II OSK 1644/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak /spr./ sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant specjalista Magdalena Więcko po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Wr 855/14 w sprawie ze skargi M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na bezczynność wierzyciela 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia[...] czerwca 2014 r. nr[...] , 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz M. K. kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 855/14, oddalił skargę M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na bezczynność wierzyciela w sprawie wykonania decyzji nakazującej całkowitą likwidację połączenia rurowego zbiornika bezodpływowego ze studzienką. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym: Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we [...] powołując się na przepis art. 6 § 1a ustawy z dnia 17 marca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 z późn. zm. - dalej: u.p.e.a.) oddaliło skargę na bezczynność wierzyciela – Wójta Gminy [...] w sprawie wykonania decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. (znak:[...] ), zmienionej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z dnia [...] października 2013r. (Nr[...] ), nakazującej zobowiązanym J. E. i T. E. – właścicielom działki nr[...] , obręb[...] , likwidację całkowitą połączenia rurowego zbiornika bezodpływowego ze studzienką stanowiącą odbiornik wód opadowych i drenarskich oraz zobowiązującą J. E. i T. E. do niezwłocznego przekazania informacji o likwidacji wyżej wymienionego połączenia po zakończeniu prac. M. K. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, po którego rozpoznaniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze we [...] postanowieniem z dnia[...] października 2014 r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnienie postanowienia organ stwierdził, że z protokołu z dnia 7 maja 2014 r. wynika, że połączenie rurowe zbiornika bezodpływowego ze studzienką stanowiącą odbiornik wód opadowych i drenarskich zostało zlikwidowane poprzez zamurowanie i zatynkowanie otworu, zatem uznać należy, że brak jest połączenia czynnego. W decyzji nie wskazano na konieczność usunięcia całego rurociągu z gruntu, lecz na konieczność likwidacji całkowitej połączenia rurowego, bez wskazania sposobu likwidacji tego połączenia. Połączenie takie, jak wynika z akt sprawy, zostało zlikwidowane, o czym świadczy oprócz dokumentacji fotograficznej sporządzonej w trakcie oględzin, również stwierdzenie zawarte w protokole oględzin, że "...woda w studzience jest klarowna i bezwonna, co wskazuje na brak zawartości w niej ścieków". Brak jest konieczności powoływania biegłego, gdyż dla uznania, czy dane połączenie zostało zlikwidowane, nie są wymagane wiadomości specjalne. Istotą sprawy jest zbadanie, czy nie istnieje faktyczne czynne połączenie rurowe zbiornika bezodpływowego ze studzienką, stanowiącą odbiornik wód opadowych i drenarskich. Organ ocenił, że połączenie zostało całkowicie zlikwidowane, a wobec braku wskazania sposobu wykonania decyzji należało uznać zamurowanie i zatynkowanie otworu za jeden ze sposobów likwidacji połączenia. M. K. wniosła skargę do WSA we Wrocławiu na powyższe postanowienie. Zarzuciła naruszenie: art. 107 § 2 k.p.a., art. 29 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ze zm., dalej Prawo wodne), art. 62 ust. 1 i 2 w zw. z art. 9 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 19, ust. 2 pkt 1 ppkt b i d Prawa wodnego, art. 6 § 1 i 1a u.p.e.a., a także art. 124 § 2 K.p.a. w zw. z art. 140 w zw. z art. 127 § 3 w zw. z art. 144 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we [...] wniosło o jej oddalenie. Uczestnik postępowania T. E. złożył pismo procesowe, w którym wniósł o oddalenie skargi. W motywach wskazanego na wstępie wyroku oddalającego skargę Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w dniu 17 marca 2014 r. zobowiązani – J. i T. E. – powiadomili wierzyciela o wykonaniu orzeczonego obowiązku, a w dniu 7 maja 2014 r. przeprowadzony został dowód z oględzin nieruchomości, podczas których protokolarnie stwierdzono, że połączenie rurowe zbiornika bezodpływowego ze studzienką, stanowiącą odbiornik wód opadowych i drenarskich zostało zlikwidowane poprzez zamurowanie i zatynkowanie otworu. W trakcie oględzin sporządzono również dokumentację fotograficzną, a ponadto w protokole zamieszczono zapis o braku zawartości ścieków w studzience. Ponadto brak trzeciego wylotu od strony zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe potwierdził Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] w czasie czynności dowodowej dokonywanej w dniu 29 maja 2014 r. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że prawidłowe jest stanowisko organu, iż obowiązek objęty skargą skierowaną przez M. K. w trybie art. 6 § 1a u.p.e.a. został wykonany, a żądanie podjęcia przez Wójta Gminy [...] czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych jest bezprzedmiotowe. Organowi temu – działającemu jako wierzyciel nie można skutecznie zarzucić bezczynności. Zdaniem Sądu pierwszej instancji brak jest podstaw do uznania, że obowiązek orzeczony wobec J. i T. E. decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. obejmował również powinność wykonania go w sposób wymagany przepisami ustawy – Prawo budowlane, w tym potwierdzenia wykonania likwidacji całkowitej połączenia rurowego zbiornika bezodpływowego za studzienką protokołem odbioru podpisanym przez inspektora nadzoru budowlanego, legitymującego się stosownymi uprawnieniami. W ocenie Sądu sposób sformułowania osnowy decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. nie uprawnia do stwierdzenia, że J. i T. E. nakazano likwidację całkowitą instalacji rurowej pomiędzy zbiornikiem bezodpływowym a studzienką, stanowiącą odbiornik wód opadowych i drenarskich. Decyzja nakazuje bowiem jednoznacznie likwidację całkowitą połączenia rurowego zbiornika bezodpływowego ze studzienką, nie konkretyzując sposobu zrealizowania orzeczonego nakazu, co pozostawiało zobowiązanym swobodę w wyborze sposobu wykonania obowiązku. Odnosząc się do eksponowanego przez skarżącą stwierdzenia biegłego przywołanego na stronie 10 uzasadnienia decyzji, uznającego, że: "Istnienie tego połączenia nawet przy oświadczeniu właściciela o jego zaślepieniu, stwarza domniemanie potencjalnych możliwości połączenia czynnego", Sąd pierwszej instancji wskazał, że ustalenia faktyczne, stanowiące podstawę zaskarżonego postanowienia nie wynikają z oświadczenia właścicieli nieruchomości, ale czynności dowodowych – oględzin - przeprowadzonych przez organ administracji publicznej, opisanych w protokole i udokumentowanych fotograficznie. Ponadto – zdaniem Sądu pierwszej instancji – dla potwierdzenia racji, co do znaczenia tego sformułowania w postępowaniu wykonawczym, skarżąca mogła skorzystać z trybu wskazanego przez ustawodawcę w przepisie art. 113 § 2 K.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła M. K., zaskarżając go w całości. Skarżąca, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. polegające na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym i nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą i kwestii prawnych z nich wynikających, b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. i art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 124 § 2 K.p.a. w zw. z art. 140 w zw. z art. 127 § 3 w zw. z art. 144 K.p.a. w zw. z art. 15 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez oddalenie skargi pomimo nierozpoznania - niewyjaśnienia i nieustosunkowania się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów zgłoszonych przepisów postępowania odwoławczego z naruszeniem zasady dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego i braku wynikającej z tego możliwości dokonania pełnej kontroli legalności wydanego aktu, c) art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. i art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 2 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie przy rozstrzyganiu, że ocenie decyzji podlega nie sama jej osnowa, ale decyzja jako całość, a więc łącznie z uzasadnieniem, a przez to pominięcie zawartych w uzasadnieniu decyzji wskazań organu co do zakresu oraz celów i skutków wykonania wydanej decyzji; d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. i art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez oddalenie skargi mimo nienależytego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, w szczególności nieodniesienie się do wszystkich zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, e) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. i art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 113 § 2 K.p.a. poprzez błędne odesłanie do zastosowania powołanego przepisu pomimo tego, że wydana decyzja jest jasna i precyzyjnie określa cele oraz skutki rozstrzygnięcia oraz jakie działania nie będą stanowiły jej wykonania, 2) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe ich zastosowanie (bądź wadliwe pominięcie zastosowania): a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. i art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 29 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 145 ze zm., dalej Prawo wodne) przez nieuwzględnienie i brak ustaleń, jaki był stan poprzedni, który nakazano przywrócić w decyzji, bowiem zgodnie z powołanym przepisem nakazana zobowiązanym całkowita