II OSK 1751/10

Dnia 17 września 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz po rozpoznaniu w dniu 17 września 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. U. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2010 roku, sygn. akt IV SA/Wa 499/10 odrzucające skargę W. U. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania postanawia oddalić skargę kasacyjną . Postanowieniem z dnia 26 maja 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. U. na decyzję Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że pismem z dnia 31 marca 2010 r., - stosownie do treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wezwał skarżącego do uiszczenia kwoty 100 zł tytułem wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Powyższe wezwanie zostało skierowane na adres podany w skardze i wróciło z adnotacją, że skarżący został zwolniony z aresztu śledczego. Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną złożył W. U. zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 70 w zw. z art. 72 w zw. z art. 73 ppsa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, że w okresie adresowania wezwania do uiszczenia wpisu adres, o którym Sąd powziął informacje z urzędu nie był prawidłowym adresem do doręczeń bowiem w tym czasie skarżący przebywał w placówce leczniczej poza Warszawą. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Artykuł 73 ppsa ustanawia fikcję prawną doręczenia i uzasadnia domniemanie faktyczne, że korespondencja dotarła do adresata. Dokonanie doręczenia w tym trybie wyznacza początek biegu terminu do podjęcia czynności prawnej, którą w niniejszej sprawie było uiszczenie wpisu od wniesionej przez skarżącego skargi. Argumenty zawarte w skardze kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie bowiem to na skarżącym ciąży obowiązek poinformowania Sądu o aktualnym adresie do doręczeń. Strona składająca skargę, właściwie pouczona o trybie i formie zaskarżenia aktu administracyjnego do sądu, winna spodziewać się odpowiedzi od tego adresata. Jest oczywiste, że inicjując postępowanie przed sądem administracyjnym skarżący musi liczyć się z otrzymywaniem pism procesowych we własnej sprawie. Jeżeli więc następuje zmiana, nawet czasowa, adresu dla doręczeń wskazanego w skardze, skarżący obowiązany jest do zachowania należytej staranności we wskazaniu każdorazowo aktualnego adresu. Do obowiązków skarżącego należy dbałość o uniknięcie negatywnych skutków nieobecności pod adresem wskazanym do doręczeń w skardze. Strona nie przebywająca pod adresem wskazanym jako adres do doręczeń, wykazując należytą staranność w prowadzeniu własnych spraw, powinna o tym fakcie powiadomić Sąd podając aktualny adres. Niedopełnienie tego obowiązku powoduje, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty co do niewłaściwego skierowania pisma przez Sąd I instancji nie mogły być uwzględnione. Z tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji z mocy art. 184 ppsa.