II OSK 1614/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) Sędziowie NSA Jerzy Stelmasiak del. WSA Robert Sawuła Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2012r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej L. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 2632/11 w sprawie ze skargi L.W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2011 r. znak[...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 marca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 2632/11 oddalił skargę L. W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Jak wynika z akt sprawy, Zarząd Województwa Dolnośląskiego, wnioskiem z dnia 1 lipca 2010 r., wystąpił do Wojewody Dolnośląskiego o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: Budowa "Małej Obwodnicy [...]" w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...]. Wojewoda Dolnośląski decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...], na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11c, art. 11f ust. 1, art. 11i, art. 12 ust. 1-4, art. 16 ust. 2 oraz art. 17 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, Dz.U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm. (zwanej dalej: specustawa) zezwolił na realizację inwestycji drogowej pod nazwą: Budowa "Małej Obwodnicy [...]" w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] oraz nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od powyższej decyzji Wojewody Dolnośląskiego wniósł L. W. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] września 2011 r., znak: [...], działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 11g ust. 1 pkt 2 specustawy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] września 2010 r. W uzasadnieniu decyzji Minister wskazał, że wniosek inwestora jest kompletny, tj. zawiera wszystkie elementy wskazane w przepisach ustawy. Przed jego złożeniem inwestor, zgodnie z art. 11b ust. 1 specustawy, uzyskał opinie właściwych miejscowo organów: zarządu województwa, zarządu powiatu oraz wójta (burmistrza, prezydenta miasta), tj.: opinię Zarządu Powiatu w Świdnicy – protokół nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. wraz z pismem Dyrektora Wydziału Komunikacji Transportu i Dróg Publicznych z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak: [...], opinię Zarządu Województwa Dolnośląskiego z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak: [...] oraz opinię Prezydenta Miasta Świdnicy – pismo Zastępcy Prezydenta Miasta Świdnicy z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak: [...]. Ponadto, inwestor pismami z dnia 17 marca 2009 r., znak: [...] oraz z dnia 4 maja 2009 r., znak: [...] r., wystąpił o opinię Wójta Gminy Świdnica, jednak w ustawowym terminie 14 dni nie wydano stosownej opinii. Zgodnie zaś z art. 11b ust. 2 ustawy niewydanie takiej opinii, w terminie 14 dni od dnia zwrócenia się przez właściwego zarządcę drogi o jej wyrażenie, traktuje się jako brak zastrzeżeń do wniosku. Do wniosku załączono mapę w skali 1:2000, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące zbrojenie terenu oraz analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Inwestor dołączył także projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz.1623 ze zm. (dalej: Prawo budowlane). Zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane, do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Minister Infrastruktury podniósł też, że projekt budowlany jest zgodny z decyzją Wójta Gminy Świdnica nr [...], z dnia [...] października 2009 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Budowa małej obwodnicy [...] w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...]". Organ II instancji stwierdził również, że projekt jest zgodny z art. 34 ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego oraz z rozporządzeniem Ministra infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.). Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 8 ustawy do wniosku inwestor załączył także opinię Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak: [...] oraz opinię Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu z dnia [...] marca 2009 r., znak: [...]