II OSK 1837/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska – Filipowicz po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. R. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Po 1185/05 odrzucającego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym oraz odrzucającego skargę M. i A. R. w sprawie ze skargi M. i A. R. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] września 2005 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 5 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Po 1185/05, odrzucił wniosek skarżących z dnia [...] lutego 2007 r. o zwolnienie od kosztów sądowych w części oraz odrzucił ich skargę na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] września 2007 r. o nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd powołał się na art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ‘’ppsa", zgodnie z którym przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku koniecznego dla siebie i rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał, że w niniejszej sprawie zapadło już orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2006 r. oddalające zażalenie skarżących na postanowienie oddalające ich wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Sąd I instancji uznał, iż wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w niezmienionych okolicznościach faktycznych podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny. Ponownie zaś złożony wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych jako niedopuszczalny nie przerwał, zdaniem Sądu, biegu terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Nieopłacenie skargi przed upływem wskazanego przez sąd terminu pociągało za sobą, na podstawie art. 220 § 3 ppsa, jej odrzucenie. Skargę kasacyjną od tego postanowienia wniósł skarżący. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 58 § 1 pkt 6 ppsa oraz art. 220 § 1 ppsa. Pełnomocnik skarżącego, nie zgodził się z interpretacją powołanych przepisów przyjętą przez Sąd I instancji. Ponadto podniósł, że odrzucenie przez Sąd skargi było przedwczesne, ponieważ w dniu 5 lipca 2007 r. skarżący nie wyczerpał przysługującej mu drogi odwoławczej w zakresie złożonego wniosku o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 220 § 3 ppsa skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z akt sprawy oraz okoliczności podniesionych w skardze kasacyjnej wynika, że w dniu 5 lipca 2007 r. skarżący nie wyczerpał jeszcze przysługującej mu drogi odwoławczej w zakresie złożonego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Wskazać trzeba, iż Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 stycznia 2008 r. uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 lipca 2007 r. w zakresie odrzucenia wniosku skarżących o zwolnienie częściowe od kosztów sądowych. Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska Sądu I instancji i uznał wniosek M. i A. R. za nowo złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy. Podkreślić należy, że nowy wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych jest dopuszczalny na mocy art. 243 § 1 ppsa i przerywa bieg terminu do uiszczenia należnego wpisu od skargi. W rozpoznawanej sprawie, wniosek skarżących o zwolnienie od kosztów sądowych w części był nowym wnioskiem, a zatem przerwał on bieg siedmiodniowego terminu wyznaczonego przez sąd do jej uzupełnienia. W tych okolicznościach, odrzucenie skargi skarżących trzeba było uznać za przedwczesne. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 185 § 1 ppsa.