II OSK 2033/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 1238/16 w sprawie ze skargi P. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 1238/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, oddalił skargę P. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy. W dniu 16 września 2016 r. P. P. zgłosił w Starostwie Powiatowym w [...] zamiar przystąpienia do budowy szczelnego zbiornika na nieczystości płynne na działce nr ewid. [...] w M. [...]. Do zgłoszenia inwestor załączył m.in. warunki przyłączenia i odprowadzania ścieków z dnia 12 kwietnia 2016 r. wydane przez Spółkę Wodno-Ściekową w M. (dysponenta sieci kanalizacyjnej na terenie objętym inwestycją). Starosta [...] decyzją z dnia [...] września 2016 r., na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.) wniósł sprzeciw do powyższego zgłoszenia. W uzasadnieniu sprzeciwu organ pierwszej instancji wyjaśnił, że na mocy § 14 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Gminy M. z dnia [...] grudnia 2002 r. zatwierdzającej zmiany Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy M. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2003 r. nr [...], poz. [...]), dla terenu objętego planowaną inwestycją wprowadzono obowiązek odprowadzania ścieków sanitarnych do zbiorczych systemów kanalizacyjnych. Ponadto organ powołał się na przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2016 r. poz. 250 ze zm.) wywodząc z ich treści, że skoro istnieją warunki do przyłączenia i odprowadzenia ścieków z działki nr [...] poprzez istniejącą sieć kanalizacyjną, to odprowadzenie ścieków z tej działki może być realizowane jedynie w ten sposób. Dodatkowo organ pierwszej instancji stwierdził, że w świetle dokumentacji załączonej do zgłoszenia pojemność projektowanego zbiornika przekracza pojemność wskazaną w art. 29 ust. 1 pkt 3a ustawy Prawo budowlane, przez co jego budowa wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2016 r. znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania P. P., utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił na wstępie, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 3a ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga budowa zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe o pojemności do 10 m3. W analizowanej sprawie inwestor zgłosił zamiar budowy na działce nr ewid. [...] szczelnego zbiornika na nieczystości płynne, określając w zgłoszeniu jego pojemność jako 7,5 m3, jednak z opisu tego obiektu znajdującego się na załączonej do zgłoszenia mapie wynikało, że przedmiotowy zbiornik ma mieć wymiary 230 x 230 x 260 cm, co zgodnie z przedłożoną specyfikacją oznacza, że jest to zbiornik o symbolu K3 i objętości 10,2 m3. Niezależnie jednak od powyższych wątpliwości Wojewoda podkreślił, że o możliwości budowy w obrębie ww. działki przesądzają przepisy warunków technicznych i przepisy planu miejscowego. Zgodnie z rysunkiem planu będącym załącznikiem do uchwały nr [...] Rady Gminy M. z dnia [...] grudnia 2002 r. zatwierdzającej zmiany Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy M., inwestowana działka znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem planistycznym RZ/RP, przy czym zgodnie z § 20 ust. 3 planu teren RZ przeznaczony jest pod łąki i pastwiska, w którym zakazuje się lokalizacji wszelkich budynków i innych obiektów budowlanych o charakterze kubaturowym. Natomiast w terenie upraw polowych o symbolu RP (§ 20 ust. 1 planu) dopuszcza się m.in. inwestowanie jedynie w ramach istniejących siedlisk, niezabudowanych enklaw bądź lokalizację ferm hodowlanych poza terenem [...] Parku Krajobrazowego, możliwość budowy poza wyznaczonymi terenami budowlanymi obiektów specjalistycznych związanych z kierunkiem produkcji (dotyczy to upraw o powierzchni powyżej 0,5 ha), wyznaczanie i utwardzanie dróg wewnętrznych, służących obsłudze gospodarki rolnej, realizację urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacji. Ponadto plan ustala zasady kształtowania systemów inżynierii sanitarnej, z których wynika (§ 14 ust. 4 planu), że na terenach obejmujących skoncentrowane zespoły zabudowy obowiązuje odprowadzenie ścieków sanitarnych do zbiorczych systemów kanalizacyjnych. Wojewoda ustalił, że inwestowana działka jest zabudowana dwoma obiektami oznaczonymi na mapie symbolem "ib". Z mapy sytuacyjnej dołączonej do zgłoszenia wynika, że nieruchomość ta ma dostęp do drogi gminnej nr [...] poprzez należącą do inwestora działkę nr [...]