II OSK 1941/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Izabela Bąk - Marciniak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 673/17 w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] stycznia 2017 r., nr [..] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 673/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. S. na decyzję [..] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] stycznia 2017 r., nr [..] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym : [..] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją nr [..] z [..] stycznia 2017 r., po rozpatrzeniu odwołania S. S., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [..], nr [.]. z dnia [..] listopada 2016 r., udzielającą pozwolenia na użytkowanie wybudowanego budynku mieszkalnego z łącznikiem, zlokalizowanego na terenie działki nr ewid. [..] przy ul. U.w W. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją Urzędu Dzielnicowego [..] nr [.] z [..] czerwca 1989 r. zatwierdzono plan realizacji budowy budynku z przeznaczeniem na gabinet stomatologiczny z garażem na terenie położonym przy ul. U. w [..]. Organ administracji architektoniczno-budowlanej stwierdził, że proponowana inwestycja jest zgodna z planem ogólnym miasta zatwierdzonym Uchwałą Nr 57 z 6 grudnia 1982 r., a także obowiązującymi przepisami prawa. Następnie decyzją Urzędu Dzielnicowego [..] nr [..] z [..] stycznia 1990 r. zezwolono na budowę budynku z przeznaczeniem na gabinet stomatologiczny i łącznika z pergolą na przedmiotowej nieruchomości. Ze względu na odstępstwa od zatwierdzonego projektu, tj. podwyższenie budynku mieszkalnego i przebudowę łącznika, decyzją nr [..] z [..] listopada 1991 r. Urząd Dzielnicowy [..] wstrzymał roboty budowlane wykonywane na terenie budowy położonej przy ul. U.w [.]. i nałożył obowiązek dostarczenia inwentaryzacji i orzeczenia technicznego. Decyzja ta zainicjowała kilkunastoletni ciąg decyzji administracyjnych, a także orzeczeń sądów administracyjnych dotyczących sposobów doprowadzenia przedmiotowego budynku mieszkalnego do stanu zgodności z prawem. Decyzja nr [..] z [..] listopada 1991 r. została uchylona przez Wojewodę.[..] decyzją nr [..] z [.]. kwietnia 1992 r., a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania. Orzekając w sprawie, Burmistrz Dzielnicy [..] decyzją nr [.]z [.] sierpnia 1992 r. wstrzymał roboty budowlane i nałożył na inwestorów obowiązek wykonania szeregu prac. Decyzja ta również została uchylona przez Wojewodę [..] decyzją nr [..] z [..] października 1992 r., a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania. Decyzją Nr [..] z [..] grudnia 1992 r. Urząd Dzielnicy-[..] w [..] udzielił M. W. i K. .W., inwestorom, pozwolenia na budowę budynku gospodarczego i łącznika z gabinetem stomatologicznym według projektu zamiennego pod warunkiem wypełnienia luksferami lub pustakami szklanymi okien w ścianie północnej budynku (w przypadku zabudowy działki sąsiedniej) i ukształtowania terenu tak, aby wody opadowe nie były odprowadzane na teren działek sąsiednich i nie powodowały zawilgocenia istniejącego budynku gospodarczego na działce nr [..]. Wskazana decyzja została uchylona przez Wojewodę [..] decyzją nr [..] z [..] kwietnia 1993 r., a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania. Orzekając w sprawie po raz czwarty, Burmistrz Dzielnicy [..] decyzją nr [..] z [..] czerwca 1993 r. nakazał inwestorom wykonać określone roboty i sporządzić odpowiednią dokumentację. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewodę [.] decyzją nr [..] z [..] października 1993 r., a ta została zaskarżona przez S. S. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 24 kwietnia 1995 r., sygn. akt IV SA 37/94, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji. NSA wskazał przy tym, że organ, dokonując legalizacji samowoli budowlanej zobowiązany jest do kontroli, czy dana nieruchomość nie podlega przymusowej rozbiórce. Kolejne decyzje administracyjne nakładające na inwestorów obowiązki sporządzania określonych dokumentów lub przeprowadzania określonych robót budowlanych były kontrolowane przed sądy administracyjne i były uchylane wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 kwietnia 2000 r., sygn. akt IV SA 582/98 (uchylił decyzję [..]WINB z [..].02.1998 r., która uchylała decyzję PINB z [..].04.1996 r. – wyrok z 11.04.2000 r., uchyla decyzję II instancji) oraz wyrokiem z 10 października 2002 r., sygn. akt IV SA 908/01 (uchylił decyzję [.]WINB z [..].02.2001 r., która ponownie uchylała decyzję PINB z [..].04.1996 r. – wyrok z 10.10.2002 r., uchyla decyzję II instancji). W tym ostatnim orzeczeniu Sąd zwrócił uwagę, że w przedmiotowej sprawie należy jednoznacznie przesądzić, czy inwestycja ta powinna podlegać przymusowej rozbiórce na podstawie art. 37 ustawy z 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), czy też jest możliwe doprowadzenie tego obiektu do stanu zgodnego z przepisami, w drodze nakazu wydanego na podstawie art. 40 wymienionej ustawy. Kolejno, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 listopada 2004 r., sygn. akt IV SA 1878/03, stwierdzono nieważność decyzji [..]WINB nr [..] z [..] marca 2003 r. i poprzedzającej ją decyzji PINB nr [..] z [..] grudnia 2002 r. w przedmiocie obowiązku dostarczenia dokumentacji inwentaryzacyjnej budynku mieszkalnego. Następnie w dniu 2 lipca 2012 r. inwestorzy zobowiązani dostarczyli Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego inwentaryzację budowlaną budynku mieszkalnego z łącznikiem zgodnie z postanowieniem organu nadzoru budowlanego z [..].06.2012 r. Ze złożonej inwentaryzacji budowlanej wynika, że przedmiotowy budynek mieszkalny z łącznikiem jest wykonany prawidłowo i nie zagraża bezpieczeństwu konstrukcji. Roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z wymogami określonymi w przepisach prawa budowlanego oraz zgodnie z przepisami i Polskimi Normami Technicznymi. Jednocześnie, zastosowane rozwiązania nie naruszają interesów osób trzecich. Stwierdzono, że przedmiotowy budynek bez zastrzeżeń nadaje się do użytkowania i może być zasiedlony. Równocześnie, ustosunkowując się do pisma skarżącego z 20 sierpnia 2012 r. PINB stwierdził, że na wydanie orzeczenia w sprawie przedmiotowego budynku mieszkalnego usytuowanego w głębi działki nie ma wpływu, czy budynek na działce sąsiedniej jest budynkiem mieszkalnym, czy też gospodarczym, zaś zastosowanie pomiędzy budynkami przekładki dylatacyjnej ze styropianu jest zgodne ze sztuką budowlaną. W świetle tych ustaleń, nie znaleziono podstaw do zastosowania art. 37 Prawa Budowlanego z 1974 r. nakazującego rozbiórkę obiektu, ani też nakładania w trybie art. 40 Prawa Budowlanego z 1974 r. jakichkolwiek zmian lub przeróbek w tym budynku. Decyzją nr [..] z [..] sierpnia 2012 r. PINB stwierdził zdatność do użytkowania budynku mieszkalnego z łącznikiem położonego w głębi działki przy ul. U.w W. W dniu 5 lipca 2013 r. [..]WINB decyzją nr [..] utrzymał w mocy decyzję PINB z [..] sierpnia 2012 r. Natomiast, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi S. S. na tą decyzję , wyrokiem z 14 stycznia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2098/13 uchylił zaskarżoną decyzję organu drugiej instancji. Na skutek wyroku WSA z 14 stycznia 2014 r. [..]WINB rozpatrując ponownie odwołanie od decyzji PINB nr [..] z [..] sierpnia 2012 r. decyzją nr [..] z [..] lipca 2014 r. ponownie utrzymał w mocy przedmiotową decyzję organu pierwszej instancji. WSA wyrokiem z 6 listopada 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2174/14, uchylił decyzję [..]WINB nr [..] z [..] lipca 2014 r. oraz poprzedzającą ją decyzję PINB nr [..] z [..] sierpnia 2012 r. Sąd w uzasadnieniu nakazał organowi pierwszej instancji dokonać wyjaśnień, czy pogarszający się stan techniczny budynku przy ul. U.oraz istniejące zawilgocenie na ww. budynku pozostają w związku przyczynowo- skutkowym z inwestycją przy ul. U.. Sąd zaznaczył, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy PINB, mając na uwadze rozbieżne stanowiska stron, obowiązany jest dopuścić dowód z opinii biegłego mogący być dowodem przesądzającym o istnieniu związku przyczynowo-skutkowego między stanem budynku stanowiącego własność skarżącego, a realizacją samowolnych robót budowlanych na działce sąsiedniej. Zdaniem Sądu, dopiero poprawnie ustalony stan faktyczny pozwoli organowi na jednoznaczne stwierdzenie, czy w sprawie zachodzi przesłanka z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. i czy nie ma konieczności nałożenia obowiązku, o którym mowa w art. 40 tej ustawy. W związku z powyższym wyrokiem WSA, PINB postanowieniem Nr [..] z [.]marca 2016 