II OSK 1972/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 10 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 48/13 odrzucające skargę J.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia [...] października 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty planistycznej z tytułu wzrostu wartości działek postanawia oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 58/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę J. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia [...] października 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty planistycznej z tytułu wzrostu wartości działek. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Przemyślu decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy J. z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] w sprawie ustalenia opłaty planistycznej z tytułu wzrostu wartości działek. Decyzja ta została doręczona radcy prawnemu T. O. – pełnomocnikowi J.H. w dniu 7 listopada 2012 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 18 akt administracyjnych). W dniu 10 grudnia 2012 r. pełnomocnik J. H. nadał w Urzędzie Pocztowym w J. skargę na w/w decyzję. Po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi WSA w Rzeszowie postanowieniem z dnia 22 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 48/13, odmówił przywrócenia terminu z uwagi nie spełnienie przesłanek do przywrócenia terminu. NSA postanowieniem z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt II OZ 385/13 oddalił zażalenie J. H. na w/w postanowienie i przychylił się do stanowiska sądu pierwszej instancji. WSA w Rzeszowie odrzucając skargę zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 czerwca 2013 r. wskazał, że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), skargę do sądu wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, co może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§ 3 tego artykułu). Zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 7 listopada 2012 r., zaś skarga została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 10 grudnia 2012 r. Z powyższego wynika, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu trzydziestodniowego, gdyż ostatnim dniem do jej wniesienia był 7 grudnia 2012 r., zaś wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do jej wniesienia został oddalony, a nadto zażalenie skarżącego na postanowienie w tym przedmiocie zostało oddalone przez NSA. Ponieważ skarga wniesiona została po upływie terminu, dlatego podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz art. 58 § 3 P.p.s.a. W skardze kasacyjnej działający przez profesjonalnego pełnomocnika J.H. zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 58 § 1 ust. 2 P.p.s.a., co miało istotny wpływ na wynik postępowania, poprzez bezzasadne uznanie, iż skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. W ocenie autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji błędnie określił termin, do którego skarga winna być złożona. Autor skargi kasacyjnej wskazał, że w niniejszej sprawie ostatni dzień do wniesienia skargi przypadał na sobotę, 8 grudnia 2012 r., zatem skarga, biorąc pod uwagę regulację art. 83 § 2 P.p.s.a., mogła zostać skutecznie wniesiona w poniedziałek, tj. dnia 10 grudnia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzut naruszenia art. 58 § 1 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), poprzez bezzasadne uznanie, iż skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia jest niezasadny. Zgodnie z powyższym przepisem skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu. W myśl art. 83 § 2 P.p.s.a., jeśli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W niniejszym przypadku zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżących w dniu 7 listopada 2010 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji, zatem ostatnim (trzydziestym) dniem zakreślonym do złożenia skargi był 7 grudnia 2010 r. Dzień ten przypadał na piątek, a więc nie był dniem wolnym od pracy, w związku z czym, jak już wyżej wskazano, ostatnim dniem do złożenia przedmiotowej skargi był właśnie ten dzień. Skarga zaś została złożona 10 grudnia 2010 r., a zatem z uchybieniem wskazanego w art. 53 § 1 P.p.s.a. terminu. W takim stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 P.p.s.a.