. Od strony wschodniej i zachodniej działka ta sąsiaduje z działkami zabudowanymi, na których są usytuowane budynki podłączone do sieci kanalizacji sanitarnej przebiegającej wzdłuż ul. T. Realizacja sieci kanalizacji sanitarnej miała na celu objęcie wszystkich nieruchomości możliwością odprowadzania ścieków przez zbiorczy system kanalizacyjny do oczyszczalni. Jedynie w okresie przejściowym przewidziano realizację indywidualnych urządzeń kanalizacyjnych wyposażonych w lokalne oczyszczalnie przydomowe lub zbiorniki bezodpływowe, tj. w czasie, gdy nie było możliwości podłączenia nieruchomości do systemu kanalizacji. Taka okoliczność, w ocenie organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie nie zachodzi, o czym świadczą dołączone do zgłoszenia warunki przyłączenia i odprowadzenia ścieków z dnia 12 kwietnia 2016 r., znak: [...], wydane przez Spółkę Wodno-Ściekową w M. Z załączonej do akt sprawy kserokopii tego dokumentu wynika bowiem, że Spółka wyraziła zgodę na odprowadzenie ścieków bytowych z działki nr [...] poprzez przyłącze, które należy zlokalizować na działce wnioskodawcy nr [...] i włączyć do zbiorczej sieci kanalizacyjnej zlokalizowanej na działce nr [...] (ul. T.). Wojewoda [...] uznał zatem, że wobec możliwości podłączenia nieruchomości do sieci kanalizacji, nie zachodzi możliwość realizacji zgłaszanego zbiornika. Ponadto podkreślił, że w myśl § 34 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.), zbiorniki na nieczystości ciekłe mogą być stosowane tylko na działkach budowlanych niemających możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej. Działka nr [...] - w świetle postanowień planu miejscowego odnoszących się do terenu RZ/RP - nie posiada natomiast walorów działki budowlanej - zarówno z uwagi na warunki dotyczące terenu RZ, jak i odnoszące się do terenu RP. Odnosząc do rozbieżności w kwestii deklarowanej przez inwestora pojemności zbiornika, dostrzeżonej w przedłożonej przez P. P. dokumentacji, organ drugiej instancji stwierdził, że zgłaszający powinien ten błąd usunąć jednoznacznie określając pojemność przedmiotowego obiektu. Niezrozumiałe, zdaniem organu, jest natomiast żądanie inwestora dotyczące powołania biegłego w celu wyjaśnienia zauważonych w tym zakresie rozbieżności. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję Wojewody [...] P. P. wniósł o jej uchylenie, jako wydanej z naruszeniem prawa polegającym na błędnym przyjęciu, że podłączenie działek nr ewid. [...] i [...] do istniejącej zbiorczej sieci kanalizacji jest możliwe bez wcześniejszej rozbudowy tej sieci, a także na błędnym przyjęciu, że wzniesienie przez skarżącego obiektów gospodarczych na działce nr [...] było bezprawne. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że jako podmiot gospodarczy prowadzący działalność rolniczą oraz jako właściciel działek nr ewid. [...] i [...] położonych w M. przy ul. T., przeznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniową siedliskową, a ponadto jako właściciel działki nr [...] stanowiącej drogę i działki nr [...] położonej w obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem RZ/RP, wykorzystywanej pod uprawy i hodowlę ryb, uzyskał w trybie zgłoszenia zgodę Starosty [...] na realizację dwóch budynków gospodarczych. W ocenie skarżącego, w czasie rozpatrywania tej sprawy było oczywiste, że obiekty te zostaną podłączone do odcinka sieci kanalizacyjnej zlokalizowanego pod powierzchnią działek nr ewid. [...], [...] i [...]. Po przystąpieniu do realizacji ww. budynków gospodarczych Starosta [...] wydał jednak decyzję o zmianie pozwolenia na budowę sieci kanalizacyjnej, polegającej na przeniesieniu tego odcinka w miejsce bardzo odległe od granic gruntów należących do skarżącego. Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W merytorycznym uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wskazał, że art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane formułuje zasadę, zgodnie z którą roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady, tj. katalog inwestycji zwolnionych z powyższego obowiązku, określa art. 29 ustawy Prawo budowlane. W myśl ust. 1 pkt 3a tego artykułu uzyskania pozwolenia na budowę nie wymaga inwestycja polegająca na budowie zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe o pojemności do 10 m3. Ustawodawca w art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane dla tego rodzaju inwestycji zastrzegł jednak konieczność dokonania przez inwestora zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu. W myśl art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2016 r., a więc jeszcze w dacie orzekania przez organy obu instancji) zgłoszenia tego należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia (na skutek nowelizacji ustawy Prawo budowlane, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., ww. termin na wniesienie sprzeciwu został skrócony do 21 dni). Dodał, że zgłoszenie, o którym mowa powyżej, stanowi uproszczoną względem uzyskania pozwolenia na budowę procedurę inicjującą proces budowlany. Jego dokonanie generuje po stronie organu administracji architektoniczno-budowlanej obowiązek dokonania oceny planowanej budowy w kontekście przesłanek uzasadniających wniesienie sprzeciwu, określonych w art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane. Wyrazem tej oceny jest milcząca akceptacja zgłoszonych robót przez organ, bądź też wydanie stosownej decyzji o sprzeciwie, w terminie 30 dni (obecnie 21 dni) od dnia doręczenia zgłoszenia, który to termin wynika z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Do przesłanek wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej zaliczają się, zgodnie z art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane następujące okoliczności: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Dokonując analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd I instancji, doszedł do wniosku, że wniesienie przez Starostę [...] sprzeciwu do dokonanego przez skarżącego zgłoszenia zamiaru budowy na działce nr ewid. [...] w M. szczelnego zbiornika na nieczystości płynne, było w pełni uzasadnione. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w przypadku przedmiotowej inwestycji zachodziła co najmniej jedna z przesłanek określonych w art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane, tj. przesłanka z pkt 2. Sąd wojewódzki przychylił się do stanowiska organu odwoławczego, że w przypadku objętej wnioskiem inwestora działki nr ewid. [...] istnieje techniczna możliwość przyłączenia nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej, a w konsekwencji możliwe jest również odprowadzanie ścieków z tej działki do wspomnianej sieci. Okoliczność tę jednoznacznie potwierdza pismo Prezesa Zarządu Spółki Wodno-Ściekowej w M. z dnia 12 kwietnia 2016 r., znak: [...], wyrażające zgodę na odprowadzanie ścieków z działki nr ewid. [...] do sieci kanalizacyjnej z zachowaniem określonych w nim "warunków przyłączenia i odprowadzania ścieków". Podkreślił, że okoliczność, iż w świetle powyższych warunków przyłącze odprowadzające ścieki z działki nr [...] miałoby zostać zlokalizowane na działce nr [...], nie uzasadnia twierdzenia zaprezentowanego w skardze, jakoby powołany dokument potwierdzał możliwość przyłączenia do sieci jedynie działki nr [...], a nie działki nr [...]. Wyrażona w tym dokumencie zgoda wprost bowiem odnosi się do działki objętej zgłoszeniem, zaś uregulowana w nim kwestia lokalizacji samego przyłącza wynika z uwarunkowań technicznych, a jednocześnie uwzględnia fakt, ze działka nr [...] również stanowi własność P. P., a zatem inwestor dysponuje samodzielnie prawem do wykorzystania również tej działki na wskazane cele budowlane. Ponadto, Spółka alternatywnie wskazała również na możliwość zlokalizowania przyłącza pod droga gminną, pod warunkiem uzyskania zgody zarządcy tej drogi. W świetle przytoczonych ustaleń nie może budzić wątpliwości, że odprowadzanie ścieków z działki nr [...], poprzez przyłącze do sieci kanalizacyjnej, jest technicznie możliwe. Fakt, iż wykonanie przyłącza będzie wiązało się z koniecznością poniesienia przez inwestora dodatkowych kosztów, nie może, być interpretowany jako obiektywna przeszkoda we wprowadzeniu dla działki nr ewid. [...] takiego rozwiązania w kwestii odprowadzania nieczystości płynnych. Sąd I instancji uznał także, że organy prawidłowo ustaliły, że z § 14 ust. 4 uchwały nr [...] Rady Gminy M. z dnia [...] grudnia 2002 r. w sprawie uchwalenia zmiany Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy M., mającego charakter przepisu ustalającego zasady kształtowania systemów inżynierii sanitarnej, wynika, że w ramach obszaru objętego planem, na terenach obejmujących skoncentrowane zespoły zabudowy