że plan uchwalono dla obszaru 27 miejscowości, są tam jednostki możliwe do wydzielenia, a dopiero po dokonaniu powyższych ustaleń będzie możliwa ocena ewentualnej dezintegracji planu. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Krakowie stwierdził nieważność MPZP w oznaczonej części, w pozostałym zakresie skargi oddalił. Wpierw obszernie zrekapitulowano przebieg dotychczasowego postępowania sądowoadministracyjnego, eksponując przy tym, że orzekając obecnie sąd wojewódzki jest związany oceną prawną i wytycznymi zawartymi w wyrokach NSA, które zapadły w graniach tej sprawy. Wskazano w tym kontekście, że w toku postępowania skarżony organ przedstawił pisma – zestawienia tabelaryczne terenów, z których wynikać ma, że wskutek uchwalenia MPZP wartość oznaczonych terenów nie wzrosła. W tym kontekście sąd wojewódzki uznał, że brak wyznaczenia dla tych terenów stawki tzw. renty planistycznej nie naruszało prawa. Stwierdzenie nieważności części MPZP przez sąd wojewódzki uzasadniono niezgodnością ustaleń planistycznych ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W studium tereny te nie były przewidziane pod zabudowę. Co się tyczy działek oznaczonych nr [...] i [...], należącymi do M. K., to w studium znajdują się w obszarze określonym jako "korytarz ekologiczny – łąki i pastwiska", a działki nr [...],[...] i [...] ponadto w strefie zagrożonej zalewaniem wodą. Z tych względów przeznaczenie tego obszaru pod tereny zieleni nieurządzonej i oznaczeniem konturem "ZR" uznano za zgodne z ustaleniami Studium i przepisami prawa. Za bez znaczenia dla tego stwierdzenia, sąd wojewódzki uznał okoliczność zlokalizowania zabudowy na działkach sąsiadujących z działkami M. K. W końcu stwierdzono, że dotknięcie nieważnością stosunkowo niewielkiej części MPZP, przy możliwym wyróżnieniu tych jednostek, nie powoduje dezintegracji planu w całości. Skargą kasacyjną – reprezentowana przez pełnomocnika – M. K. zaskarżyła w całości ww. wyrok (w skardze kasacyjnej oczywiście wadliwie wskazano, ze skarżony jest wyrok WSA w Warszawie) i temu orzeczeniu zarzuciła naruszenie przepisu prawa procesowego: mającego wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 Ppsa poprzez brak wyjaśnienia przez sąd I instancji motywów i przesłanek wydania orzeczenia w sprawie i stwierdzenia "uchylenia" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części, w której "uchylony" został tenże plan, tj. art. 147 § 1 Ppsa poprzez stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej w Wolbromiu z dnia 27 października 2008 r. jedynie w części pomimo istnienia przesłanek do "uchylenia" ww. uchwały w całości, tj. art. 147 § 1 Ppsa poprzez "uchylenie uchwały Rady Gminy Wolbrom jedynie w części pomimo naruszenia art. 9 ust. 4 i 20 ust. 1 i 15 ust. 2 pkt 12 w zw. z art. 28 ust. 1 Upzp i podczas gdy plan winien ten zostać uchylony w całości", art. 147 § 1 Ppsa poprzez stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej w Wolbromiu z dnia 27 października 2008 r. jedynie w części "pomimo istnienia przesłanek do uchylenia ww. uchwały w całości", 5. art. 141 § 4 Ppsa, art. 153 Ppsa "poprzez nieodniesienie się do wskazań zawartych w wyroku NSA i naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 2 pkt 12 oraz art. 28 Upzp poprzez niezbadanie czy dla terenów przedstawionych w pismach Rady Gminy możliwym jest odstąpienie od ustalenia stawek renty planistycznej, a także brak uzasadnienia, dlaczego w ocenie sądu pierwszej instancji dla poszczególnych enumeratywnie wskazanych obszarów wartość ich nie wzrośnie". W związku z powyższym skarżąca kasacyjnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez WSA w Krakowie, a także zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego podług norm przepisanych. W ocenie M. K. sąd wojewódzki zaniechać miał zbadania tego, czy istotnie brak było podstaw do uchwalenia stawki renty planistycznej dla oznaczonych obszarów MPZP. W motywach swego wyroku sąd ten miał odnieść się do tego zagadnienia lakonicznie i nie przeprowadził szczegółowej analizy, zgodnie ze wskazaniami NSA. Dalej obszernie odwołując się do dorobku judykatury i piśmiennictwa zaprezentowano wywód odnośnie koniecznych elementów uzasadnienia wyroku sądowego. W tym aspekcie skarżąca kasacyjnie uznaje, że sąd pierwszej instancji lakonicznie miał uzasadnić powody uzasadniające "uchylenie" zaskarżonej uchwały wyłącznie w części, nie odnosząc się do innych terenów, w stosunku do których skarżąca formułowała zarzutu niezgodności ustaleń planu ze Studium. W wyroku nie wskazano ponadto, z jakich względów trafna ma być ocena, że "uchylenie" planu względem gruntów wymienionych w sentencji wyroku nie powoduje dezintegracji planu, a także nie wskazano, aby w ocenie sądu "pozostałe grunty były zgodne ze studium". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że WSA w Krakowie zaniechał całkowicie wskazania podstawy prawnej uznania, że teren oznaczony jako Y 2U w MPZP powinien zostać uchylony. Nadto nie wyjaśniono dlaczego względem innych terenów co do których strony argumentowały o niezgodności ze studium, sąd takiej niezgodności się nie dopatrzył i nie "uchylił w tym zakresie" skarżonej uchwały. W odpowiedzi Gminy Miejskiej Wolbrom działającej przez fachowego pełnomocnika na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zdaniem tegoż organu sąd pierwszej instancji był w pełni uprawniony do stwierdzenia nieważności zaskarżonego planu jedynie w części. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 Ppsa (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych nie dostrzeżono), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności wypadnie zauważyć, że pomimo formalnego powołania się na obie podstawy kasacyjne, tj. wskazania na art. 174 pkt 1 i 2 Ppsa, w skardze kasacyjnej skonstruowano wyłącznie zarzuty naruszenia przepisów procesowych, które miały mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazanie na naruszenie przepisów prawa materialnego czyniono wyłącznie w kontekście poszczególnych zarzutów naruszenia przepisów procesowych, nie wskazując przy tym, czy naruszenie przepisów prawa materialnego polegać ma na błędnej wykładni, czy na niewłaściwym zastosowaniu, jak to wynika z przepisu art. 174 pkt 1 Ppsa. Przyjęcie w przepisach cyt. ustawy jako przesłanki formalnej skuteczności skargi kasacyjnej poprzez sporządzenie jej w ramach tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego przez fachowego pełnomocnika, gwarantować ma niezbędny poziom profesjonalizmu, koniecznego z tego względu, że sąd kasacyjny – jak to uprzednio wskazano – związany jest zarzutami skargi kasacyjnej. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej nie pozwala na "poprawianie" zarzutów postawionych przez stronę (por. wyrok NSA z 25 października 2016 r., II OSK 105/15, LEX nr 2169023). W odniesieniu do przedmiotowej skargi kasacyjnej jej autor wadliwie posługuje się wielokrotnie określeniem typu "stwierdzenie uchylenia", "uchylenie" MPZP, podczas gdy sąd administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego, w myśl art. 147 Ppsa stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części. W zaskarżonym wyroku WSA w Krakowie uwzględniając wniesione skargi stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w oznaczonej części, nie zaś uchylał ją. Posłużenie się przeto w skardze kasacyjnej przytaczanymi powyżej określeniami jest oczywiście nietrafne, dowodzi raczej daleko idącej beztroski jej autora w traktowaniu uprawnień orzeczniczych sądu odnośnie oznaczonego przedmiotu skargi sądowoadministracyjnej i przyjęciu znaku równości między stwierdzeniem nieważności, a uchyleniem przedmiotu skargi. Należy zatem przyjąć, że w istocie chodzi o zarzut ograniczenia się przez WSA w Krakowie do stwierdzenia nieważności uchwały w części, nie zaś w całości. Dodatkowo zarzut określony w petitum skargi kasacyjnej jako drugi, został in extenso powtórzony jako czwarty w kolejności, przyjdzie w tym aspekcie uznać, że chodzi o ten sam zarzut. Nie można za usprawiedliwiony uznać zarzutu naruszenia przepisu art. 147 § 1 Ppsa, cyt. przepis stanowi o uprawnieniach orzeczniczych sądu administracyjnego w sprawach ze skarg na akty, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 Ppsa. Zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego, co wynika z przepisu art. 14 ust. 8 Upzp. Uwzględniając skargę na tego typu akt, sąd