II OSK 1734/13

Dnia 17 lutego 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia NSA Jerzy Stelmasiak /spr./ sędzia del. WSA Teresa Zyglewska Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gdańsku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 438/12 w sprawie ze skargi Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gdańsku na decyzję Marszałka Województwa Pomorskiego z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie pozwolenia zintegrowanego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z 26 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Prokuratora Okręgowego w Gdańsku na decyzję Marszałka Województwa Pomorskiego z [...] lutego 2012 r. w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie pozwolenia zintegrowanego dotyczącego odpadów. W uzasadnieniu Sąd I instancji wyjaśnił, że Wojewoda Pomorski decyzją z [...] lipca 2005 r. udzielił A. z o.o. z siedzibą w G. (dalej jako "Spółka") pozwolenia zintegrowanego dla instalacji: Stacji Termicznej Obróbki Odpadów (TOO), Stacji Fizyko-Chemicznej Utylizacji Odpadów Płynnych (UOP), Stacji Utylizacji Zanieczyszczonych Gruntów i Osadów (UZGO), Stacji Odzysku i Magazynowania Olejów Odpadowych (SOMO), Oczyszczalni Wód Balastowych (OWB). Decyzja Wojewody Pomorskiego z [...] lipca 2005 r. była ośmiokrotnie zmieniana: decyzjami Ministra Środowiska z [...] sierpnia 2005 r. i [...] września 2007 r. oraz decyzjami Marszałka Województwa Pomorskiego z [...] listopada 2008 r., [...] lutego 2009 r., [...] listopada 2009 r., [...] maja 2010 r., [...] lipca 2010 r. i [...] sierpnia 2011 r. Pismem z 23 stycznia 2012 r. Spółka wystąpiła z wnioskiem do Marszałka Województwa Pomorskiego o zmianę pozwolenia zintegrowanego w zakresie punktu 1.6.3. "Miejsce i sposób magazynowania odpadów". Spółka wniosła o zmianę treści: "Powierzchnie magazynowe wynoszą: Magazyn Odpadów Stałych: około 450 m², Magazyn Odpadów Ciekłych około 900 m²" na: "Powierzchnie magazynowe wynoszą: Magazyn Odpadów Stałych: około 4500 m², Magazyn Odpadów Ciekłych około 900 m²"; "Odpady zawierające powyżej 1% związków chlorowcoorganicznych, Sposób magazynowania: w kontenerach specjalistycznych typu ASP 800, w kontenerach stalowych odkrytych o pojemności po 25 m³" na: "Odpady zawierające powyżej 1% związków chlorowcoorganicznych, sposób magazynowania: w kontenerach specjalistycznych typu ASP 800, w kontenerach stalowych odkrytych o pojemności po 25 m³, w opakowaniach". Ponadto Spółka wniosła o dodanie punktów: "Magazyn Odpadów Stałych obejmuje place magazynowe na terenie zakładu o zastosowanej izolacji do podłoża w postaci szczelnej, betonowej nawierzchni, zlokalizowane przy stacji TOO, OWB, UOP, SOMO, UZGO". "Dopuszcza się magazynowanie odpadów stałych: w kontenerach specjalistycznych ASP 800, w kontenerach stalowych odkrytych o pojemności po 25 m³ oraz w opakowaniach na terenie Magazynu Odpadów Ciekłych". Spółka wyjaśniła, że podczas kontroli przeprowadzonej 23 stycznia 2012 r. przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska stwierdzono, że powierzchnia Magazynu Odpadów Stałych określona w pozwoleniu zintegrowanym jako 450 m² jest nieadekwatna do potrzeb i funkcjonalności zakładu prowadzącego działalność z zakresu gospodarki odpadami na tak dużą skalę jak Spółka. Od chwili uzyskania pozwolenia zintegrowanego przez Spółkę w 2005 r. poszerzył się zakres ilościowy i jakościowy przyjmowanych odpadów, w grupach odpadów stałych przeznaczonych do termicznego unieszkodliwiania. Gospodarka odpadami, przygotowanie wsadu do spalarni, sortowanie odpadów pod względem kaloryczności czy czasowe magazynowanie przed spalaniem dla zakładu o rocznej wydajności do 20.000 Mg, na powierzchni 450 m² jest z praktycznego punktu widzenia niemożliwe. Uniemożliwia to również selektywne magazynowanie