II OSK 2025/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. VII SA/Wa 715/10 o odrzuceniu skargi T.L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2010 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę budynku garażowego postanawia: odrzucić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 715/10 odrzucił skargę T.L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2010 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę budynku garażowego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skargę do sądu administracyjnego skarżący winien wnieść w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia mu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Decyzja ta została skarżącemu doręczona w dniu 22 lutego 2010 r., zatem termin do jej wniesienia upłynął z dniem 24 marca 2010r. Mimo prawidłowego pouczenia skarżący wniósł tę skargę w dniu 19 marca 2010 r. do niewłaściwego organu, tj. do Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zamiast do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Organ ten przekazał skargę Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dopiero w dniu 29 marca 2010 r. Mając na uwadze, że za datę wniesienia skargi należało przyjąć datę jej przekazania właściwemu organowi, tj. dzień 29 marca 2010 r. skarga ta jako spóźniona podlegała odrzuceniu. Na powyższe postanowienie skargę kasacyjną wniósł T.L., żądając jego uchylenia. Jednocześnie złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, z uwagi na to, iż skarżący omyłkowo wniósł skargę do niewłaściwego organu oraz wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] 2009 r. Postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2010 r., sygn. VII SA/Wa 715/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił T.L. przywrócenia terminu do złożenia skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2010 r., znak: [...]. Na powyższe postanowienie T.L. wniósł zażalenie, które postanowieniem z dnia 11 października 2010 r., sygn. VII SA/Wa 715/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, winien dokonać kontroli zaskarżonego postanowienia w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Przepis art. 176 P.p.s.a. stanowi, że skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma procesowego, a ponadto zawierać: a) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, b) wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, c) przytoczenie podstaw kasacyjnych, d) ich uzasadnienie oraz e) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. W sytuacji gdy skarga kasacyjna zawiera braki formalne, tj. nie odpowiada wymaganiom przewidzianym dla każdego pisma procesowego, mogą one zostać uzupełnione w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. Wówczas Przewodniczący wzywa stronę do uzupełnienia lub poprawienia skargi kasacyjnej w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia. Natomiast w sytuacji, gdy skarga kasacyjna nie czyni zadość wymaganiom wskazanym w treści art. 176 P.p.s.a., tj. nie zawiera elementów konstrukcyjnych, uchybienia te jako braki materialne nie podlegają sanacji powodując odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej (porównaj: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. J.P. Tarno, wyd. LexisNexis, Warszawa 2010, str. 178). Złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna obarczona jest nieusuwalnymi brakami materialnymi, albowiem nie zawiera podstaw kasacyjnych. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, zgodnie z dyspozycją art. 174 P.p.s.a. polega na wskazaniu przez skarżącego naruszenia konkretnego przepisu prawa, materialnego bądź procesowego, ewentualnie obu tych naruszeń łącznie, jakich dopuścił się sąd I instancji wydając zaskarżone rozstrzygnięcie. W tym miejscu zauważyć należy, że sformułowanie zarzutów nie może być ogólnikowe. Przytaczając podstawy kasacji należy wskazać konkretny przepis prawa który został naruszony, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu lub ewentualnie innych jednostek redakcyjnych. Prawidłowe przytoczenie tych podstaw ma istotne znaczenie z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego zakreślonymi przez skarżącego granicami skargi kasacyjnej, zgodnie z dyspozycją art. 183 § 1 zd. 1 P.p.s.a. Z urzędu, jak już wyżej wskazano, Sąd II instancji bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Zatem przytoczenie podstaw kasacyjnych winno być na tyle wyraźne, żeby Naczelny Sąd Administracyjny mógł ustalić granice zaskarżenia, albowiem przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej oceniana jest zasadność zarzutów. Podkreślić należy, że przy rozpoznawaniu tego środka zaskarżenia niedopuszczalne jest poszukiwanie przez Sąd II instancji we własnym zakresie ewentualnych uchybień popełnionych przez wojewódzki sąd administracyjny (oprócz okoliczności mogących skutkować nieważnością postępowania) i ocenianie pod tym kątem prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Tymczasem w niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej w ogóle nie przytoczył jej podstaw, ograniczając się jedynie do umotywowania zawartego w tym środku zaskarżenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wprawdzie w dniu 24 września 2004 r. T.L. wniósł jeszcze jedno pismo zatytułowane "skarga kasacyjna", które zostało uznane przez Sąd orzekający w I instancji jako zażalenie i nawet gdyby teoretycznie przyjąć, że pismo to stanowi uzupełnienie skargi kasacyjnej z dnia 28 lipca 2010 r., to wskazany tam zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być wzięty pod uwagę, albowiem uzupełnić skargę kasacyjną można skutecznie tylko w terminie otwartym do jej wniesienia. Tymczasem pismo to wpłynęło do Sądu już po jego upływie. Poza tym zarzut naruszenia przepisu art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 2004 r. Prawo budowlane przy wydawaniu decyzji przez organ administracji z przyczyn oczywistych nie mógł mieć wpływu na rozstrzygnięcie Sądu I instancji w przedmiocie odrzucenia skargi. W związku z powyższym, z uwagi na brak jakichkolwiek podstaw skargi kasacyjnej zaskarżone postanowienie nie może być przez Sąd II instancji skontrolowane. W tym miejscu zauważyć należy, że po to ustawodawca zastrzegł przymus adwokacko-radcowski do sporządzenia skargi kasacyjnej, żeby mogła być ona sporządzona w sposób prawidłowy, zgodnie z wymaganiami ustawy. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie skarga ta jako niedopuszczalna w rozumieniu art. 178 P.p.s.a. winna zostać odrzucona. Jednocześnie zauważyć należy, iż w skardze kasacyjnej zamieszczono wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] 2009 r., znak: [...]. Skoro wniosek taki winien być rozpoznany w pierwszej kolejności na początku postępowania, przed jego merytorycznym zakończeniem, to w takiej sytuacji jaka zaistniała w tej sprawie, a więc odrzucenia już wniesionej skargi kasacyjnej, rozpoznanie przedmiotowego wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej nie może być dokonane. Tym samym podejmowanie rozstrzygnięcia w tym zakresie należy uznać za niecelowe. Brak jest bowiem w okolicznościach tej sprawy podstaw do rozstrzygnięcia o ochronie tymczasowej (porównaj: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. J.P. Tarno, LexisNexis Warszawa 2010, s. 210, teza 18). Dlatego też na podstawie art. 180 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.