r. dopuścił dowód z opinii biegłego, który sporządził opinię na okoliczność wskazania, wyjaśnienia i przesądzenia, czy istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy występującym zawilgoceniem w budynku gospodarczym położonym na działce przy ul. U.W., a budową budynku mieszkalnego z łącznikiem na terenie działki przy ul. U.w W. W dniu 1 września 2016 r. do PINB wpłynęła ekspertyza techniczna sporządzona przez biegłego S. K. ustanowionego przez Wojewodę [..] decyzją nr [..] z [..] stycznia 2001 r. i posiadającego wszelkie wymagane uprawnienia. Sporządzający ekspertyzę techniczną w opracowaniu stwierdził, że nie istnieje żaden związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy zawilgoceniem ścian zarówno w byłym budynku gospodarczym, jak i obecnej pralni położonej na działce skarżącego, a sąsiadującym bezpośrednio segmentem mieszkalnym położonym na terenie działki przy ul. U.w W. Jak wskazano w wyjaśnieniach przedmiotowej ekspertyzy technicznej, zawilgocenia budynku obecnej pralni powstały i trwają niezależnie od wybudowanego segmentu mieszkalnego przy ul. U.wW.. Bezpośrednimi przyczynami zawilgoceń ścian budynku należącego do skarżącego są zdaniem rzeczoznawcy: rażąco niski poziom jakości wykonania ścian i eksploatacji, uwarunkowania terenowe (napływ wody na ścianę od strony podjazdu), nieszczelna opaska wokół budynku oraz umożliwienie bezpośredniego wpływu wody opadowej przez duży otwór przyścienny w kominie wentylacyjnym. Biorąc pod uwagę doręczoną organowi ekspertyzę techniczną oraz ponownie rozpatrując wniosek inwestorów Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 42 ust. 3 Prawa Budowlanego z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowane (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), art. 83 ust. 1 pr.bud. oraz art. 104 k.p.a., wydał decyzję nr [..] z [..] listopada 2016 r., w której udzielił pozwolenia na użytkowanie wybudowanego budynku mieszkalnego z łącznikiem przy ul. U.w W. Organ wskazał, że budowa budynku mieszkalnego z łącznikiem jest zgodna przepisami o planowaniu przestrzennym oraz że nie powoduje stanu zagrożenia dla ludzi lub mienia, albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Dodatkowo, na podstawie inwentaryzacji budowlanej organ stwierdził, że przedmiotowy budynek mieszkalny z łącznikiem jest wykonany prawidłowo i nie zagraża bezpieczeństwu konstrukcji. W związku z powyższym, PINB uznał, że przedmiotowy budynek bez zastrzeżeń nadaje się do użytkowania i może być zasiedlony. Ponadto zdaniem organu pierwszej instancji, jak wynika z ekspertyzy technicznej sporządzonej przez biegłego w sierpniu 2016 r. S. K. nie istnieje żaden związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy zawilgoceniem ścian zarówno w byłym budynku gospodarczym, jak i obecnej pralnią położonej na działce skarżącego, a sąsiadującym bezpośrednio segmentem mieszkalnym położonym przy ul. U. Organ powiatowy uznał, że nie ma przesłanek nakazujących rozbiórkę obiektu. Organ pierwszej instancji, odniósł się również do zarzutów skarżącego co do ekspertyzy technicznej sporządzonej w 2016 r. przez biegłego na zlecenie organu. PINB stwierdził, że autor ekspertyzy jest niezależną od stron postępowania osobą posiadającą stosowne uprawnienia budowlane., a także, iż jest osobą wysoce kompetentną w zakresie poleconych mu zadań. Z tych powodów przedłożoną ekspertyzę techniczną PINB uznał za dokumentację obiektywną, rzetelną i miarodajną, w związku z czym nie przychylił się do stanowiska skarżącego, który nie posiada uprawnień budowlanych. Rozpatrując odwołanie S. S. od tej decyzji, trzykrotnie uzupełnianej jego pismami z 22.12.2016 r., 3.01.2017 r. i 9.01.2017 r., [..] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [..] stycznia 2017 r. nr 69/2017, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz na podstawie art. 83 ust. 2 pr.bud., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji z [..] listopada 2016 r. Organ drugiej instancji stwierdził, że ze względu na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego dla terenu, na którym położona jest nieruchomość przy ul. U., nie można stwierdzić sprzeczności budowy przedmiotowego budynku z jego ustaleniami. Ponadto, ocena stanu technicznego budynków na obu sąsiadujących nieruchomościach przygotowana przez rzeczoznawcę powołanego przez skarżącego nie pozwala na uwzględnienie jego zarzutów. Ocena ta bazowała bowiem częściowo na informacjach udostępnionych przez skarżącego, włącznie z błędnymi ustaleniami stanu faktycznego. Po przeanalizowaniu załączonej do akt sprawy dokumentacji sporządzonej przez biegłego w 2016 r. organ odwoławczy nie widział podstaw do uznania, że twierdzenia w niej zawarte są błędne i nie odpowiadają stanowi faktycznemu. Brak w ocenie [..]WINB, podstaw do kwestionowania wniosków sformułowanych przez osobę o odpowiednim przygotowaniu zawodowym i kwalifikacjach. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem S. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o uchylenie decyzji obu instancji. Skarżący zarzucił [..]WINB rażące naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do argumentów i dowodów przedstawionych przez niego w toku sprawy. W odpowiedzi na skargę, [..] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo, w dniu 9 stycznia 2018 r., na tydzień przed rozprawą, skarżący złożył do akt sądowych pismo, w którym zarzucił organom administracji, że nie udostępniły Sądowi wszystkich akt postępowania administracyjnego, począwszy od akt postępowania prowadzonego w poprzednich latach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę wskazał, że decyzje organów obu instancji są prawidłowe, a badając legalność zaskarżonej decyzji należy wziąć pod uwagę fakt, że przedmiotem postępowania jest decyzja o pozwoleniu na użytkowanie. Sąd I instancji uznał, że zgromadzony w aktach materiał będący przedmiotem wielokrotnej oceny sądów administracyjnych jest całkowicie wystarczający i kompletny, aby rozstrzygnąć sprawę i wbrew wnioskom skarżącego materiał dowodowy nie wymaga żadnych uzupełnień. W rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji oparł decyzję z [..] listopada 2016 r. na opinii S. K., biegłego rzeczoznawcy ustanowionego przez Wojewodę [..] decyzją nr [..] jeszcze z 19 stycznia 2001 r. Należy przy tym podkreślić, że sporządzenie w 2016 r. ekspertyzy biegłego stanowiło wykonanie wytycznych Sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku z 6 listopada 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2174/14. Przedmiotem ekspertyzy i kluczowym zadaniem biegłego było ustalenie, czy istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy wskazywanym przez skarżącego zawilgoceniem ścian w byłym budynku gospodarczym i obecną pralnią położoną na działce nr ew. [..] z obr. [..] przy ul. U.(nieruchomościami należącymi do skarżącego), a sąsiadującym bezpośrednio segmentem mieszkalnym położonym na terenie działki nr ew. [.] przy ul. U.w W., a więc budynku należącego do inwestorów. Autorem ekspertyzy był biegły rzeczoznawca niezależny od stron postępowania, który jednocześnie posiadał wszystkie niezbędne uprawnienia i upoważnienia merytoryczne. Organ powiatowy, znając również wcześniejsze opinie i ekspertyzy wykonane przez wskazanego biegłego, i wysoką jakość ekspertyz przygotowywanych przez niego, uznał, że może w pełni polegać na przygotowanej przez biegłego ekspertyzie technicznej i wszystkich zawartych w niej szczegółowych ustaleniach. Ze wskazanej ekspertyzy wynikało, że obiekt budowlany będący przedmiotem wniosku o pozwolenie na użytkowanie został wykonany zgodnie z projektem budowlanym, planem zagospodarowania nieruchomości i obowiązującymi przepisami technicznymi. W związku z tym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miał pełne podstawy, aby udzielić pozwolenia na użytkowanie. Z ekspertyzy wynikało również, że przyczyny zawilgocenia w budynku skarżącego wykorzystywanym obecnie jako pomieszczenie pralni, mają źródło w samym tym budynku, a nie wynikają z faktu realizacji przez inwestorów - sąsiadów skarżącego, kwestionowanej inwestycji. W omawianej ekspertyzie technicznej wskazano bowiem jasno, że występujące zawilgocenie jest spowodowane przez wady poziomej izolacji budynku skarżącego (ul. U.zrealizowanego wiele lat wcześniej i w innych warunkach technicznych. Wady budynku należącego do skarżącego nie mogą zatem mieć wpływu na rozstrzygnięcie organów administracji w zakresie pozwolenia na użytkowanie budynków objętych inwestycją (położonych przy ul. U.). Opinii biegłego, powołanego przez organ administracji, nie może również podważyć przeciwna opinia rzeczoznawcy budowlanego