obowiązuje odprowadzanie ścieków sanitarnych do zbiorczych systemów kanalizacji. Działka nr ewid. [...] wchodzi w skład nieruchomości skarżącego, na której zlokalizowane są w bliskiej odległości dwa budynki gospodarcze, a tym samym stanowi teren obejmujący skoncentrowany zespół zabudowy. W świetle § 14 ust. 4 powyższej uchwały odprowadzanie ścieków z przedmiotowej nieruchomości może zatem odbywać się wyłącznie do zbiorczego systemu kanalizacji. Pokreślił również, że zgłoszona przez skarżącego budowa na działce nr [...] zbiornika na nieczystości ciekłe jest niezgodna również z dyspozycją § 34 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z przepisu tego wynika bowiem wprost, że zbiorniki takie mogą być stosowane tylko na działkach budowlanych, z dodatkowym zastrzeżeniem, że chodzi wyłącznie o te działki budowlane, które nie posiadają możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej. Gdyby więc nawet przedmiotową działkę zakwalifikować jako działkę budowlaną, możliwość jej przyłączenia do sieci kanalizacyjnej i tak wyklucza, w świetle powołanej regulacji, dopuszczalność lokalizacji w jej obrębie zbiornika bezodpływowego na nieczystości płynne. W konsekwencji położenia przedmiotowej nieruchomości projektowany zbiornik koliduje również z dyspozycją § 20 ust. 3 powoływanej uchwały, który stanowi, że dla obszaru RZ obowiązuje zakaz lokalizacji budynków i innych obiektów budowlanych o charakterze kubaturowym. Zbiornik na nieczystości płynne jest bowiem obiektem budowlanym o charakterze kubaturowym w rozumieniu powyższej regulacji, skoro możliwe jest określenia jego parametru w postaci kubatury (objętości). Zdanie Sądu, trafnie nadto zwrócono uwagę w decyzji organu pierwszej instancji na niedopuszczalność budowy spornego zbiornika na nieczystości płynne ze względu na unormowanie art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W myśl tego przepisu właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych; przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych. Organy słusznie też zwróciły uwagę na rozbieżności pomiędzy treścią formularza zgłoszenia, a opisem projektowanego zbiornika zawartym na załączonej do niego mapie, uzasadniające wątpliwości co do deklarowanej przez inwestora pojemności przedmiotowego obiektu. W formularzu zgłoszenia inwestor wskazał bowiem, iż projektowany zbiornik ma mieć pojemność 7,5 m3, podczas gdy zadeklarowane na wspomnianej mapie wymiary tego obiektu (230 x 230 x 260 cm) – zgodnie z załączonym do zgłoszenia opracowaniem pt. "Opis i stosownie szamb betonowych" (str. 3 – k. 10 akt adm. I inst.) – odpowiadają zbiornikowi o pojemności użytkowej 10,2 m3 (typ K-2). Skoro jednak organ pierwszej instancji przed wniesieniem sprzeciwu nie zobowiązał inwestora do usunięcia powyższej rozbieżności, nie można z całą pewnością stwierdzić, że zbiornik będący przedmiotem niniejszej sprawy podlega obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę, a w konsekwencji, że wniesienie sprzeciwu w tej sprawie było uzasadnione również dyspozycją art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Jednocześnie, Sąd wskazał, że nie sposób uznać za istotne uchybienie odstąpienie przez organy od zweryfikowania tej kwestii, skoro i tak wniesienie sprzeciwu w przedmiotowej sprawie było konieczne ze względu na wystąpienie przesłanki z pkt 2 powołanego unormowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył P. P., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie przepisów art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane, § 34 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, § 14 uchwały nr [...] Rady Gminy M. z dnia [...] grudnia 2002 r. w sprawie zmiany Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy M., wskutek błędnej ich wykładni polegającej na zaniechaniu interpretacji systemowej w kontekście treści przepisów art. 2 pkt 5, 7 i 14, art. 15 i 21 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, art. 29 i 29a ustawy Prawo budowlane, art. 46 k.c. w związku z art. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, czego następstwem było uznanie przez Sąd, że zgoda zarządu Spółki Wodno-Ściekowej w M. na odprowadzenie ścieków z należącej do P. P. działki nr [...] według określonych przez Spółkę "warunków przyłączenia i odprowadzenia ścieków" wyklucza dopuszczalność zainstalowania zbiornika bezodpływowego na tej działce; 2) błędne zastosowanie § 14 ust. 4 uchwały Rady Gminy M. nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. zatwierdzającej zmianę Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy M., który nie dotyczy obowiązków mieszkańców, lecz zadań własnych Gminy M. polegających na wybudowaniu kanalizacji zbiorczej, nieistniejącej w dacie podjęcia tej uchwały, przy równoczesnym pominięciu § 8 ust. 2 przewidującego odprowadzanie nieczystości ciekłych do krytego zbiornika bezodpływowego do czasu podłączenia budynków do sieci kanalizacji; 3) błędne zastosowanie § 20 ust. 3 Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy M., który dotyczy zasad zagospodarowania terenów przeznaczonych pod łąki i pastwiska (RZ), podczas gdy zgłoszenie P. P. dotyczy zainstalowania zbiornika w terenie upraw polowych (RP); 4) naruszenie przepisów art. 133 i 134 p.p.s.a., mające istotny wpływ na wynik postępowania, polegające na wydaniu wyroku według stanu niezgodnego z aktami sprawy wskutek przyjęcia, że P. P. zgłosił budowę zbiornika na działce nr [...] w części RZ, który ma służyć do odprowadzania ścieków z budynków gospodarczych posadowionych na działkach nr [...], podczas gdy budynki są zlokalizowane na działce nr [...] w części oznaczonej symbolem RP i tam też ma być zainstalowany zbiornik, co jest zgodne z przepisem § 20 ust. 1 pkt 6 Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy M.; oraz stwierdzenia, że w "warunkach przyłączenia i odprowadzenia ścieków" zarząd Spółki Wodno-Ściekowej w M. wskazał alternatywnie na możliwość zlokalizowania przyłącza pod drogą gminną na działce nr [...], podczas gdy wymieniona lokalizacja została wskazana P. P. jako jedynie możliwa; 5) naruszenie przepisu art. "145 § 1 pkt 1 ppkt c" p.p.s.a. wskutek nieuwzględnienia skargi, pomimo stwierdzenia, że organ przed wniesieniem sprzeciwu nie zobowiązał P. P. do usunięcia rozbieżności pomiędzy treścią formularza zgłoszenia a opisem projektowanego zbiornika, która to rozbieżność powoduje niemożność ustalenia właściwego trybu do rozpoznania wniosku. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że przyłączenie nieruchomości do sieci oznacza wykonanie przyłącza, czyli zgodnie z brzmieniem art. 2 pkt 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków odcinka przewodu łączącego wewnętrzną instalację w nieruchomości odbiorcy z siecią kanalizacyjną za pierwszą studzienką licząc od strony budynku, a w przypadku jej braku do granicy nieruchomości gruntowej, przy czym zgodnie z art. 46 k.c. w związku z art. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece przez nieruchomość należy rozumieć działki ewidencyjne objęte jedną księgą wieczystą. W świetle art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków realizację budowy przyłączy oraz budowę studni zapewnia na własny koszt osoba ubiegająca się o przyłączenie do sieci, a przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest zobowiązane zapewnić budowę urządzeń, którymi zgodnie z art. 2 pkt 14 wymienionej ustawy są: sieci kanalizacyjne, wyloty urządzeń kanalizacyjnych, urządzenia podczyszczające i oczyszczające ścieki oraz przepompownie ścieków. Zatem podłączenie do kanalizacji obowiązuje mieszkańca gminy tylko wtedy, gdy przedsiębiorstwo przesyłowe doprowadzi sieć uzbrojoną we wszystkie potrzebne urządzenia do punktu posadowionego w odległości nie większej, niż granica nieruchomości odbiorcy. Taki tylko stan oznacza bowiem istnienie sieci w znaczeniu przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Z treści wydanych przez Spółkę Wodno-Ściekową w M. "warunków przyłączenia i odprowadzenia ścieków" wynika, że dokument wbrew nazwie nakłada na P. P. obowiązek zainstalowania urządzeń kanalizacyjnych, w tym sieci i to nie tylko na jego gruncie, ale również poza granicami obydwu nieruchomości, włącznie z wykonaniem wykopów pod należącą do Gminy działką nr [...], stanowiącą asfaltową drogę i włącznie z wybudowaniem dla Gminy przyłącza na jej działce. Skarżący wskazał także, że rozstrzygnięcie wydano przy założeniu, że inwestor wnioskuje o zgodę na wybudowanie zbiornika na działce nr [...] w części oznaczonej symbolem planistycznym RZ w celu odprowadzania ścieków z budynków gospodarczych posadowionych na działkach nr [...], podczas gdy sprawa dotyczy budowy zbiornika do odprowadzania ścieków z dwóch budynków gospodarczych posadowionych na działce nr [...] w części oznaczonej symbolem