. Zgodnie z przepisami ustawy wojewoda pełni w procesie budowy drogi publicznej funkcję organu administracji, który jest zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, nie jest natomiast upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości To inwestor zatem jest kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Zadaniem organu jest bowiem sprawdzenie czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające pas drogowy odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Skoro ustawodawca precyzyjnie określił zakres wniosku składanego przez inwestora drogi publicznej, to porównując jego zawartość (wraz z załącznikami) z ustawowo wyznaczoną treścią orzeczniczą decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, określoną w art. 11f ust. 1 specustawy to organy orzekające nie mogą modyfikować ustaleń i parametrów zawartych we wniosku o wydanie ww. decyzji, jeżeli nie wynika to z wiążących organ przepisów prawa. W ocenie Ministra Infrastruktury organy wydające decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej są uprawnione jedynie do oceny prawnej całości przedsięwzięcia inwestycyjnego i dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę. Tylko bowiem stwierdzenie przez organ, że kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza normę wynikającą z określonych przepisów prawa, zobowiązuje ten organ do odmowy wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej przez zarządcę drogi publicznej. Dlatego też Minister Infrastruktury stwierdził, że przedmiotowa inwestycja w kształcie określonym w projekcie budowlanym, będącym integralną częścią zaskarżonej decyzji, nie narusza prawa, a budowa drogi publicznej, a taką jest planowana "mała obwodnica Świdnicy", mieści się w definicji celu publicznego. Wojewoda Dolnośląski, zezwalając na budowę drogi publicznej, nie miał prawa do oceny, czy powyższa inwestycja jest słuszna lub też ingeruje w prawa właścicielskie podmiotów, których nieruchomości mają być przeznaczone pod budowę takiej drogi. Tym samym za niesłuszny uznał zarzut skarżącego, jakoby organ I instancji naruszył art. 7 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela. Minister Infrastruktury podkreślił, iż inwestor w swoim wniosku z dnia 1 lipca 2010 r. oraz w jego uzupełnieniu z dnia 26 sierpnia 2010 r., wskazał, iż w stosunku do nieruchomości należącej do skarżącego, określonej jako działka nr [...], koniecznym jest ograniczenie w korzystaniu z tej nieruchomości, związane z przebudową sieci energetycznej wysokiego napięcia. Biorąc więc pod uwagę fakt, iż organ orzekający związany jest wnioskiem inwestora oraz że ustawa wprost przewiduje możliwość nałożenia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązków wynikających z konieczności przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu nie sposób stwierdzić, że Wojewoda Dolnośląski nie naruszył prawa w tym zakresie. Ponadto Minister Infrastruktury stwierdził, że ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości skarżącego spowodowane jest przebudową linii elektroenergetycznej 110 kV, polegającą na usunięciu kolizji projektowanej drogi wojewódzkiej z istniejącą linią 110 kV S-214 [...] poprzez demontaż istniejących przewodów fazowych 3xAI L-6240 i odgromowego OPGW, a także demontaż istniejących słupa nr 25 oraz montaż projektowanego słupa nr 25 w istniejącej linii napowietrznej WN, co zostało wskazane w branży elektroenergetycznej projektu budowlanego, będącego załącznikiem nr 3 zaskarżonej decyzji, na rysunku nr E201, gdzie w obrębie nieruchomości skarżącego wskazano projektowany słup nr 25. W związku z powyższym, organ orzekający, biorąc pod uwagę wniosek inwestora, ograniczył sposób korzystania z nieruchomości skarżącego w celu tejże przebudowy linii elektroenergetycznej, działając zgodnie z art. art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. e/, g/ i h/ specustawy. Ustalenie ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości, będących konsekwencją ustalenia obowiązku przebudowy sieci uzbrojenia terenu, wynika zatem z istniejącej kolizji pomiędzy projektowaną drogą a istniejącą siecią uzbrojenia terenu. Jak wynika to z projektu budowlanego będącego załącznikiem nr 3.6 do zaskarżonej decyzji (branży elektroenergetycznej) w wyniku zaprojektowania drogi niezbędny jest demontaż dwóch słupów nr 25 i 26 i przebudowa tych urządzeń w sposób niekolidujący z projektowaną inwestycją, skutkiem czego niezbędne jest ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego. W następstwie przeprowadzenia określonych robót, a także w przypadku posadowienia na nieruchomościach odcinków danej sieci, właścicielom i użytkownikom wieczystym przysługują roszczenia określone w art. 124 ust. 4 i 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co wynika z art. 11f ust. 2 specustawy, który stanowi, iż do ograniczeń, o których mowa w ust. 1 pkt 8 lit. g/, przepisy art. 124 ust. 4-8 i art. 124a ustawy o gospodarce nieruchomościami stosuje się odpowiednio. Inwestor, po zakończeniu budowy, będzie zobowiązany do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, a jeśli takie przywrócenie będzie niemożliwe, albo przywrócenie takie skutkować mogłoby nadmiernymi trudnościami lub kosztami, to wtedy właścicielom i użytkownikom wieczystym przysługiwać będzie odszkodowanie