II OSK 1697/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Tomasz Grossmann Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2454/14 w sprawie ze skargi I.G. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 5 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I.G. (dalej jako "skarżący") na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] lipca 2014 r. w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Decyzją z [...] grudnia 2013 r. Pomorski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, nałożył na skarżącego będącego odbiorcą odpadu przywiezionego nielegalnie na terytorium Polski administracyjną karę pieniężną w wysokości 50 000 zł. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący. Decyzją z [...] lipca 2014 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 32 ust. 1 oraz art. 34 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz.U. Nr 124, poz. 859 ze zm.) oraz art. 3 ust. 1 lit. b/ pkt III rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.Urz. UE L 190 z 12 lipca 2006 r. ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że decyzją z [...] sierpnia 2009 r. nałożył na skarżącego obowiązek przekazania odpadu w postaci uszkodzonego, niekompletnego pojazdu marki BMW do punktu zbierania pojazdów lub stacji demontażu. Skarżący nie skorzystał z przysługującego mu prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Na skutek wniosku skarżącego złożonego w trybie nadzwyczajnym, Główny Inspektor Ochrony Środowiska odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z [...] sierpnia 2009 r. Także w tym przypadku skarżący nie wnosił o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem organu, kwestia uznania pojazdu za odpad została rozstrzygnięta inną decyzją. W związku z tym, Pomorski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska był zobligowany do wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego oraz nałożenia kary pieniężnej w trybie art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Z analizy dokumentów sprawy, a w szczególności, umowy kupna z 6 września 2008 r. oraz zgłoszenia wynika, że odbiorcą odpadu jest skarżący. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z całości dokumentów znajdujących się w aktach Sądu Rejonowego w Chojnicach o sygnaturze akt VI W 11/09, w szczególności opinii technicznej nr 9/IX/2008 z 8 września 2008 r. i wyroku z 2 czerwca 2009 r., na okoliczność braku podstaw do uznania sprowadzonego pojazdu za odpad i nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Główny Inspektor Ochrony Środowiska postanowieniem z [...] marca 2014 r. odmówił przeprowadzenia dowodu z akt postępowania przed Sądem Rejonowym w Chojnicach. W aktach Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska znajduje się bowiem wyrok z 2 czerwca 2009 r., a także opinia techniczna z 8 września 2008 r. Ponadto organ ponownie podkreślił, że uznanie przedmiotowego pojazdu za odpad zostało rozstrzygnięte decyzją ostateczną z [...] sierpnia 2009 r. Skargę na powyższą decyzję wniósł skarżący. Oddalając skargę Sąd I instancji stwierdził, że w decyzji z [...] sierpnia 2009 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska ostatecznie rozstrzygnął, że uszkodzony samochód wypełniał definicję odpadu, przemieszczenie którego wymagało zgłoszenia i uzyskania zezwolenia właściwego organu. Skarżący tych wymagań nie dopełnił, w związku z tym przywóz (przemieszczenie) odpadu do Polski nosi znamiona przywozu nielegalnego, dokonanego bez wymaganego zgłoszenia. Decyzja z [...] sierpnia 2009 r. jest ostateczna i prawomocna, a ustalenia w niej zawarte wiązały organy orzekające w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu I instancji oznacza to, że wyrok sądu powszechnego z 2 czerwca 2009 r. o uniewinnieniu skarżącego od popełnienia czynu polegającego na składowaniu wbrew zakazowi odpadu, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Sprawa karna nie ma w tej sprawie charakteru prejudykatu. Ponadto Sąd karny jest uprawniony prowadzić samodzielnie postępowanie dowodowe i czynić własne ustalenia odnośnie popełnienia zarzucanego czynu, obejmujące także elementy charakterystyczne i istotne dla prawa karnego – jak np. kwestię zawinienia. Organy orzekające w tej sprawie były związane inną decyzją i nie były zobowiązane na nowo oceniać, czy sprowadzony pojazd wypełniał definicję odpadu. Sąd I instancji wskazał, że organy orzekając na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów nie mogą weryfikować ustaleń faktycznych, uzasadniających nałożenie na skarżącego obowiązków przewidzianych w art. 26 pkt 2 tej ustawy. Z tych przyczyn Sąd I instancji nie podzielił sformułowanych w skardze zarzutów postępowania dotyczących naruszenia art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 84 § 1 i art. 85 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. Sąd I instancji nie podzielił również zarzutów dotyczących naruszenia Konstytucji RP. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa rangi ustawowej. Sąd I instancji podkreślił, że gospodarka odpadami podlega obostrzeniom i restrykcjom, co jest podyktowane potrzebami interesu społecznego, wyrażającymi się koniecznością ochrony środowiska. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący. W pierwszej kolejności skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego. Po pierwsze, niewłaściwe zastosowanie art. 32 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 34 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w związku z art. 2 pkt 14 i 35 i art. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, a także art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach oraz w związku z art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, obecnie Dz.U. z 2016 r., poz. 718 – dalej jako "p.p.s.a."). Po drugie, niewłaściwe zastosowanie art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w związku z: – art. 2, art. 84 i art. 217 i art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, – art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 3 i art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, – art. 46 w związku z art. 45 ust. 1 i art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, – art. 2 i art. 42 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, – art. 2 i art. 31 ust. 3 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, – art. 42 ust. 3 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP oraz – art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, w związku z art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. Po trzecie, błędną wykładnię art. 32 ust. 1, "art. 26 ust. 2" ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w związku z art. 2 pkt 14 i 35 i art. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 w związku z art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, a także w związku z art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. Po czwarte, niewłaściwe zastosowanie art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach w związku z art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. W ocenie skarżącego naruszenie powyższych przepisów spowodowało nieuwzględnienie skargi. Skarżący zarzucił także naruszenie przepisów postępowania. Po pierwsze, niewłaściwe zastosowanie art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. oraz w związku z art. 7, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 78 § 1, art. 10 § 1, art. 80, art. 84 § 1 i art. 85, art. 97 § 1 pkt 4, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. W ocenie skarżącego, naruszenie tych przepisów polegało na bezzasadnym oddaleniu skargi, w sytuacji gdy skarżący wykazał, że organy administracji I i II instancji nieprawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie. Organy zaniechały zgromadzenia całości materiałów dowodowych, pominęły wnioski dowodowe skarżącego, nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz zaniechały dokonania samodzielnej kwalifikacji pojazdu pod kątem przesłanek wynikających z "art. 26 ust. 2", art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów i art. 2 pkt 14 i 35 i art. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 oraz art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach. Stanowi to naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez organy administracji całości materiału dowodowego sprawy. Ponadto zdaniem skarżącego, organy bezzasadnie zaniechały przeprowadzenia dowodów z oględzin i opinii biegłych w celu ustalenia, czy sprowadzony przez skarżącego pojazd stanowi odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, "art. 26 ust. 2", art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów i art. 2 pkt 14 i 35 i art. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006. W ocenie skarżącego, organy bezzasadnie przyjęły, że prawomocny wyrok sądu karnego nie ma istotnego znaczenia w sprawie oraz że w sprawie wystąpiło zagadnienie wstępne, które rozstrzygnięto decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2009 r., na podstawie której skarżący został uznany za odbiorcę odpadu i został zobowiązany do przekazania odpadu o kodzie 16 01 04 w postaci uszkodzonego niekompletnego pojazdu do stacji demontażu lub punktu zbierania pojazdów. Skarżący zarzucił także, że organy błędnie oceniły dowody i dokonały ustaleń w sprzeczności z ustaleniami prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Chojnicach z 2 czerwca 2009 r., którym skarżący został uniewinniony od popełnienia zarzucanego wykroczenia z art. 70 ust. 2 ustawy o odpadach. Na skutek tego organy błędnie uznały skarżącego za odbiorcę odpadu nielegalnie przemieszczonego z Niemiec do Polski bez dokonania zgłoszenia. Zdaniem skarżącego, w świetle wyroku sądu karnego brak jest podstaw do uznania skarżącego za osobę, która dokonała nielegalnego przemieszczenia odpadu w rozumieniu art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczeniu odpadów. W ocenie skarżącego organy błędnie uzasadniły decyzje i bezpodstawnie uznały, że sprowadzony przez skarżącego pojazd stanowił odpad, jak również nieprawidłowo oceniły, że wystąpiły przesłanki do ukarania skarżącego administracyjną karą pieniężną w wysokości 50.000 zł. Odmiennych ustaleń dokonał Sąd Rejonowy w Chojnicach w prawomocnym wyroku z 2 czerwca 2009 r. i nie dopatrzył się żadnych przesłanek do pociągnięcia skarżącego do odpowiedzialności za popełnienie wykroczenia z art. 70 ust. 2 ustawy o odpadach. Po drugie, niewłaściwe zastosowanie art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W ocenie skarżącego, naruszenie powyższych przepisów polegało na błędnym uzasadnieniu wyroku, w którym Sąd I instancji przedstawił stan faktyczny niezgodnie z rzeczywistością. Sąd I instancji błędnie uznał, że sprowadzony przez skarżącego pojazd stanowił odpad oraz że skarżący jest osobą, która dokonała nielegalnego przemieszczenia odpadu. W ocenie skarżącego, do nielegalnego przemieszczenia "odpadu" w ogóle nie doszło, ponieważ sprowadzony pojazd nie jest odpadem. Po trzecie, niewłaściwe zastosowanie art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. oraz w związku z art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów i art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach przez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu wadliwego uzasadnienia orzeczenia. Sąd I instancji błędnie uznał, że organy trafnie uznały, że sprowadzony przez skarżącego pojazd stanowił odpad, jak również, że wystąpiły przesłanki do ukarania skarżącego administracyjną karą pieniężną w wysokości 50.000 zł. Odmiennych ustaleń dokonał Sąd Rejonowy w Chojnicach w prawomocnym wyroku z 2 czerwca 2009 r. i nie dopatrzył się żadnych przesłanek do pociągnięcia skarżącego do odpowiedzialności za popełnienie wykroczenia z art. 70 ust. 2 ustawy o odpadach. Skarżący wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (wynagrodzenia adwokackiego) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Ponadto skarżący wniósł o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności art. 32 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 34 ustawy międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, które zostały zastosowane przez organy w związku z powołanymi w zarzucie drugim przepisami Konstytucji RP. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Po pierwsze, chybiony jest zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania z powodu niewłaściwego zastosowania art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. oraz w związku z art. 7, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 78 § 1, art. 10 § 1, art. 80, art. 84 § 1 i art. 85, art. 97 § 1 pkt 4, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. z tej przyczyny, że organy I i II instancji nieprawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe w tej sprawie. Wynika to z tego, że w dacie wydania decyzji przez organ odwoławczy jak i nawet wyroku Sadu I instancji w obrocie prawnym jest ostateczna i prawomocna decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2009 r. nr [...]. W osnowie tej decyzji organ nałożył na skarżącego jednoznaczny obowiązek przekazania tego odpadu, którym jest uszkodzony przedmiotowy niekompletny pojazd marki BMW do punktu zbierania pojazdów lub do stacji demontażu. Oznacza to, co wynika z rozstrzygnięcia powyższej decyzji ostatecznej, że uszkodzony powyższy samochód wypełniał definicję odpadu, którego przemieszczenie wymagało zgłoszenia i uzyskania zezwolenia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Skarżący tych wymagań jednak nie spełnił, stąd przemieszczenie takiego odpadu kod 160104 do Polski jest z tej przyczyny nielegalne. Natomiast powyższa ostateczna i prawomocnie formalna decyzja z [...] sierpnia 2009 r. dopóki nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego w postępowaniu nadzwyczajnym ma charakter prejudycjalny, czyli jej osnowa wiąże także organy orzekające w tej sprawie. Ponadto należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Chojnicach z 2 czerwca 2009 r. sygn. akt. VI W 11/09 o uniewinnieniu skarżącego od popełnienia czynu polegającego na składowaniu wbrew zakazowi odpadu, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Wynika to z tego, że zwalnia skarżącego tylko z odpowiedzialności karnej za ten czyn, przy czym sprawa karna nie ma w tej sprawie charakteru prejudykatu. Sąd Rejonowy może bowiem prowadzić samodzielnie postępowanie dowodowe i dokonywać własnych ustaleń dotyczących popełnienia przez skarżącego zarzucanego czynu, który obejmuje także elementy charakterystyczne dla prawa karnego – jak np. kwestię zawinienia, lecz oczywiście nie może orzekać w zakresie odpowiedzialności administracyjnej skarżącego. Dlatego też organy orzekające w tej sprawie były związane ostateczną decyzją z [...] sierpnia 2009 r. i nie były zobowiązane ponownie oceniać, czy sprowadzony pojazd wypełniał definicję odpadu. Należy również zaznaczyć, że Sąd I instancji słusznie stwierdził, że właściwe organy w tej sprawie orzekając na podstawie art. 32 ust. 1 cyt. ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów nie mogą weryfikować ustaleń faktycznych, uzasadniających nałożenie na skarżącego obowiązków przewidzianych w art. 26 pkt 2 tej ustawy. Oznacza to, że brak jest przesłanek do uznania zarzutów kasacyjnych, które podnoszą naruszenie powyższych przepisów postępowania przez Sąd I instancji w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, o którym stanowi przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Należy także podkreślić, że dopóki jest w obrocie prawnym ostateczna decyzja z [...] sierpnia 2009 r., to brak jest także podstaw do ponownego przeprowadzenia przez właściwe organy w tej sprawie postępowania dowodowego dotyczącego kolejnych w tym zakresie oględzin i opinii biegłych odnośnie oceny czy sprowadzony przez skarżącego uszkodzony pojazd stanowi odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, jak i "art. 26 ust. 2" oraz art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów i art. 2 pkt 14 i 35 i art. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006. Po drugie, w stanie faktycznym i prawnym tej sprawy brak jest także podstaw do uznania zarzutu kasacyjnego, który podnosi niewłaściwe zastosowanie art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. oraz w związku z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Dotyczy to także związanego z nimi kolejnego zarzutu, który podnosi niewłaściwe zastosowanie art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. oraz w związku z art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów i art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach przez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu wadliwego uzasadnienia orzeczenia przez Sąd I instancji. Sąd I instancji zawarł bowiem w uzasadnieniu wyroku wszystkie wymagane przez przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy, a w szczególności podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej prawidłowe wyjaśnienie. Ponadto słusznie stwierdził, że zgodnie z dyspozycją przepisu art. 11 p.p.s.a. tylko ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą także sąd administracyjny, co w tej sprawie oczywiście nie wystąpiło. Po trzecie, także biorąc pod uwagę ustalenia faktyczne i prawne dokonane podczas kontroli ostatecznej decyzji przez Sąd I instancji nie są również zasadne zarzuty kasacyjne, które podnoszą naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W szczególności nie są zasadne zarzuty, które podnoszą w stanie faktycznym tej sprawy niewłaściwe zastosowanie art. 32 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 34 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów oraz w związku z art. 2 pkt 14 i 35 i art. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, a także art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach w związku z art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. Brak jest również podstaw do stwierdzenia błędnej wykładni art. 32 ust. 1, jak i "art. 26 ust. 2" ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w związku z art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach oraz w związku z art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. jak i niewłaściwego zastosowania art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. Wynika to z tego, że jeżeli przedmiotowy uszkodzony pojazd został uznany za odpad nielegalnie przywieziony z Niemiec bez wymaganego przez ustawodawcę zgłoszenia, to właściwy organ nakłada na odbiorcę takiego odpadu – zgodnie z dyspozycją art. 32 ust. 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 34 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów i art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach – karę pieniężną w wysokości od 50 000 do 300 000 zł W tej sprawie właściwy organ I instancji – co Sąd I instancji także trafnie stwierdził – zgodnie z zasadą proporcjonalności, o której stanowi przepis art. 34 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów uwzględnił ilość, rodzaj i charakter odpadu oraz stopień możliwego zagrożenia dla ludzi i środowiska i stąd wymierzył karę pieniężną w najmniejszej dozwolonej przez ustawodawcę wysokości, tj. 50 tys. zł. Natomiast nie ma takiego przepisu jak "art. 26 ust. 2" tylko w istocie może to być przepis art. 26 pkt 2 cyt. ustawy, który nie został w tej sprawie naruszony przez Sąd I instancji jak i oczywiście przepisy art. 2 pkt 14 i 35 i art. 3 powołanego wyżej rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006. Ponadto powołane w podstawie prawnej wydanej decyzji o nałożeniu kary pieniężnej przepisy polskiego prawa materialnego, a w szczególności art. 32 ust. 1 i art. 34 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, nie naruszyły w żadnym zakresie powołanych wyżej w tym zarzucie kasacyjnym przepisów rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 biorąc pod uwagę odbiorcę tego odpadu w Polsce, jak i dokonane przez niego nielegalne przemieszczanie z Niemiec (art. 2 pkt 14 i pkt 35 cyt. rozporządzenia w związku z jego art. 3). Po czwarte, chybiony jest również zarzut kasacyjny, który podnosi niewłaściwe zastosowanie art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w związku z: – art. 2, art. 84 i art. 217 i art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, – art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 3 i art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, – art. 46 w związku z art. 45 ust. 1 i art.8 ust. 2 Konstytucji RP, – art. 2 i art. 42 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, – art. 2 i art. 31 ust. 3 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, – art. 42 ust. 3 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP oraz – art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, a także w związku z art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. Należy bowiem w tym przypadku podkreślić, że kontrola dokonana przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji nie naruszyła żadnego z powołanych wyżej wzorców kontroli konstytucyjnej, biorąc pod uwagę prawidłowo zastosowany w stanie faktycznym w tej sprawie, przepis art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Nie budzi bowiem wątpliwości, że na skarżącego został nałożony ostateczną decyzją z [...] sierpnia 2009 r. wydaną również zgodnie z art. 26 pkt 2 tejże ustawy (a nie art. 26 ust. 2) obowiązek oddania uszkodzonego niekompletnego pojazdu marki BMW do stacji demontażu lub punktu zbierania pojazdów. Z kolei dopiero brak realizacji przez skarżącego powyższego obowiązku skutkował nałożeniem przedmiotowej kary pieniężnej w najniższej wysokości zgodnie z zasadą proporcjonalności. Natomiast nawet dyspozycja art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zezwala na ograniczenie w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw jeżeli jest to ustanowione w ustawie i kiedy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony środowiska, realizowanego w interesie publicznym, co właśnie wystąpiło w tej sprawie. Ponadto braku odpowiedzialności karnej przez skarżącego, co podnosi skarga kasacyjna, nie łączy się w tej sprawie z "automatycznym" brakiem odpowiedzialności administracyjnej, w ramach której skarżący odpowiada na podstawie odpowiedzialności obiektywnej czyli tzw. bezprawia administracyjnego, a nie na podstawie kontratypu winy jak w procesie karnym (por. wyrok NSA z 19 września 2014 r. sygn. akt II OSK 612/13). Po piąte, biorąc pod uwagę powyższe okoliczności prawne i faktyczne, brak jest także podstaw do przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego, o które wnosi skarżący, a dotyczącego zgodności art. 32 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 34 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, które zostały zastosowane przez właściwe organy orzekające w tej sprawie zgodnie z powołanymi wyżej przez skarżącego przepisami Konstytucji RP. Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.