odpadów przed ich podaniem do procesu w instalacji. Na terenie Spółki zlokalizowane są place magazynowe przeznaczone dla odpadów stałych o łącznej powierzchni około 4.500 m², gdzie z uwagi na występujące w podłożu warunki hydrogeologiczne dla ochrony wód podziemnych, zastosowano izolację od podłoża w postaci szczelnej, betonowej nawierzchni, ograniczonej obwałowaniami lub ścianą oddzielenia przeciwpożarowego. Zlokalizowane są one przy stacji TOO, OWB, UOP, SOMO, UZGO. System kanalizacji stosowany w Spółce ma charakter zamknięty, dlatego też wszelkie ścieki pochodzące z procesów technologicznych realizowanych przez instalacje Spółki oraz ścieki deszczowe oczyszczane są przez OWB. Zakład nie odprowadza więc wód opadowych z miejsc składowania odpadów bezpośrednio do zbiornika. Z uwagi na fakt, że obecny Magazyn Odpadów Ciekłych, przeznaczonych do termicznego unieszkodliwiania sąsiaduje z Magazynem Odpadów Stałych na placu magazynowym zlokalizowanym przy stacji TOO zasadne jest dopuszczenie magazynowania na jego terenie odpadów stałych w kontenerach specjalistycznych ASP 800, kontenerach stalowych odkrytych o pojemności 25 m² oraz w opakowaniach (czyli z wyłączeniem odpadów składowanych luzem), ponieważ nie zaburza to gospodarki odpadami i magazynowania oraz ułatwia prowadzenie procesów technologicznych w tym przygotowanie odpowiednio skomponowanego wsadu do spalarni. Natomiast, rekonfekcjonowanie, przepakowanie do kontenerów ASP, kontenerów odkrytych czy składowanie luzem odpadów stałych i pastowanych, które dostarczane są do unieszkodliwiania w specjalistycznych opakowaniach ma negatywny wpływ na otoczenie i pracujące tam osoby. Odpady te wraz z opakowaniami trafiają bezpośrednio do unieszkodliwiania bez konieczności ich otwierania. Następnie, pismem z 31 stycznia 2012 r. Spółka uzupełniła i rozszerzyła wniosek o zmianę pozwolenia zintegrowanego z [...] lipca 2005 r. w zakresie punktu 1.6.3. Spółka wniosła dodatkowo o dodanie do treści: "Maksymalne ilości magazynowanych odpadów na placach magazynowych: «Magazyn Odpadów Stałych» przy założeniu magazynowania tylko w kontenerach specjalistycznych (ASP 800), które mogą być ustawione w trzech warstwach maksymalna pojemność tego magazynu wyniesie (1.200 kontenerów x 1,5 Mg): około 1.800 Mg" następującego zapisu: "Przy założeniu magazynowania w kontenerach stalowych odkrytych o pojemności po 25 m³, opakowaniach lub luzem, maksymalna pojemność tego magazynu wyniesie około 10.000 MG". Wniosła ponadto o zmianę: "łączna pojemność placów magazynowych przy powyższym założeniu, sięga wartości około 5100 Mg" na "łączna pojemność placów magazynowych przy powyższym założeniu, sięga wartości około 13300 Mg". Spółka wniosła także o dopisanie "dopuszcza się magazynowanie odpadów stałych: w kontenerach specjalistycznych ASP 800, kontenerach stalowych odkrytych o pojemności 25 m³ oraz w opakowaniach na terenie Magazynu Odpadów Ciekłych". W ocenie wnioskującej zmiany te są konieczne, albowiem zmiana powierzchni składowania odpadów w sposób oczywisty wpłynie na szacowane w pozwoleniu maksymalne pojemności magazynów określone w Mg. Decyzją z [...] lutego 2012 r. Marszałek Województwa Pomorskiego zmienił decyzję Wojewody Pomorskiego z [...] lipca 2005 r. wprowadzając do punktu 1.6.3 żądane zmiany. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że wprowadzone zmiany nie są istotnymi zmianami pozwolenia zintegrowanego i nie jest wymagana opłata rejestracyjna. We wniesionej skardze Prokurator Okręgowy w Gdańsku (dalej jako Prokurator) wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] lutego 2012 r. Zarzucił rażące naruszenie art. 218 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm., dalej jako "p.o.ś.") w związku z art. 33 ust 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm. – dalej jako "ustawa środowiskowa"). Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że pozwolenie zintegrowane może być, zmieniane w trybie art. 155 k.p.a. W sytuacji gdy zmiana decyzji odnosi się do istotnej zmiany instalacji, tryb ten może być zastosowany tylko po przeprowadzeniu postępowania z udziałem społeczeństwa. Zdaniem Sądu I instancji, w okolicznościach niniejszej sprawy, organ nie miał podstaw do przeprowadzenia postępowania, o którym mowa w art. 33 i nast. ustawy środowiskowej. Analiza treści pozwolenia zintegrowanego oraz akt administracyjnych stanowiących podstawę jego wydania prowadzi do wniosku, że zmiana pozwolenia w punkcie oznaczonym 1.6.3 nie była związana ze zmianą instalacji, a tym samym nie odnosiła się do jej istotnej zmiany. W ocenie Sądu I instancji, należało ustalić, czy określone w pozwoleniu zintegrowanym "Miejsce i sposób magazynowania odpadów" stanowi bądź pewien element lub składnik którejś ze stacji funkcjonujących na terenie zakładu Spółki, bądź odrębną instalację. Jedynie pozytywne przesądzenie tej kwestii mogłoby w dalszej kolejności skutkować analizą "istotności zmiany". Zgodnie z art. 3 pkt 7 p.o.ś., istotną zmianę instalacji zdefiniowano jako taką zmianę sposobu funkcjonowania instalacji lub jej rozbudowę, która może powodować znaczące zwiększenie negatywnego oddziaływania na środowisko. "Instalacja" to urządzenie techniczne pojedyncze bądź w postaci zespołu, a więc pewien mechanizm bądź zespół mechanizmów (maszyna), którego funkcjonowanie oparte jest na wykorzystaniu procesów fizycznych czy chemicznych, przewidzianych i skonstruowanych dla prowadzenia określonej działalności służącej osiąganiu założonych celów. Jednocześnie musi to być urządzenie stacjonarne a więc takie, które będąc unieruchomionym w danym miejscu i działając w stanie unieruchomienia, może w tymże miejscu powodować emisję. "Instalacją" jest również zespół stacjonarnych urządzeń technicznych, spełniający łącznie trzy warunki – powiązanie technologiczne, tytuł prawny do wszystkich urządzeń we władaniu tego samego podmiotu i całość położona na terenie jednego zakładu. Natomiast przez powiązanie technologiczne należy rozumieć konieczność istnienia tego typu powiązań (pomiędzy urządzeniami), które od strony technologicznej uzależniają pojawienie się ostatecznego efektu, dla osiągnięcia którego te urządzenia są uruchamiane, od współdziałania wszystkich urządzeń współtworzących instalację. Warunkiem uznania urządzenia technicznego, czy też zespołu tych urządzeń lub budowli za instalację jest konieczność powstania emisji związanych z ich eksploatacją. Instalacją jest zatem w rozpatrywanej sprawie zespół urządzeń powiązanych ze sobą technologicznie określanych jako stacje, dla których wydane zostało pozwolenie zintegrowane. Jest to instalacja służąca do odzysku i unieszkodliwiania odpadów, co jest związane z tak określonym przedmiotem działalności Spółki. Powierzchnie magazynowe i sposoby magazynowania nie wchodzą w skład którejkolwiek z wymienionych w pozwoleniu stacji, lecz wiążą się one z działalnością Spółki polegającą na zbieraniu i transporcie odpadów przeznaczonych do odzysku i unieszkodliwiania. Z treści pozwolenia zintegrowanego wynika jednoznacznie, że "miejsca i sposoby magazynowania odpadów" nie stanowią elementów składowych poszczególnych stacji. Wskazuje na to w szczególności punkt I.3 pozwolenia zintegrowanego zatytułowany "Stosowane technologie", w którym wymieniono wszystkie ich części składowe i sposób funkcjonowania. W żadnym miejscu nie ma odniesienia do miejsc magazynowych, chyba że dotyczy to odpadów wytwarzanych wskutek pracy stacji. Analiza treści wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego i zawartego w nim szczegółowego opisu sposobu działania i