II OSK 1882/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz, po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2012 r., sygn. IV SA/Wa 185/12 w sprawie ze skargi R. K. na czynność Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy w przedmiocie odmowy doręczenia decyzji postanawia: oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę R. K. na czynność Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy w przedmiocie odmowy doręczenia decyzji. W uzasadnieniu postanowienia podano, iż w ocenie Sądu przedmiot skargi nie mieści się katalogu spraw określonym przez art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, który wprawdzie dopuszcza wniesienie skargi na czynność organu administracji publicznej, ale jednocześnie precyzuje, że musi być to czynność dotycząca uprawnień lub obowiązków strony wynikających z przepisów prawa. Wobec tego musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a czynnością, która takiego uprawnienia lub obowiązku dotyczy. Doręczenie decyzji jest jedynie czynnością materialno-techniczną polegającą na przekazaniu stronie rozstrzygnięcia, które zapadło w sprawie. Z kolei czynność ta nie przyznaje uprawnień ani obowiązków. Prawidłowość doręczenia decyzji może być przedmiotem kontroli Sądu przy ocenie legalności rozstrzygnięcia kończącego postępowanie. Nie może natomiast stanowić przedmiotu odrębnej skargi. Skargę kasacyjną od tego postanowienia wniósł R. K. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, którym uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik prawy tj.: 1/ art. 58 § 1 pkt 6 ppsa w zw. z art. 52 § 3 ppsa w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 ppsa w zw. z art. 109 pkt 1 Kpa w zw. z art. 104 § 1 Kpa, poprzez przyjęcie, że czynność organu w postaci odmowy doręczenia decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy nie może stanowić przedmiotu skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a co za tym idzie winna ona zostać odrzucona jako niedopuszczalna, podczas gdy czynność organu stanowiła inny niż określony w art. 3 § 1 pkt 1-3 ppsa akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 2/ art. 58 § 1 pkt 6 ppsa w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 ppsa poprzez przyjęcie, że czynność materialno-techniczna nie może stanowić przedmiotu skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, co stanowiło podstawę odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej, podczas gdy tego rodzaju działanie organu administracji stanowi inne niż określone w art. 3 § 1 pkt 1 - 3 ppsa akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 3/ art. 58 § 1 pkt 6 ppsa w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 ppsa poprzez przyjęcie, że nie mogą stanowić przedmiotu skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego inne niż określone w art. 3 § 1 pkt 1-3 ppsa akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, mające swą podstawę w przepisach prawa procesowego, co stanowiło podstawę odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej, podczas gdy przepis art. 3 § 2 pkt 4 ppsa nie zawęża pojęcia "uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa" jedynie do sfery prawa materialnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się szereg argumentów merytorycznych dotyczącej wydanej w sprawie decyzji o ustaleniu opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Ponadto podkreśla się, że skarżący zamierza złożyć odwołanie od tej decyzji. Odpowiedź na skargę kasacyjną, z wnioskiem o jej oddalenie, złożył Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Już z samej treści skargi kasacyjnej wynika, iż Skarżący otrzymał przedmiotową decyzję o ustaleniu opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Problematyczna jest natomiast kwestia czy sposób jej doręczenia był skuteczny, czy też wadliwy i jakie skutki prawne z tego wynikają. Obecne żądanie doręczenia decyzji /w istocie kolejnego jej egzemplarza/ jak można również wnosić z uzasadnienia skargi kasacyjnej wiąże się z tym, iż Strona zamiast przedsięwziąć przewidziane prawem środki wynikające z wadliwego – jej zdaniem – skierowania do niej decyzji, uznaje, że najwłaściwszym jest pozyskanie nowego egzemplarza decyzji, co w jej ocenie umożliwi skuteczne wniesienie środka zaskarżenia. Rację ma jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrażając w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia pogląd, iż dążenia wnoszącego skargę kasacyjną i jego oczekiwania nie mogą być zaspokojone poprzez wniesienie skargi w ramach naruszenia art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 ppsa.