II OSK 1630/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. od postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 144/15 odrzucające skargę A. K. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] listopada 2014 r. znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia uchylić zaskarżone postanowienie Postanowieniem z 23 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 144/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę A. K. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] listopada 2014 r. znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga A. K. (dalej skarżący), reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika adw. J. Z. P. (dalej pełnomocnik). Dnia 10 lutego 2015 r., zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 2 lutego 2015 r., wezwano pełnomocnika skarżącego o uzupełnienie braków formalnych skargi przez nadesłanie 2 odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (k. 1, 13 akt sądowych). Niniejsze wezwanie było dwukrotnie awizowane przez pocztę w dniach: 17 lutego 2015 r. i 25 lutego 2015 r. Ostatecznie dnia 04 marca 2015 r. poczta zwróciła sądowi zarządzenie z adnotacją: "nie podjęto w terminie" (k. 14 akt sądowych). W związku z powyższym Sąd I instancji na podstawie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) przyjął, że wezwanie o uzupełnienie braków zostało doręczone 3 marca 2015 r., a więc siedmiodniowy termin zakreślony w zarządzeniu upłynął bezskutecznie 10 marca 2015 r. W związku z powyższym Sąd I instancji na podstawie art. 58 §1 pkt 3 ppsa odrzucił skargę z powodu nie uzupełnionych w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (k. 16-16 akt sądowych). Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie wywiódł A. K., reprezentowany przez adwokata J. Z. P., zarzucając naruszenie: 1. art. 72 § 1 w zw. z art. 73 § 1 ppsa przez przyjęcie, że w razie niezastania adresata można od razu zastosować art. 73 § 1 ppsa bez próby korzystania z możliwości wynikających z art. 72 § 1 ppsa; 2. art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 73 § 1 i 4 ppsa przez błędne zastosowanie i przyjęcie, że strona nie uzupełniła braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych było dwukrotnie awizowanie, a tym samym można je uznać za doręczone. Pełnomocnik skarżącego do skargi kasacyjnej dołączył odpis pisma reklamacyjnego do Poczty Polskiej na okoliczność zainicjonowania procedury reklamacyjnej. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do dalszego prowadzenia (k. 87-92 akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 183 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, z. 1, poz. 1). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Zarzut naruszenia art. 72 § 1 ppsa nie mógł odnieść zamierzonego skutku, bowiem doręczający nie miał obowiązku poszukiwać administracji domu w sąsiedniej klatce. Zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 73 § 1 i 4 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa. W sprawie doszło do naruszenia art. 65 ppsa. Przepis ten w § 1 stanowi, że sąd dokonuje doręczeń przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. Do doręczenia pism w postępowaniu sądowym przez pocztę stosuje się tryb doręczenia pism sądowych w postępowaniu cywilnym, jeżeli przepisy rozdziału 4 ppsa nie stanowią inaczej (§ 2). Stosownie do art. 73 § 1 ppsa w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, a zgodnie z § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy przepis ten nie znajduje zastosowania i skutek prawny doręczenia w myśl jego § 4 nie nastąpił, ponieważ wobec przesyłki pocztowej z 10 lutego 2015 r., zawierającej odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA w Krakowie z dnia 2 lutego 2015 r. o wezwaniu pełnomocnika skarżącego do nadesłania 2 odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych – pod rygorem odrzucenia skargi – nie zastosowano prawidłowo instytucji doręczenia zastępczego. Przewidziane w art. 139 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego zawiadomienie adresata o pozostawieniu przesyłki sporządza doręczający, wskazując w nim placówkę operatora lub urząd gminy, z którego przesyłkę należy odebrać w ciągu siedmiu dni, licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia zawiadomienia pozostawia się w drzwiach mieszkania adresata lub w oddawczej skrzynce pocztowej (§ 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym z dnia 12 października 2010 r. - Dz. U. z 2013 r., poz. 1350, zm. 2014, poz. 894, dalej rozporządzenie). Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, sporządzonego wg wzoru określonego w załączniku nr 1 rozporządzenia wynika, że doręczający zakreślił w punkcie 2 kwadrat "w placówce pocztowej" a odręcznie napisał 3 nieczytelne znaki, natomiast po słowach "o czym umieszczono zawiadomienie" nie zakreślił żadnego kwadratu – nie wiadomo zatem, czy zawiadomienie umieścił w drzwiach adresata, w oddawczej skrzynce pocztowej czy w skrytce pocztowej, czy też zawiadomienia w ogóle nie pozostawił. Obowiązkiem doręczającego było zakreślić właściwy kwadrat (k. 14v akt sądowych). Pełnomocnik skarżącego zaprzeczył, by listonosz zostawił awizo; podniósł, że "w skrzynce pocztowej nie było osobnego awiza na to wezwanie ani na drzwiach Kancelarii, a pozostałe przesyłki były mi doręczane" (k. 35, 86, 89 akt sądowych). Wobec nie dochowania wymogów określonych w art. 65 § 2 w zw. z art. 73 § 1 i 2 ppsa oraz § 6 ust. 2 i § 8 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia, nie można uznać, że pismo zostało doręczone z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4 ppsa), a zatem nie mogło dojść do nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ppsa). W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.