przedstawiona przez skarżącego. W postępowaniu administracyjnym nie przyjmuje się bowiem swobodnej konkurencji ekspertyz technicznych. Dodatkowo, organ miał poważne podstawy uznać, że opinia rzeczoznawcy przygotowana na zlecenie skarżącego oparta była na niepełnym materiale faktycznym i koncentrowała się przede wszystkim na tych elementach budynku skarżącego, których stan faktyczny miał uzasadniać zarzuty podnoszone przez skarżącego. W związku z tym, ustalenia opinii przedłożonej przez skarżącego nie mogły być uznane za uzasadniające wniosek o naruszeniu przez organy nadzoru budowlanego przepisów prawa, co prowadziłoby do konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji i ewentualnie decyzji organu powiatowego. W świetle przedstawionych powyżej głównych ustaleń ekspertyzy technicznej biegłego powołanego przez organ, bezzasadne były argumenty, że organy nadzoru budowlanego właściwe w rozpatrywanej sprawie nie zastosowały się do wytycznych zawartych w wyroku WSA z 6 listopada 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2174/14. Jak wskazano wyżej, ekspertyza biegłego z 2016 r. została przygotowana dla potrzeb wykonania wytycznych Sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku z 6 listopada 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2174/14. Natomiast powoływany przez skarżącego art. 80 k.p.a. nie przesądza bowiem o konieczności zakwestionowania uzyskanej przez organ ekspertyzy technicznej w świetle innych materiałów, w tym innych opinii, złożonych przez skarżącego. Sąd I instancji nie uznał również za zasadny wniosku skarżącego zawartego w dodatkowym piśmie z 9 stycznia 2018 r. o ukaranie organów administracyjnych karą grzywny na podstawie art. 154 § 6 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S. S. zaskarżając go w całości i domagając się w oparciu o art. 188 p.p.s.a. uchylenia zaskarżonego orzeczenia i rozpoznania skargi oraz uchylenia decyzji [..] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..]. stycznia 2017 r. nr [..], zasądzenia zwrotu poniesionych kosztów postępowania kasacyjnego w tym wynagrodzenia pełnomocnika według norm przepisanych. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. wniósł o zrzeczenie się rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił na podstawie o art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 40 w zw. z art. 37 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 4 października 1974 r. Prawo budowlane poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że mogło dojść do jego zastosowania pomimo iż budynek powodował niebezpieczeństwo dla mienia w postaci budynku przy ul. U. 2) naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez jego błędne niezastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji gdy organ nie podjął czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w konsekwencji czego nie zebrał i nie rozpatrzył materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, jak również nie dokonał oceny udowodnienia istotnych dla sprawy okoliczności na podstawie całokształtu materiału dowodowego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 3) naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 145a § 1 p.p.s.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez jego błędne niezastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji gdy wydając zaskarżoną decyzję organ nie zastosował się do zobowiązania sądu wyrażonego w wyroku z dnia 6 listopada 2015 r. sygn. akt: VII SA/Wa 2174/14, i nie ocenił materiału dowodowego przez pryzmat art. 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej szeroko uargumentował wskazane zarzuty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w zw. z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Nadto zgodnie z art.182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie taka sytuacja miała miejsce. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. W niniejszej sprawie brak było podstaw do zastosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 145 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Rację ma bowiem Sąd pierwszej instancji, że organy obu instancji nie dopuściły się naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. Skarżący kasacyjnie nie wykazał natomiast, aby naruszenie tych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w kontekście tak wieloletniego, obszernie i wnikliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego, w którym zapadało wiele decyzji administracyjnych, podlegających wielokrotnie kontroli sądów administracyjnych. Ponadto jak słusznie wskazał Sąd I instancji przedmiotem postępowania jest decyzja o pozwoleniu na użytkowanie. W takim przypadku zakres badania obiektu budowlanego jest węższy, a obowiązek badania inwestycji jest też wyraźnie odmienny niż w przypadku zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę. Stosując przepisy o pozwoleniu na użytkowanie obiektu organ z mocy prawa ogranicza się wyłącznie do kontroli budynku będącego przedmiotem inwestycji i wniosku o pozwolenie na użytkowanie. Zakres tej kontroli jest też ograniczony przede wszystkim do sprawdzenia zgodności powstałego obiektu z projektem zagospodarowania działki (lub odpowiednim dokumentem) oraz z projektem architektoniczno-budowlanym. W związku z powyższym, w postępowaniu o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie co do zasady nie bada się stanu nieruchomości sąsiednich ani wzajemnego ich oddziaływania, gdyż ta kwestia powinna być rozpatrywana na innym etapie postępowania administracyjnego. Argumenty skarżącego formułowane w skardze kasacyjnej, a dotyczące naruszenia art. 40 w zw. z art. 37 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 4 października 1974 r. Prawo budowlane poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że mogło dojść do jego zastosowania pomimo, iż budynek powodował niebezpieczeństwo dla mienia w postaci budynku przy ul. U., okazały się bezzasadne. W tej kwestii Sąd I instancji związany był bowiem wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2174/14. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wyraźnie wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji dopuści dowód z opinii biegłego, który będzie dowodem przesądzającym o istnieniu, bądź braku istnienia związku przyczynowego między stanem budynku stanowiącego własność skarżącego, a realizacją samowolnych robót budowlanych na działce sąsiedniej. Dopiero tak ustalony stan faktyczny pozwoli organowi na jednoznaczne stwierdzenie, czy w sprawie nie zachodzi przesłanka z art.37 ust.1 pkt 2 p.b. z 1974 r. i czy nie ma konieczności nałożenia obowiązku, o którym mowa w art.40 tej ustawy. W sytuacji stwierdzenia braku obydwu podstaw (nakazu rozbiórki, bądź nakazu wykonania robót w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem), organ winien zakończyć postępowanie wydając w trybie art.42 p.b. z 1974 r. decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Należy zauważyć, iż powyższe wytyczne zostały w sprawie wykonane. Ze sporządzonej ekspertyzy przez biegłego w 2016 r., jednoznacznie wynikało, że obiekt budowlany będący przedmiotem wniosku o pozwolenie na użytkowanie został wykonany zgodnie z projektem budowlanym, planem zagospodarowania nieruchomości i obowiązującymi przepisami technicznymi. Z ekspertyzy wynikało również, że przyczyny zawilgocenia w budynku skarżącego kasacyjnie wykorzystywanym obecnie jako pomieszczenie pralni, mają źródło w samym tym budynku, a nie wynikają z faktu realizacji przez inwestorów, kwestionowanej inwestycji. W omawianej ekspertyzie technicznej wskazano bowiem jasno, że występujące zawilgocenie jest spowodowane przez wady poziomej izolacji budynku skarżącego kasacyjnie (ul. U.), zrealizowanego wiele lat wcześniej i w innych warunkach technicznych. Wady budynku należącego do skarżącego kasacyjnie nie mogą zatem mieć wpływu na rozstrzygnięcie organów administracji w zakresie pozwolenia na użytkowanie budynków objętych inwestycją (położonych przy ul. U.). Słusznie zatem Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku uznał za bezzasadne argumenty skarżącego, dotyczące braku zastosowania się przez organy nadzoru budowlanego do wytycznych zawartych w wyroku z dnia 6 listopada 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2174/14 i nie dopatrzył się naruszenia przepisu art.153 p.p.s.a. W takiej sytuacji ponownie podnoszony w przedmiotowym postępowaniu, jako zarzut kasacyjny, zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego art. 40 w zw. z art. 37 ust. 1 pkt. 2 p.b. z 1974 r. również nie mógł okazać się zasadny. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji