II OSK 1924/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędzia del. NSA Zdzisław Kostka Protokolant asystent sędziego Justyna Rosińska po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 597/11 w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M.S. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 24 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 597/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu [...] października 2008 r. Komendant Wojewódzki Policji w L. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną myśliwską oraz broń palną sportową, w związku z uzyskaną informacją o toczącym się przeciwko stronie postępowaniu karnym o popełnienie czynów z art. 286 § 1 K.k. w zw. z art. 294 § 1 K.k. w zb. z art. 297 § 1 K.k. oraz art. 284 § 2 K.k. W wyniku podjętych czynności wyjaśniających organ I instancji ustalił, że M.S. jest oskarżony o popełnienie czynów: - z art. 284 § 2 K.k. w zw. z art. 294 § 1 K.k. (sygn. akt [...]), - z art. 270 § 1 K.k., art. 284 § 2 K.k. w zw. z art. 294 K.k. (sygn. akt [...]), - z art. 286 § 1 K.k. w zw. z art. 294 § 1 K.k. w zb. z art. 297 § 1 K.k., art. 284 § 2 K.k., art. 297 § 1 K.k. (sygn. akt [...]), - z art. 297 § 1 K.k. (sygn. akt [...]). W toku postępowania organ uzyskał opinię środowiskową o stronie, opinię z Polskiego Związku Łowieckiego - Zarząd Okręgowy w C., opinię z Koła Łowieckiego nr [...] "[...]" w C. oraz przeprowadził kontrolę warunków przechowywania przez stronę broni. Uzyskano ponadto informację, że w postępowaniu karnym o czyn z art. 286 § 1 K.k. w zb. z art. 270 § 1 K.k. (sygn. akt [...]) zapadł wobec strony prawomocny wyrok uniewinniający. Mając na uwadze powyższe decyzją z dnia [...] października 2010 r. wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) Lubelski Komendant Wojewódzki Policji cofnął M.S. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy w pełni pozwala na zakwalifikowanie strony do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przeciwko stronie prowadzone są bowiem postępowania karne o popełnienie, m. in. przestępstw przeciwko mieniu z art. 284 K.k. oraz z art. 286 K.k. Na skutek wniesionego przez M.S. odwołania Komendant Główny Policji, decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych, m. in. w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, która to obawa z mocy samej ustawy została związana w szczególności ze skazaniem posiadacza pozwolenia na broń (lub osoby o nie się ubiegającej) prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo toczącym się przeciwko niemu postępowaniem karnym o popełnienie takiego przestępstwa. Organ odwoławczy podkreślił, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, że M.S. został oskarżony przez organy ścigania o popełnienie przestępstw, m. in. przeciwko mieniu, w tym znacznej wartości (z art. 284 § 2 K.k. w zw. z art. 294 § 1 K.k.; z art. 286 § 1 K.k. w zw. z art. 294 § 1 K.k. w zb. z art. 297 § 1 K.k., art. 284 § 2 K.k., art. 297 § 1 K.k.; z art. 297 § 1 K.k.), a zatem jest to okoliczność wskazana wprost przez samego ustawodawcę jako przesłanka uzasadnionej obawy użycia broni w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. sprzecznie z celami bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ odwoławczy zaznaczył jednocześnie, iż z ustaleń poczynionych na etapie postępowania odwoławczego wynika, że M.S. został prawomocnie skazany za czyn z art. 270 § 1 K.k. oraz prawomocnie uniewinniony od zarzutu dokonania czynu z art. 284 § 2 K.k. w zw. z art. 294 K.k. w sprawie o sygn. akt [...]. Podniósł też, iż organ I instancji w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia błędnie wskazał, że przeciwko M.S. nadal toczy się postępowanie karne w sprawie [...] o czyn z art. 286 § 1 K.k. w zb. z art. 270 § 1 K.k., w sytuacji gdy z akt sprawy wynika, że Sąd Rejonowy w C. prawomocnie uniewinnił go od dokonania zarzucanego mu w tej sprawie czynu. Organ podkreślił, iż ustalenie, że przeciwko stronie toczą się postępowania karne, ma dla organów właściwych w sprawach pozwoleń na broń charakter wiążący w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia, a okoliczność taka nie wymaga dodatkowych ustaleń w kwestii uzasadnienia obawy wynikającej z dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Podniósł też, iż w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych użycie w art. 15 ust. 1 pkt 6 słów "w