funkcjonowania instalacji nie wskazuje miejsc magazynowania odpadów jako elementów składowych poszczególnych stacji. Place magazynowe jako budowle mogłyby stanowić odrębną instalację, ale ich eksploatacja musiałaby wywoływać emisje, których rodzaj i wielkość musiałaby być określona w pozwoleniu. Takiego określenia w decyzji z [...] lipca 2005 r. nie ma, bowiem prawidłowe magazynowanie odpadów nie wywołuje emisji. W ocenie Sądu I instancji, także analiza pozwolenia zintegrowanego oraz wniosku i dokumentów stanowiących podstawę jego wydania dowodzi, że "miejsca i sposoby magazynowania" nie stanowią i nie wchodzą w zakres instalacji. Wszelkie emisje określone w pozwoleniu mają związek wyłącznie z funkcjonowaniem poszczególnych stacji i dotyczą wprowadzania gazów i pyłów, ścieków oraz wytwarzania odpadów (pochodzących wskutek funkcjonowania stacji) i hałasu. Sąd I instancji podkreślił, że zaskarżoną decyzją nie dokonano jakichkolwiek zmian w odniesieniu do wielkości dopuszczalnych emisji związanych z pracą poszczególnych stacji, nie zwiększono ich "mocy przerobowych", rodzaju i wielkości substancji i energii wprowadzanych do środowiska. Zaskarżona decyzja w ogóle nie ingeruje w treść punktu III pozwolenia zintegrowanego określającego rodzaje i wielkość emisji. Także wytwarzane wskutek funkcjonowania stacji odpady (ich rodzaj i wielkość) pozostają na poziomie dopuszczonym w pozwoleniu. Sąd I instancji wskazał ponadto, że zwiększając powierzchnie magazynowe, ich pojemność oraz niektóre sposoby magazynowania w punkcie 1.6, nie dokonano jakikolwiek innych zmian w treści tego punktu, odnoszących się do rodzaju i maksymalnych ilości odpadów przeznaczonych do unieszkodliwiania i odzysku w poszczególnych urządzeniach. Oznacza to, że dokonane zmiany nie mają jakiegokolwiek wpływu na pracę tych urządzeń. Ilość i rodzaj odpadów przeznaczonych do unieszkodliwiania i odzysku nie uległa zmianie, a w związku z tym nie może być mowy o wpływie zaskarżonego rozstrzygnięcia na emisje powstające w wyniku pracy poszczególnych urządzeń. To z kolei oznacza, że zmiana pozwolenia zintegrowanego zaskarżoną decyzją nie dotyczyła zmiany instalacji. Sąd I instancji wyjaśnił, że obowiązek uwzględnienia w pozwoleniu zintegrowanym zawarcia "miejsca i sposobu magazynowania odpadów", wynikał z przepisów obowiązującej w dacie wydania pozwolenia i jego zmiany ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm., zwana dalej ustawą o odpadach). Pozwolenie zintegrowane dla instalacji, w której prowadzony jest odzysk bądź unieszkodliwianie odpadów jest nie tylko tzw. pozwoleniem emisyjnym. Zastępuje ono przewidziane ustawą o odpadach zezwolenia na prowadzenie wszelkiej działalności w zakresie tzw. gospodarowania odpadami. W ocenie Sądu I instancji, zmiana pozwolenia zintegrowanego w zakresie "miejsca i sposobu magazynowania odpadów" nie stanowi "zmiany instalacji", a tym bardziej "istotnej zmiany instalacji". Nie było więc wymagane przed jej dokonaniem, przeprowadzenie postępowania z udziałem społeczeństwa, na zasadach i w trybie określonym w ustawie środowiskowej. W ocenie Sądu I instancji, przedstawione przez Prokuratora dokumenty nie mają żadnego wpływu na ocenę legalności decyzji Marszałka Województwa Pomorskiego z [...] lutego 2012 r. Wydane zarządzenia pokontrolne nie świadczą o jej wadliwości, lecz o niewłaściwym korzystaniu z udzielonego pozwolenia. Ponadto Sąd I instancji odniósł się do złożonej do akt sprawy na rozprawie ekspertyzy dotyczącej funkcjonowania spalarni odpadów niebezpiecznych Spółki, a w szczególności wyrażonego w niej poglądu o nieprawidłowości wydanej decyzji w kontekście definicji spalarni odpadów zawartej w ustawie o odpadach. W ocenie Sądu I instancji, definicja może nasuwać pewne wątpliwości, jednak w świetle wcześniejszych