likwidacja połączenia rurowego zbiornika bezodpływowego ze studzienką, stanowiącą odbiornik wód opadowych i drenarskich obejmuje przywrócenie stanu poprzedniego, a więc stanu przed wykonaniem przedmiotowego połączenia rurowego, celem przywrócenia takich stosunków wodnych i stanu urządzeń na działce zobowiązanych, aby spowodowany przez nich stan wody nie wpływał szkodliwie na sąsiedni grunt skarżącej, a w konsekwencji uznanie, że wykonaniem decyzji jest jedynie częściowa likwidacja połączenia rurowego, a nie jego całkowita likwidacja, b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. i art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 62 ust. 1 i 2 w zw. z art. 9 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 19, ust. 2 pkt 1 ppkt b i d Prawa wodnego w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez brak uwzględnienia faktu, że połączenie rurowe, którego całkowitą likwidację nakazał zobowiązanym organ administracji, łączy zbiornik bezodpływowy ze studzienką, stanowiącą odbiornik wód opadowych i drenarskich, i jako element, do którego stosuje się przepisy prawa wodnego dotyczące urządzeń wodnych, jego likwidacja, podlega obowiązkom i wymogom określonym nie tylko w przepisach prawa wodnego, ale także stosowanym na podstawie odesłania przepisach prawa budowlanego, a w konsekwencji: c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. i art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 6 § 1 i 1a u.p.e.a. poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia wskazanych przepisów przez organ odwoławczy, a to nieuwzględnienia skargi na bezczynność wierzyciela w okolicznościach niepodejmowania czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych w sytuacji uchylania się zobowiązanych od wykonania obowiązku nałożonego ostateczną decyzją. Powołując się na powyższe uchybienia M. K. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przypisanych. T. E. wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną, wnosząc o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.), rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów sformułowanych w granicach podstaw kasacyjnych. Strona skarżąca formułuje zarzuty wskazujące zarówno na naruszenie prawa materialnego, jak też na naruszenie przepisów postępowania. Przedmiot obu rodzajów zarzutów, jak i kierunek argumentacji pozostaje jednak w ścisłym związku, koncentrując się zasadniczo wokół postanowień art. 29 ust. 1 i 3, art. 62 ust. 1 i 2 w zw. z art. 9 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 19, ust. 2 pkt 1 ppkt b i d Prawa wodnego w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego, a także art. 6 § 1 i 1a u.p.e.a., których błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie doprowadziło do wadliwej oceny przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonej decyzji. Wśród naruszonych przepisów postępowania skarżąca kasacyjnie wskazała przepisy K.p.a., tj. art. 124 § 2 K.p.a. w zw. z art. 140 w zw. z art. 127 § 3 w zw. z art. 144 K.p.a. w zw. z art. 15 K.p.a., które na mocy art. 18 u.p.e.a. stosuje się odpowiednio w postępowaniu egzekucyjnym, a także art. 107 § 1, § 2 i § 3 K.p.a., art. 113 § 2 K.p.a., a wśród przepisów postępowania sądowoadministracyjnego - art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. i art. 3 § 1 P.p.s.a. Mając na względzie powyższy związek treściowy, sformułowane w niniejszej skardze kasacyjnej zarzuty poddane zostaną kontroli kasacyjnej łącznie, w kontekście naruszenia prawa materialnego. Dopiero wynik tego aspektu kontroli kasacyjnej zostanie nałożony na ocenę zarzutu naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu Wojewódzkiego organy orzekające zasadnie uznały, że obowiązek nałożony decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2013 r. został wykonany, a zatem wierzyciel, tj. Wójt Gminy [...] nie był bezczynny w podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, dlatego skarga M. K., wniesiona na podstawie art. 6 § 1a u.p.e.a. została oddalona. Zdaniem składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe stanowisko nie jest prawidłowe. Organy oraz Sąd pierwszej instancji nie uwzględniły i nie ustaliły, jaki był stan poprzedni, który nakazano przywrócić decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. Decyzją tą nakazano zobowiązanym J. E. i T. E., właścicielom działki nr [...] obręb [...], likwidację całkowitą połączenia rurowego zbiornika bezodpływowego ze studzienką stanowiącą odbiornik wód opadowych i drenarskich. Decyzja została wydana na podstawie art. 29 ust. 1 i 3 Prawa wodnego. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującego się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Według ust. 3 tego artykułu jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Obowiązek ujęty w decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. dotyczy przywrócenia stanu poprzedniego poprzez całkowitą likwidację połączenia rurowego zbiornika bezodpływowego ze studzienką, stanowiącą odbiornik wód opadowych i drenarskich. Należy zgodzić się ze skarżącą, że stan poprzedni to stan przed wykonaniem połączenia rurowego, który łączy zbiornik bezodpływowy ze studzienką, a więc ostatni znany stan nie powodujący szkodliwego oddziaływania na grunt skarżącej. Na podstawie opinii biegłego organ stwierdził, że niezbędna jest całkowita likwidacja połączenia rurowego zbiornika bezodpływowego ze studzienką, natomiast samo zaślepienie połączenia jest niewystarczające dla osiągnięcia tego stanu. Z treści decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. wynika, że istnienie połączenia rurowego, nawet w przypadku oświadczenia właściciela o jego zaślepieniu stwarza domniemanie potencjalnych możliwości połączenia czynnego. Obowiązek nałożony wskazaną decyzją jest precyzyjny i jasno określa nakaz całkowitej likwidacji połączenia rurowego. Osnowa i uzasadnienie decyzji nie budzi, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Należy zgodzić się z zarzutami skarżącej kasacyjnie, że zamurowanie i zatynkowanie otworu nie stanowi wykonania decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. W aktach sprawy brak jest dowodów wskazujących, że zaślepienie otworu stanowi realizację powyższego nakazu, a więc że powoduje ustąpienie szkodliwego oddziaływania na grunt skarżącej. Wyprowadzone przez organy wnioski na podstawie oględzin przeprowadzonych w dniu 7 maja 2014 r. stoją w sprzeczności z opinią biegłego i treścią nakazu zawartego w decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. Jak słusznie zauważono w skardze kasacyjnej, dla stwierdzenia przez organy egzekucyjne, że nałożony obowiązek został wykonany nie ma znaczenia, że woda w studzience jest klarowna i bezwonna. Szkodliwie na grunt sąsiedni oddziaływać może zarówno woda klarowna, jak i zanieczyszczona. Okoliczność ta nie stanowi o zrealizowaniu obowiązku całkowitej likwidacji połączenia rurowego. W tej sytuacji należy zgodzić się z wywodem skarżącej kasacyjnie, że wierzyciel pozostawał w bezczynności, działając wbrew obowiązkowi określonemu w art. 6 § 1 u.p.e.a., co powinno prowadzić do uwzględniania skargi M. K. na jego bezczynność - art. 6 § 1a u.p.e.a. Zasadnie podniesiono w skardze kasacyjnej, że Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo ustosunkował się do zarzutu skargi wskazującego, że zgodnie z art. 62 ust. 2 Prawa wodnego przepisy art. 63-66 tej ustawy nie naruszają przepisów Prawa budowlanego. Jak wywodziła skarżąca, wzajemne relacje pomiędzy tymi ustawami wskazują, że w stosunku do urządzeń wodnych, zdefiniowanych w art. 9 ust. 1 pkt 19 Prawa wodnego stosuje się łącznie przepisy obu wskazanych wyżej ustaw. Wskazano, że połączenie rurowe, którego całkowitą likwidację nakazano decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. stanowi element, do którego stosuje się przepisy Prawa wodnego dotyczące urządzeń wodnych, a jego likwidacja, podobnie jak i wykonanie, podlega obowiązkom i wymogom określonym w przepisach Prawa wodnego, oraz stosowanych na podstawie odesłania przepisom Prawa budowlanego. Sąd pierwszej instancji de facto nie odniósł się do powyższych twierdzeń, konkludując jedynie, że Wójt Gminy [...] orzekał o nakazie jako organ administracji wodnej, i nie był uprawniony do orzekania o obowiązkach przewidzianych w Prawie budowlanym. Nietrafność powyższego stwierdzenia polega na tym, że sformułowany w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzut nie dotyczy wydania decyzji przez Wójta, lecz wykonania nałożonego tą decyzją obowiązku. Skarżąca wniosła skargę na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności egzekucyjnych - art. 6 § 1a u.p.e.a., zatem odnosi się do etapu wykonania, a nie wydania ostatecznej decyzji administracyjnej. W świetle powyższych okoliczności faktycznych i prawnych należy uznać, że skarga kasacyjna jest uzasadniona. Z przedstawionych zarzutów i ich argumentacji wynika, że trafnie podniesiono, iż zarówno organy administracji, jak i kontrolujący legalność postanowienia Sąd Wojewódzki niewłaściwie zastosowały przepisy prawa materialnego, a w konsekwencji naruszyły również wskazane w skardze kasacyjnej przepisy postępowania. Mając na uwadze powyższe należało uznać, że zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji naruszały prawo materialne i formalne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co powinno uzasadniać ich uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 135 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a.