II OSK 180/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant: asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 670/22 w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 18 lutego 2022 r. nr 159/OPON/2022 w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych postanawia: 1. odrzucić skargę kasacyjną; 2. zwrócić A. sp. z o.o. z siedzibą w W. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 250 (dwustu pięćdziesięciu) złotych. Wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 670/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), oddalił skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 18 lutego 2022 r. nr 159/OPON/2022 w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie: I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie: a) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.; dalej: "Prawo budowlane") przez niewłaściwe zastosowanie przepisu oraz uznanie, iż sprzeciw Wojewody Mazowieckiego został złożony w ustawowym terminie, podczas gdy pismo Wojewody stanowiło nowy sprzeciw do zgłoszonych robót, bowiem oparty był na nowej podstawie prawnej i został złożony z uchybieniem materialnoprawnego terminu 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, w konsekwencji czego decyzja I instancji miała zostać uchylona a postępowanie umorzone. Ewentualnie, w przypadku nieprzychylenia się Sądu do powyższego zarzutu zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie: b) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 28 ust. 1 w zw. z 30 ust. 5 Prawa budowlanego przez niewłaściwe zastosowanie przepisów oraz uznanie, iż inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, podczas gdy inwestycja nie stanowi prac przy obiekcie budowlanym i nie wymaga pozwolenia na budowę; c) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. c) Prawa budowlanego przez niezastosowanie przepisu oraz uznanie, iż inwestycja wymaga pozwolenia na budowę, podczas gdy inwestycja stanowi wiatę, a zatem znajduje się w hipotezie normy z art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. c) Prawa budowlanego, dlatego nie wymaga pozwolenia na budowę, a tylko zgłoszenia robót budowlanych; d) art. 151 p.p.s.a. w związku art. 29 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego przez niewłaściwe zastosowanie oraz nieuwzględnienie skargi ze względu na brak obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla inwestycji w związku z tym, że zabytkowy piec nr 18 nie jest obiektem budowlanym i nie wymaga pozwolenia na budowę. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: e) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak podania podstawy prawnej rozstrzygnięcia wyroku oraz jej wyjaśnienia. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi przez jej uwzględnienie, a w tym także uchylenie zaskarżonych decyzji organu I i II instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaznaczyć należy, że merytoryczne rozpoznanie skargi kasacyjnej musi być poprzedzone oceną jej dopuszczalności pod względem formalnym. Przypomnieć zatem trzeba, że stosownie do treści art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Z analizy akt sprawy wynika, że termin do wniesienia skargi został naruszony. Mianowicie według zwrotnego poświadczenia odbioru przesyłki wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 670/22, został doręczony stronie skarżącej wraz z uzasadnieniem 7 listopada 2022 r. (k. 97 akt sądowych). Podkreślić należy, że data doręczenia korespondencji (7 listopada 2022 r.) została potwierdzona podpisem osoby uprawnionej do odbioru przesyłki, jak też podpisem doręczyciela i stemplem pocztowym. Wobec takiego jednoznacznego udokumentowania faktu doręczenia odpisu wyroku, brak było wątpliwości co do rzeczywistej daty w jakiej to nastąpiło. W konsekwencji należało przyjąć, że ustawowy trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej rozpoczął bieg w dniu 8 listopada 2022 r. i upłynął z dniem 7 grudnia 2022 r. Zgodnie z przepisami art. 83 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 111 § 2 k.c., za początkową datę terminu uważa się dzień następny po dniu, w którym stronie zostało doręczone orzeczenie wraz z uzasadnieniem. Z kolei art. 83 § 3 p.p.s.a. stanowi, że oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Z treści skargi kasacyjnej wynika, że została ona sporządzona 8 grudnia 2022 r. i tego samego dnia złożono ją w Sądzie, co jest potwierdzone pieczątką sądową. Z prezentaty sądowej umieszczonej na pierwszej stronie skargi kasacyjnej wynika, że datą jej złożenia był 8 grudnia 2022 r. Pełnomocnik skarżącej występujący na rozprawie w dniu 26 czerwca 2025 r. nie przedstawił informacji lub dokumentów, które wskazywałyby na wcześniejszą datę wysłania skargi kasacyjnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W takim stanie sprawy należało stwierdzić, że nastąpiło przekroczenie przewidzianego w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, co skutkowało jej odrzuceniem. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 w związku z art. 178 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ----------------------- 3