rozważań nie są one uprawnione. Definicja ta nie dotyczy instalacji, lecz spalarni jako zakładu lub jego części, co jest pojęciem szerszym. Zdaniem Sądu I instancji, opis elementów instalacji TOO zawarty w tej ekspertyzie również nie wskazuje, żeby częścią instalacji był teren powierzchni magazynowych. Opis ten jest zgodny z pozwoleniem zintegrowanym i opisem instalacji zawartym we wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Prokurator. W pierwszej kolejności zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 133 § 1, art. 141 § 4 i art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") oraz art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2012 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, zwana dalej p.u.s.a.) w związku z "art. 3 ust. 3 pkt 3 i art. 63 ust. 6 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. Nr 62, poz. 628 ze zm.)". W ocenie Prokuratora, Sąd I instancji w sposób dowolny i sprzeczny z aktami sprawy ustalił, że udzielone Spółce w 2005 r. pozwolenie zintegrowane nie obejmuje swoją treścią normatywną warunków magazynowania odpadów przed ich unieszkodliwieniem oraz, że dokonana w latach 2006–2012 zmiana tych warunków nie stanowi zmiany pozwolenia zintegrowanego. Ponadto Prokurator zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego. Po pierwsze, art. 3 pkt 6 i art. 202 ust. 4 p.o.ś., polegające na nieuprawnionym zawężeniu pojęcia instalacji i wykluczeniu z tego pojęcia budowli nie będącej urządzeniem technicznym ani ich zespołem i jednocześnie stacjonarnego urządzenia technicznego powiązanego technologicznie z budowlą nie będącą takim urządzeniem. Po drugie, art. 3 pkt 7 p.o.ś. polegające na błędnym utożsamieniu zwiększenia negatywnego oddziaływania na środowisko z założonym przez pozwolenie zintegrowane zwiększeniem emisji z prowadzonej instalacji. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny wykluczył uznanie samej możliwości zwiększenia negatywnego oddziaływania na środowisko za istotną zmianę instalacji. Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Po pierwsze należy stwierdzić, że zgodnie z dyspozycją art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania przewidziane dla tego środka prawnego w postępowaniu sądowym. W szczególności powinna zawierać nie tylko oznaczenie zaskarżonego orzeczenia lecz także przytaczać podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. W tej sprawie należy stwierdzić, że przytoczone przez Prokuratora podstawy kasacyjne, a także ich uzasadnienie nie są prawidłowe, ponieważ brak jest w nich w ogóle odniesienia się do przepisów art. 218 pkt 2 p.o.ś. w związku z art. 33–38 ustawy środowiskowej w zakresie ewentualnego braku ich zastosowania, a jest to kluczowa kwestia w tej sprawie. Wynika to z tego, że przedmiotem kontroli Sądu I instancji była przecież tylko decyzja Marszałka Województwa Pomorskiego z [...] lutego 2012 r. w przedmiocie zmiany decyzji w przedmiocie pozwolenia zintegrowanego w zakresie dotyczącym miejsca i sposobu magazynowania odpadów. Oznacza to, że podstawowe znaczenie ma ustalenie czy w tej sprawie powinien mieć zastosowanie przepis art. 218 pkt 2 p.o.ś., który jednoznacznie stanowi, że właściwy organ zapewnia możliwość udziału społeczeństwa na zasadach określonych w art. 33–39 ustawy środowiskowej w postępowaniu, którego przedmiotem jest wydanie decyzji dotyczącej istotnej zmiany instalacji objętej pozwoleniem zintegrowanym. Ponadto wymagałoby to podniesienia w skardze kasacyjnej ewentualnego naruszenia powyższego przepisu w związku z odpowiednimi przepisami regulującymi udział społeczeństwa, tj. art. 33–39 ustawy środowiskowej, a także w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz oczywiście w związku z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Jednak