za szkody powstałe w wyniku przebudowy terenu (w tym odszkodowanie za zmniejszenie wartości nieruchomości). Oceniając postępowanie przeprowadzone przez Wojewodę Dolnośląskiego oraz wniosek inwestora z dnia 1 lipca 2010 r., wraz z jego załącznikami organ stwierdził, że w kontrolowanym postępowaniu zebrane zostały wszelkie niezbędne dokumenty oraz dowody, szczegółowo określone w art. 11 d ustawy, na podstawie których możliwe było wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację budowy "małej obwodnicy [...]". Ponadto Wojewoda Dolnośląski zawarł w swoim rozstrzygnięciu wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 11f ust. 1 specustawy, co potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. L. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Ministra Infrastruktury z dnia 16 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 marca 2012 r., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) – dalej p.p.s.a. oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zgodzić się należy z organem odwoławczym, iż decyzja Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] września 2010 r. nr [...] czyni zadość wymogom określonym w art. 11f ust. 1 specustawy, albowiem zawiera wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie, a w szczególności wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi oraz określenie linii rozgraniczających teren inwestycji (mapa w skali 1:2000 przedstawiająca proponowany przebieg drogi oraz linie rozgraniczające teren, będąca załącznikiem nr 1.1 i 1.2, stanowiącym integralną część decyzji). Również przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo, a organ w sposób prawidłowy uznał argumenty przemawiające za ustaloną lokalizacją zaprezentowane przez inwestora w załączonej do wniosku dokumentacji. Ponadto projekt budowlany będący integralną częścią decyzji, sprawdzony został przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7. Prawa budowlanego. Do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających sporządzeniu projektu, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor uzyskał opinie właściwych miejscowo organów: zarządu województwa, zarządu powiatu oraz wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Zdaniem Sądu prawidłowo Minister Infrastruktury stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z decyzją Wójta Gminy Świdnica nr [...] z dnia [...] października 2009 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Budowa małej obwodnicy [...] w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...]". Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów Konstytucji RP Sąd podniósł, że zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, iż w niniejszej sprawie nie można uznać, iż doszło do naruszenia jej postanowień. Organy zastosowały obowiązujące powszechnie przepisy specustawy oraz innych ustaw, w tym przepisy Prawa budowlanego stosując odpowiednie normy prawa materialnego i prowadząc postępowanie zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Wszystkie powołane przepisy zachowują moc obowiązującą, dopóki ich zgodność z Konstytucją RP nie zostanie podważona wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami należy zauważyć, że art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. g/ specustawy stanowi normę szczególną wobec art. 124 ust. 1 i ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami i okoliczność określenia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości i prowadzenia robót może być w tym przypadku oparta tylko na art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. g/ specustawy. Zgodzić się zatem należy ze stanowiskiem organu, że w tym przypadku wyłączony jest obowiązek prowadzenia rokowań między właścicielem nieruchomości a inwestorem co do przeprowadzenia takich robót. Dodatkowo Sąd doszedł do przekonania, że takie ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości skarżącego jest w niniejszej sprawie uzasadnione. Nie ulega bowiem wątpliwości, że na potrzeby prowadzonej inwestycji konieczne było przebudowanie linii elektroenergetycznej 110 kV, polegającej na usunięciu kolizji projektowanej drogi wojewódzkiej z istniejącą linią 110 kV S-214 [...] poprzez demontaż istniejących przewodów fazowych 3xAI L-6240 i odgromowego OPGW, a także demontaż istniejących słupa nr 25 oraz montaż projektowanego słupa nr 25 w istniejącej linii napowietrznej WN. Konieczność taka wynika wprost z projektu budowlanego (vide część projektu dotycząca branży elektroenergetycznej, załącznik nr 3 decyzji, rysunek nr E201). Dodatkowo w świetle przepisów prawa inwestor, po zakończeniu budowy, zobowiązany jest do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, a jeśli takie przywrócenie