administracyjny w myśl art. 147 § 1 Ppsa stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Trafnie w judykaturze wskazuje się, że w sprawach ze skarg na uchwały w przedmiocie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego przepis art. 147 § 1 Ppsa nie może być rozpatrywany bez jego powiązania ze szczególnymi regulacjami określającymi podstawy stwierdzenia nieważności tego rodzaju uchwał (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2015 r., II OSK 146/14, LEX nr 1987028). Zarzut naruszenia przepisu art. 147 § 1 Ppsa byłby zatem skuteczny tylko wtedy, gdyby powiązano go z zarzutami naruszenia innych przepisów przy rozpoznawaniu skargi na plan. W pkt 3 petitum skargi kasacyjnej powołano się na naruszenie przepisów art. 9 ust. 4, art. 20 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 12 w zw. z art. 28 ust. 1 Upzp, niemniej jednak skarga kasacyjna nie zawiera żadnego uzasadnienia tak skonstruowanej podstawy kasacyjnej, co uniemożliwia w praktyce Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu prawidłowe rozpoznanie takiego zarzutu. W konsekwencji uznać przyjdzie zarzut naruszenia przepisu art. 147 § 1 Ppsa za nieusprawiedliwiony. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa. Zgodnie z cyt. przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Warto przypomnieć, że w uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 39) podkreślono, że podstawa prawna rozstrzygnięcia (wyroku) obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów prawnych oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania. Znaczenie procesowe tego elementu uzasadnienia uwidacznia się w tym, że ma on dać rękojmię, iż sąd dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia; ma umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę, czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne; ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy stwierdzić, że uzasadnienie kwestionowanego wyroku co do reguły spełnia wszystkie przesłanki określone w art. 141 § 4 Ppsa, a jego treść odzwierciedla przyjętą przez sąd pierwszej instancji argumentację, rozważania prawne są zaś na tyle jasno i precyzyjnie sformułowane, że umożliwiają poznanie sposobu rozumowania WSA w Krakowie. Uzasadnienie to poddaje się również kontroli instancyjnej. Sąd wojewódzki poprawnie odniósł się do stanu faktycznego i prawnego sprawy, zasadnie też wskazał, że był w sprawie związany wydanymi w graniach sprawy orzeczeniami sądu kasacyjnego. Sąd ten, wbrew wywodom zawartym w skardze kasacyjnej, prawidłowo wskazał na przyczyny, dla których uznał, że brak było podstaw zastosowania dla niektórych obszarów planistycznych stawki renty planistycznej, stosując się przy tym wskazaniami zawartymi w wyroku NSA, który został wydany w tej sprawie. Przywołano w tym aspekcie treść dokumentów przedstawionych przez organ w toku postępowania sądowoadministracyjnego i trafnie stwierdzono, że co do terenów rolniczych, zieleni nie urządzonej, lasów, dróg, parkingów i infrastruktury technicznej, a także terenów stanowiących własność Gminy Wolbrom, bądź Skarbu Państwa lub oznaczonych jednostek organizacyjnych, przy braku zmiany przeznaczenia tych terenów, ich wartość w MPZP nie wzrosła, to zaś nakazywało przyjąć, że brak wyznaczenia stawki renty planistycznej nie stanowiło naruszenia prawa. Nie jest trafne w tym zakresie podnoszenie zarzutu naruszenia przepisu art. 153 Ppsa poprzez brak odniesienia się do wskazań zawartych w wyroku NSA, sąd wojewódzki do wytycznych sądu kasacyjnego się odniósł. W ocenie Sądu lektura uzasadnienia tak skonstruowanego zarzutu wskazuje wyłącznie na polemikę z motywami zaskarżonego wyroku, co samo w sobie nie dowodzi naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa, skoro skarżąca kasacyjnie ocenia wyłącznie uzasadnienie wyroku jako niedostateczne pod względem argumentacji. Naruszenia cyt. przepisu nie można dopatrywać się z tego tylko względu, że skarżąca ocenia jej jako lakoniczne. Z powyższych względów działając na podstawie art. 184 Ppsa orzec należało o oddaleniu skargi kasacyjnej jako nie opartej na usprawiedliwionych podstawach. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 Ppsa.