żadne wyżej wymienione przepisy nie zostały podniesione w skardze kasacyjnej, zaś Naczelny Sąd Administracyjny będąc ustawowo związany podstawami i zarzutami kasacyjnymi nie może samodzielnie jej modyfikować (art. 193 § 1 p.p.s.a.). Po drugie, biorąc pod uwagę powyższe okoliczności prawne i faktyczne brak jest jakichkolwiek przesłanek do stwierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji także art. 133 § 1 i art. 141 § 4 i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 2 p.u.s.a. w związku z art. 3 ust. 3 pkt 3 i art. 63 ust. 6 ustawy o odpadach. Wynika to z tego, że przepis art. 3 ust. 3 pkt 3 ustawy o odpadach jest jedynie przepisem definicyjnym, ponieważ stanowi tylko, że magazynowanie odpadów oznacza czasowe przetrzymywanie lub gromadzenie odpadów przed ich transportem, odzyskiem lub unieszkodliwieniem. Z kolei przepis art. 63 ust. 6 ustawy o odpadach (w istocie wydaje się, że chodzi tu o przepis art. 66 ust. 6 pkt 1) stanowi tylko, że ustalenie miejsca i sposobu magazynowania odpadów następuje w pozwoleniu zintegrowanym, które regulują przepisy p.o.ś. Dlatego też biorąc pod uwagę powyższe przesłanki, oraz że ich naruszenie przez Sąd I instancji miałoby nastąpić w ramach naruszenia przepisu prawa procesowego, a nie nawet prawa materialnego, brak jest jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, że z powodu rzekomego naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. miałoby nastąpić ich naruszenie i to w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Należy także podkreślić, że skarga kasacyjna nie podnosi w tym zakresie naruszenia odpowiednich przepisów k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. odnośnie nieprawidłowej kontroli przez Sąd I instancji stanu faktycznego ustalonego przez właściwe organy prowadzące to postępowanie. Po trzecie, nie są także zasadne zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W odniesieniu do naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 pkt 6 p.o.ś. i art. 202 ust. 4 p.o.s należy zaznaczyć, że pierwszy z tych przepisów także jedynie definiuje pojecie prawne instalacji co do jego zakresu przedmiotowego. Natomiast przepis art. 202 ust. 4 p.o.ś. stanowi tylko, że w pozwoleniu zintegrowanym określa się warunki wytwarzania i sposoby postępowania z odpadami na zasadach określonych w przepisach ustawy o odpadach i to niezależnie od tego, czy dla instalacji wymagane byłoby uzyskanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów. Oznacza to, że zachodzi w tym przypadku – co podniesiono już wyżej – brak powiązania ewentualnego naruszenia tych przepisów z mającym zastosowanie w tej sprawie art. 218 pkt 2 p.o.ś. z powodu ewentualnie ich błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania, czego także nie podniesiono w skardze kasacyjnej. Po czwarte, dotyczy to także kolejnego zarzutu kasacyjnego, który podnosi w istocie błędną wykładnię art. 3 pkt 7 p.o.ś. Miałaby ona polegać na błędnym utożsamieniu przez Sąd I instancji zwiększenia negatywnego oddziaływania na środowisko z przyjętym przez przedmiotowe pozwolenie zintegrowane zwiększeniem emisji z prowadzonej instalacji, która zdaniem skarżącego Prokuratora może stanowić istotną zmianę instalacji, o której właśnie stanowi przepis art. 3 pkt 7 p.o.ś. Także w tym przypadku brak jest w tym zarzucie kasacyjnym ewentualnego powiązania tego przepisu z art. 218 pkt 2 p.o.ś. w związku z art. 33 ust. 1 ustawy środowiskowej. Należy również podkreślić, że ogólne odniesienie się do przepisu art. 218 p.o.ś., na końcu uzasadnienia skargi kasacyjnej (s. 7) nie spełnia wymagań z art. 176 p.p.s.a., zaś Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie konkretyzować czy też precyzować zarzutów kasacyjnych. Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.