będzie niemożliwe, albo przywrócenie takie skutkować mogłoby nadmiernymi trudnościami lub kosztami, to wtedy właścicielom i użytkownikom wieczystym przysługiwać będzie odszkodowanie za szkody powstałe w wyniku przebudowy terenu (w tym odszkodowanie za zmniejszenie wartości nieruchomości). Odnosząc się do zarzutu dotyczącego rygoru natychmiastowej wykonalności Sąd podkreślił, że art. 17 ust. 1 specustawy stanowi normę szczególną wobec art. 108 § 1 k.p.a., opartą na innych przesłankach, niż określone w kodeksie postępowania administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych nadają decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygor natychmiastowej wykonalności na wniosek właściwego zarządcy drogi, uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym. Analizując ww. przesłanki na gruncie niniejszej sprawy należy przyjąć, że zarówno poprawa bezpieczeństwa ruchu drogowego poprzez ominięcie miasta przez ruch tranzytowy, jak i intensyfikacja rozwoju gospodarczego regionu stanowiły odpowiednie uzasadnienie dla zastosowania art. 17 ust. 1 specustawy. Wbrew zarzutom skargi Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów specustawy. Ponadto, kontrolując całość sprawy administracyjnej z urzędu Sąd nie stwierdził, aby przy wydawaniu zezwolenia na realizację spornej inwestycji doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie organy szczegółowo zbadały i rozważyły argumenty przedstawione przez strony, jak również podjęły wszelkie kroki niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W toku postępowania przez organem I instancji dokonano wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2012 r. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego L. W., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) art. 124 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.) przez błędną wykładnię i zastosowanie polegające na nietrafnym przyjęciu, że przepis ten jako lex generalis w stosunku do art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. g/ specustawy nie ma zastosowania w sytuacji kiedy ww. przepis specustawy w żaden sposób nie stanowi o tym, iż udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac o których mowa w ust. 1 art. 124 u.g.n.; 2) art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. g/ specustawy przez błędną wykładnię i zastosowanie polegające na przyjęciu iż ww. norma jako lex specialis w stosunku do art. 124 ust. 3 u.g.n. zwalnia z obowiązku prowadzenia rokowań z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1 art. 124 u.g.n. w sytuacji kiedy ww. art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. g/ specustawy nie zawiera regulacji dotyczącej rokowań określonych w art. 124 ust. 3 u.g.n. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie (pismo z dnia 10 lipca 2012 r.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw mogących wzruszyć zaskarżony wyrok. Oba zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego dotyczące błędnej wykładni art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n. oraz art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. g/ specustawy nie znajdują uzasadnienia w brzmieniu tych przepisów. Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że zastosowanie mają w tym przypadku w pierwszej kolejności przepisy tzw. specustawy, która w stosunku do ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, ma charakter lex specialis, tym samym ta ustawa określa w jakim zakresie i w jakich przypadkach mają zastosowanie przepisy tej ostatniej ustawy. Przekonującym dowodem na taką, a nie inną relację pomiędzy powyżej wymienionymi ustawami, powinno być brzmienie art. 23 specustawy. Zarzuty skargi kasacyjnej (podobnie jak i wcześniej podnoszone zarzuty) w istocie sprowadzają się do tego, że udzielenie zezwolenia nie było poprzedzone rokowaniami, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n., czyli zdaniem skarżącego został naruszony ten przepis. Tymczasem zgodnie z art. 11f ust. 2 specustawy do ograniczeń, o których mowa w ust. 1 pkt 8 lit. g/, przepisy art. 124 ust. 4-8 i art. 124a u.g.n. stosuje się odpowiednio. Z powyższego wynika w związku z art. 23 specustawy, że art. 124 ust. 3 u.g.n. w ogóle w tym przypadku nie miał zastosowania, nie mógł więc być naruszony zaskarżonym wyrokiem, jak to podniesiono w skardze kasacyjnej. Wyłączenie zastosowania określonego przepisu (art. 124 ust. 3 u.g.n.) nie musi wynikać z włączenia "wprost", ale może wynikać z innych regulacji prawnych określających jakie przepisy stosuje się odpowiednio (art. 11f ust. 2 specustawy), czego nie wziął pod uwagę autor skargi kasacyjnej w podniesionych zarzutach tam zamieszczonych. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.