szczególności", poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do tych osób obawa sprzecznego z prawem użycia broni istnieje. Co do nich organ nie musi więc przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w ustawie. Dlatego też nawet dowody korzystnie o stronie świadczące, np. pozytywna opinia z miejsca zamieszkania, opinie o stronie jako myśliwym z Polskiego Związku Łowieckiego, czy z macierzystego koła łowieckiego, nie tworzą podstaw do zachowania pozwolenia. Okoliczności te nie eliminują bowiem faktu toczących się przeciwko stronie postępowań karnych, w których strona ta oskarżona jest o popełnienie, m. in. czynów godzących w mienie. Od powyższej decyzji skargę do sądu administracyjnego wniósł M.S., zarzucając jej szereg naruszeń przepisów prawa, tj. art. 7, 11, 77 § 1, 80 K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności Sąd odniósł się do zarzutów skargi dotyczących uchybienia przepisom postępowania wskazując, że takie uchybienia mogą prowadzić do uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy są na tyle poważne, że ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, albowiem przy wydaniu decyzji organ uwzględnił wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ zebrał dowody mające w sprawie istotne znaczenie, ocenił zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.), ustosunkował się do twierdzeń skarżącego, a także uzasadnił wyczerpująco swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 K.p.a. Zdaniem Sądu w obu zaskarżonych decyzjach brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które uniemożliwiłyby Sądowi dokonanie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym. Wydając zaskarżoną decyzję Komendant Główny Policji, a wcześniej Lubelski Komendant Wojewódzki Policji nie naruszyli także prawa materialnego, poprzez jego błędną wykładnię, czy też nieprawidłową subsumcję udowodnionej okoliczności pod stosowną normę prawną. Dalej Sąd wyjaśnił, że materialnoprawną przesłankę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Cytując ww. przepisy Sąd podniósł, że w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, iż zastosowanie przez organy Policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy strona należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności zaś skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z literalnego brzmienia cytowanego przepisu wynika, że osoba, która została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw z mocy prawa jest uznawana za osobę co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mówiąc innymi słowy, sam fakt popełnienia lub podejrzenie popełnienia powyższego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni. Na poparcie tego stanowiska Sąd przywołał szereg orzeczeń sądów administracyjnych. Wyjaśnił także, że prawidłowość powyższej wykładni przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji została potwierdzona w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09. Nadto Sąd wskazał, że organy Policji w toku prowadzonego postępowania administracyjnego o cofnięcie pozwolenia na broń ustaliły w sposób niebudzący wątpliwości, że przeciwko skarżącemu toczą się postępowania karne o popełnienie przestępstw z art. 284 § 2 K.k. w zw. z art. 294 § 1 K.k.; z art. 286 § 1 K.k. w zw. z art. 294 § 1 K.k. w zb. z art. 297 § 1 K.k., art. 284 § 2 K.k., art. 297 § 1 K.k.; z art. 297 § 1 K.k. Skoro zatem organy Policji w toku postępowania administracyjnego ustaliły, że przeciwko skarżącemu toczą się postępowania karne o popełnienie m. in. przestępstw przeciwko mieniu, tj. czynów z art. 284 § 2 K.k. i art. 286 § 1 K.k., to fakt ten był wystarczający do stwierdzenia, że należy on do kręgu osób, które stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa i nie mogą tą bronią dysponować. Organy Policji były w tej sytuacji zobowiązane do wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni, niezależnie od tego, na jakim etapie znajdowały się prowadzone przeciwko niemu postępowania karne o popełnienie tych przestępstw. Istotny był bowiem jedynie fakt, że postępowania takie były w stosunku do skarżącego prowadzone. W ocenie Sądu organy Policji zasadnie zatem uznały, że w związku z toczącymi się przeciwko skarżącemu postępowaniami karnymi o popełnienie przestępstw przeciwko mieniu, z mocy prawa należy uznać go za osobę, co do której istnieje obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Sąd podkreślił także, że ustawodawca przyjął, iż obawę niewłaściwego użycia broni stwarzają nie tylko osoby skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, ale także te, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W przepisie tym położono akcent na rodzaj (charakter) przestępstw, a nie na to czy doszło do prawomocnego skazania za ich popełnienie. Obawę użycia broni niezgodnie z przepisami stwarza więc już osoba podejrzana o popełnienie wyszczególnionych w tym przepisie przestępstw. Zatem, zdaniem Sądu, ustalony w sprawie stan faktyczny uzasadniał wydanie decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, który jako przepis obligatoryjny, nie pozostawia organowi Policji żadnych możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Nadto wskazał, że cofnięcie to następuje bez względu na inne okoliczności świadczące o pozytywnej opinii o skarżącym w miejscu zamieszkania oraz w środowisku łowieckim. Wskazane opinie w żadnym zakresie nie odnoszą się bowiem do tych faktów i zdarzeń z życia skarżącego, z których organ wywiódł uzasadnioną obawę użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł skarżący M.S., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. wskazując jako podstawę kasacyjną art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "P.p.s.a.", naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a, art. 151 P.p.s.a i art 144 § 4 P.p.s.a przez oddalenie skargi przez Sąd i niewyjaśnienie w uzasadnieniu wszystkich przesłanek rozstrzygnięcia, pomimo iż w sprawie postępowanie prowadzone przez organ zawierało wady przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a których zauważenie przez Sąd winno spowodować uwzględnienie skargi i stanowić osnowę sporządzonego uzasadnienia, dotyczy to art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez nienależyte przeprowadzenie postępowania dowodowego, w szczególności braku wyjaśnienia dlaczego dalsze posiadanie broni przez skarżącego stanowi uzasadnioną obawę, że może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i nieuwzględnienia, że w kolejnych sprawach karnych skarżący został przez sąd oczyszczony z zarzutów, II. wskazując jako podstawę kasacyjną art. 174 pkt 1 P.p.s.a naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji przez błędną wykładnię tej normy i jej następne zastosowanie skutkujące uznaniem, iż wszczęcie postępowania karnego, w którym zarzucono skarżącemu popełnienie przestępstw przeciwko mieniu skutkuje samo w sobie obligatoryjnym cofnięciem pozwolenia na broń, gdy prawidłowa wykładnia tej normy wskazuje, że ewentualne cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne, o ile organ stwierdzi, że dalsze posiadanie broni powoduję obawę, że może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie wskazał, że Sąd I instancji stwierdzając, iż organy w sposób przekonujący uzasadniły wydane decyzje nie wziął pod uwagę dynamiki postępowania karnego i tego, że organ powinien pozyskać informacje o ich zakończeniu, a nie jedynie oprzeć wydaną decyzję na fakcie wszczęcia postępowania karnego o popełnienie przez skarżącego przestępstw przeciwko mieniu. Tymczasem już w czterech postępowaniach zapadły wyroki uniewinniające, w tym dwa prawomocne. W tej sytuacji autor skargi kasacyjnej stwierdził, że tak naprawdę nie ma już żadnych podstaw twierdzić, że skarżący nie daje rękojmi wykorzystania broni zgodnie z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wprawdzie zapadł przeciwko skarżącemu jeden wyrok skazujący, ale od zarzutu popełnienia czynu przeciwko mieniu został uniewinniony. W takiej sytuacji elementarnym obowiązkiem organu było chociaż pozyskanie wyroku w celu weryfikacji, czy czyn, za który został skazany jest wymieniony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Nie pozyskano także pozostałych zapadłych w sprawach skarżącego wyroków karnych, co wypaczyło stan faktyczny niniejszej sprawy. Zdaniem skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji dokonał także wadliwej wykładni art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, co determinowało cały sposób postępowania organu w przedmiotowej sprawie. Zdaniem skarżącego powołana norma zawiera niezamknięty katalog sytuacji w których cofane jest pozwolenie na broń, a warunkiem zakwalifikowania danego zachowania jako skutkującego odebraniem uprawnienia jest wystąpienie przesłanki "użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego". Zdaniem skarżącego kasacyjnie nie można uznać, że samo w sobie wszczęcie postępowania karnego przesądza, że zainteresowany nie daje rękojmi wymaganej dla posiadacza broni. Zainteresowany to domniemanie może przecież obalić i zadaniem organu jest stworzyć mu warunki do wykazania zasadności posiadania broni. Przywołując zaś wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 709/2005, skarżący kasacyjnie wskazał, że stanowi on wskazówkę, w jaki sposób należy dokonać wykładni przedmiotowej normy prawa materialnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego stosownie do obowiązujących w tym zakresie norm. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, enumeratywnie wymienionych w § 2 tego przepisu, zatem przedmiotowa skarga kasacyjna mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach zakreślonych podniesionymi w jej treści podstawami. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że powołanie w podstawie kasacyjnej przepisu art. 144 § 4 P.p.s.a., który zdaniem skarżącego kasacyjnie został naruszony przez Sąd I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za oczywistą omyłkę pisarską autora wniesionego środka odwoławczego, albowiem z uzasadnienia tego zarzutu bezspornie wynika, że dotyczy on w istocie art. 141 § 4 P.p.s.a., gdyż po pierwsze: w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi brak jest takiego przepisu – art. 144 nie zawiera mniejszych jednostek redakcyjnych, a po wtóre: przepis art. 141 § 4 został wskazany wprost na stronie 3 skargi kasacyjnej, gdzie przytoczono ponownie normy prawne, których obrazy – zdaniem autora wniesionego środka odwoławczego – dopuścił się Sąd I instancji. Zatem zarzut naruszenia przepisów postępowania został rozpoznany z uwzględnieniem powyższej oczywistej omyłki pisarskiej. Obrazy naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., art. 151 i art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 i 80 K.p.a. skarżący kasacyjnie upatruje w błędnym uznaniu przez Sąd I instancji, iż organ prawidłowo przeprowadził postępowanie w sprawie i prawidłowo wyjaśnił stan faktyczny sprawy, a w konsekwencji nie uwzględnił wniesionej skargi wadliwie ją oddalając. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że organ administracji nie uchybił przepisom art. 77 § 1 i 80 K.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, zasadnie wskazując, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na wydanie decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Okoliczności tej skarżący kasacyjnie nie podważył. Zarzut uchybienia przez organ art. 77 § 1 i 80 K.p.a. sprowadza się kwestii, że organ nie sprawdził, czy postępowania karne przeciwko stronie zostały już zakończone, a jeżeli tak to z jakim wynikiem, co zdaniem skarżącego kasacyjnie winno mieć wpływ na ocenę legalności zakwestionowanej decyzji, zwłaszcza że – jak twierdzi – w czterech sprawach zapadły wyroki uniewinniające, a tym dwa są już prawomocne. Poglądu tego, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, nie sposób podzielić ze względów niżej przedstawionych. W przedmiotowej sprawie, co wynika z akt administracyjnych, na datę wydania decyzji ostatecznej toczyło się przeciwko skarżącemu kasacyjnie szereg postępowań m. in. o popełnienie czynów przeciwko mieniu – sprawy toczące się przed Sądem Rejonowym w L., sygn. akt [...] (art. 286 § 1 w zw. z art. 294 § 1 w zb. z art. 297 § 1, art. 284 § 2, art. 297 § 1 K.k.) i sygn. akt [...] (art. 284 § 2 w zw. z art. 294 § 1 K.k.). Nadto w sprawie o sygn. akt [...] skarżący kasacyjnie został prawomocnie skazany za czyn z art. 270 § 1 K.k. i uniewinniony od zarzutu popełnienia czynu z art. 284 § 2 i art. 294 K.k., a przed Sądem Rejonowym w C. toczyło się przeciwko skarżącemu kasacyjnie postępowanie karne pod sygn. akt [...] o czyn z art. 297 § 1 K.k. Powyższe ustalenia organ odwoławczy poczynił w dniu 30 grudnia 2010 r. (k. 321 akt administracyjnych), co – wbrew wywodom skargi kasacyjnej w tym zakresie – sprowadziło się także do weryfikacji danych uzyskanych na poprzednim etapie postępowania, zaś decyzja ostateczna w sprawie została wydana cztery dni później, bo w dniu [...] stycznia 2011 r. W tej sytuacji stwierdzić należy, że organ odwoławczy dołożył starań by na dzień wydania decyzji ostatecznej dysponować aktualnymi informacjami co do toku postępowań karnych toczących się przeciwko skarżącemu. Zatem, mając na uwadze powyższe, zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że organ nie uchybił przepisom art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Zaś ewentualne zmiany stanu faktycznego mające miejsce już po dacie wydania decyzji ostatecznej, co do zasady, nie mogą stanowić podstawy do zakwestionowania legalności decyzji przez Sąd I instancji. Wskazać bowiem należy, co jak się wydaje umknęło uwadze skarżącemu kasacyjnie, że organ administracji wydając decyzję ostateczną bierze pod uwagę zarówno stan prawny, jak i stan faktyczny sprawy istniejący w dacie jej wydania. Zaś sąd administracyjny kontroluje prawidłowość wydania tej decyzji także biorąc pod uwagę stan prawny i faktyczny sprawy na datę jej wydania. Natomiast zmiany stanu faktycznego już po dacie wydania decyzji ostatecznej, co do zasady, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i nie są brane pod uwagę przez sąd administracyjny przy kontroli legalności takiej decyzji. W tej sytuacji zarzut skarżącego kasacyjnie, że Sąd nie dostrzegł, iż organy nie dokonały ustaleń co do zakończenia niektórych postępowań karnych i nie ustaliły ich wyników, a tym samym nie zebrały i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego, nie zasługuje na uwzględnienie, zwłaszcza że skarżący kasacyjnie nie wykazał, by na datę wydania zaskarżonej decyzji organ Policji poczynił w tej materii wadliwe ustalenia, a kwestii tej Sąd I instancji nie dostrzegł. W aktach sprawy brak jest informacji, które podważałyby prawidłowość ustaleń dokonanych przez organy Policji w tym zakresie. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, stwierdzić należy, że również nie zasługuje on na uwzględnienie. W niniejszej sprawie podstawą materialnoprawną wydanej decyzji był przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1991 r. o broni i amunicji w brzmieniu właściwym na datę wydania decyzji ostatecznej. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 powyższej ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Zaś przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 stanowił, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Mając na uwadze brzmienie ww. przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji wskazać należy, że podstawą cofnięcia pozwolenia na broń jest istnienie obawy, że dana osoba może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przy czym z konstrukcji powyższych przepisów wynika, że organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń w stosunku do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W tym miejscu podkreślić należy, że ustawodawca przesądził, że w stosunku do ww. osób "wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw" ("takich", tj. popełnionych przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu – przyp. Sądu) ta uzasadniona obawa istnieje. Zaś istnienie tej obawy poza przypadkami wskazanymi po kwantyfikatorze "w szczególności" wymaga każdorazowej indywidualnej oceny z uwzględnieniem wszelkich okoliczności. Jednakże ta indywidualna ocena w tej konkretnej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, nie musi zostać dokonana, albowiem jak już wyżej wskazano, w związku z tym, że przeciwko skarżącemu kasacyjnie toczyły się w dacie wydania decyzji ostatecznej postępowania karne o popełnienie przestępstw m.in. przeciwko mieniu, to z woli ustawodawcy przyjąć należy, że ta uzasadniona obawa w stosunku do niego istnieje. W niniejszej sprawie, co już wyżej wskazano, w dacie wydania decyzji ostatecznej przeciwko skarżącemu toczyły się postępowania karne o popełnienie m. in. czynów godzących w mienie, zatem w tej sytuacji prawidłowo organy uznały, a za nim także Sąd I instancji, że już samo toczenie się przeciwko skarżącemu kasacyjnie postępowania karnego o czyn przeciwko mieniu uzasadnia cofnięcie mu wydanego pozwolenia na broń palną myśliwską. Konkludując rozważania w tym zakresie stwierdzić należy, że właściwe organy Policji mają nie tylko prawo, ale i obowiązek cofnąć pozwolenie na posiadanie broni w sytuacji, gdy nastąpi zdarzenie powodujące zaistnienie uzasadnionej obawy, że dana osoba może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skoro, jak już wyżej wskazano, taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, to zasadnie Sąd I instancji wniesioną skargę oddalił. W związku z powyższym, na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.