RP. Wymienione uchybienie miało bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny, wbrew wynikom przeprowadzonego na zarządzenie Wojewody [...] postępowania sprawdzającego, stwierdził niezgodność z miejscowym planem posadowienia wnioskowanego zbiornika. Uchybieniem jest również to, że Sąd pomimo stwierdzenia istnienia formalnej przeszkody do prowadzenia postępowania, polegającej na niewyjaśnieniu wątpliwości czy wnioskiem P. P. jest objęty zbiornik niewymagający uzyskania pozwolenia na budowę w świetle ustawy Prawo budowlane, uznał decyzje organów za prawidłowe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna złożona w przedmiotowej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. tj. na naruszeniu prawa materialnego oraz naruszeniu przepisów postępowania, mimo że nie zostało to wprost wskazane. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, albowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego. Jako błędnie skonstruowany należało uznać zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., przejawiający się w nieuwzględnieniu skargi, pomimo stwierdzenia, że organ przed wniesieniem sprzeciwu nie zobowiązał P. P. do usunięcia rozbieżności pomiędzy treścią formularza zgłoszenia a opisem projektowanego zbiornika, która to rozbieżność powoduje niemożność ustalenia właściwego trybu do rozpoznania wniosku. Wskazany przepis jest przepisem wynikowym regulującym jedynie sposób rozstrzygnięcia skargi, nie może być samodzielną podstawą skargi kasacyjnej, dla potwierdzenia jego zasadności niezbędne jest stwierdzenie naruszenia innych przepisów. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Skoro wnoszący skargę kasacyjną nie wskazał konkretnego przepisu, który jego zdaniem został naruszony, Naczelny Sąd Administracyjny został zwolniony od merytorycznej kontroli zarzutu. Nie mógł odnieść zamierzonego skutku także zarzut naruszenia przepisów art. 133 i art. 134 p.p.s.a., polegający na wydaniu wyroku według stanu niezgodnego z aktami sprawy. Ww. przepisy składają się z paragrafów. Strona wnosząca skargę kasacyjną powinna wskazać przepisy według najmniejszej jednostki redakcyjnej, nie powinno być rolą Sądu domyślanie się podstaw kasacyjnych. Na wstępie podkreślić należy, że niezrozumiałym jest, na tle niniejszej sprawy, przywoływanie przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy", o jakim mowa we wskazanym przepisie oznacza bowiem jedynie to, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nie jest skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w tym piśmie procesowym, jak również stwierdzić np. nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie. Zakresem rozpoznania sądu stają się więc wszystkie czynności i akty wydane w danej sprawie administracyjnej, niezależnie od tego, w jakim stadium postępowania i w jakim trybie, zostały podjęte. W niniejszym przypadku z całą pewnością Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli przedmiotowej sprawy, w jej granicach, mając na uwadze, że nie jest on związany ani zarzutami, ani podstawą prawną. Przy czym podkreślić należy, że strona nie wyjaśniła, poza jego wskazaniem, w czym upatruje, mając na uwadze dyspozycję ww. przepisu, jego naruszenia w niniejszej sprawie. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowi natomiast, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jego wydania. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy mogłoby stanowić podstawę kasacyjną np. w sytuacji oddalenia skargi mimo niekompletnych akt sprawy, pominięcia istotnej części tych akt, przeprowadzenia postępowania dowodowego przez sąd z naruszeniem przesłanek zawartych w art. 106 § 3 p.p.s.a., czy oparcia orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2010 r. sygn. akt I FSK 497/09; LEX nr 594014). Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest co do zasady materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania. Art. 133 § 1 p.p.s.a. może stanowić podstawę skutecznego zarzutu, gdyby sąd administracyjny przeprowadził kontrolę legalności zaskarżonego aktu administracyjnego, która prowadziłaby do przedstawienia przez sąd stanu sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w jej aktach i ustaleń dokonanych w skarżonym akcie administracyjnym. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Chodzi tu o naruszenie, które skutkuje przyjęciem, że bez jego popełnienia nie doszłoby do wydania rozstrzygnięcia określonej treści. Analizując uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nie sposób jest przyjąć, jak twierdzi strona skarżąca, że Sąd instancji uznał, że P. P. zgłosił budowę zbiornika na działce nr [...] w części RZ, który ma służyć do odprowadzania ścieków z budynków gospodarczych posadowionych na działkach nr [...]. Z treści uzasadnienia wyroku powyższa okoliczność nie wynika. Wnoszący skargę nie przywołał również fragmentu uzasadnienia wyroku na potwierdzenie swojej tezy. Sąd I instancji stwierdził natomiast, że zarząd Spółki Wodno-Ściekowej w piśmie z dnia 12 kwietnia 2016 r., zawierającym warunki przyłączenia i odprowadzenia ścieków, wskazał alternatywnie na możliwość zlokalizowania przyłącza pod drogą gminną na działce nr [...], podczas gdy wymieniona lokalizacja, jak słusznie wskazał wnoszący skargę kasacyjną, została wskazana jako jedynie możliwa. Jednakże formułując w tym zakresie zarzut skarżący nie wyjaśnił, jaki wpływ na wynik sprawy miało ww. stwierdzenie, co jest warunkiem niezbędnym dla oceny zasadności zarzutu. Sąd II instancji nie jest obowiązany do poszukiwania tego za stronę. Niezasadny jest zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane, § 34 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, § 14 uchwały nr [...] Rady Gminy M. z dnia [...] grudnia 2002 r. w sprawie zmiany Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy M., wskutek błędnej ich wykładni polegającej na zaniechaniu interpretacji systemowej w kontekście treści przepisów art. 2 pkt 5, 7 i 14, art. 15 i 21 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, art. 29 i 29a ustawy Prawo budowlane, art. 46 k.c. w związku z art. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, czego następstwem było uznanie przez Sąd, że zgoda zarządu Spółki Wodno-Ściekowej w M. na odprowadzenie ścieków z należącej do P. P. działki nr [...] według określonych przez Spółkę "warunków przyłączenia i odprowadzenia ścieków" wyklucza dopuszczalność zainstalowania zbiornika bezodpływowego na tej działce. W zakresie redakcji zarzutu ponownie należy zaakcentować, że strona wnosząca skargę kasacyjną powinna wskazać naruszone w jej ocenie przepisy według najmniejszej jednostki redakcyjnej. Ponadto, sformułowany zarzut naruszenia prawa materialnego (jak i pozostałe zarzuty naruszenia prawa materialnego), ma też i tę wadę, że autor skargi kasacyjnej nie łączy wskazanych w niej przepisów prawa materialnego z przepisami postępowania stosowanymi przez sąd administracyjny. Tymczasem adresatem zarzutu naruszenia prawa, zarówno materialnego, jak i procesowego może być tylko sąd I instancji, bowiem przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym jest orzeczenie sądu, a nie decyzja administracyjna, ani inny akt administracyjny (por. B. Dauter, B. Gruszczyński i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd.3, 2009 r., s. 468). Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organ administracji architektoniczno-budowlanej prawidłowo wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy szczelnego zbiornika na nieczystości płynne okresowo wybieralnego na dz. ewid. [...] położonej w miejscowości M.-[...], uznając, że istnieje możliwość odprowadzania ścieków z ww. działki do istniejącej sieci kanalizacji sanitarnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, niewątpliwie zasadnie uznał Sąd Wojewódzki, że w przypadku objętej wnioskiem inwestora działki nr ewid. [...] istnieje techniczna możliwość przyłączenia nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej zlokalizowanej na działce o nr ewid. [...], a w konsekwencji możliwe jest również odprowadzanie ścieków z tej działki do sieci kanalizacyjnej. Okoliczność tą jednoznacznie potwierdza pismo Prezesa Spółki Wodno-Ściekowej w M. z dnia 12 kwietnia 2016 r., znak: [...], wyrażające zgodę na odprowadzanie ścieków bytowych z działki nr [...] w miejscowości M.-[...], które to pismo zawiera także szczegółowe warunki przyłączenia i odprowadzenia ścieków. Słusznie stwierdził także Sąd I instancji, że skoro przyłączenie działki nr ewid. [...] do istniejącej sieci kanalizacyjnej jest technicznie wykonalne, przesądza to o braku zgodności zgłoszonej przez skarżącego inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z § 14 ust. 4 uchwały Rady Gminy M. z dnia [...] grudnia 2002 r., nr [...], w sprawie uchwalenia zmiany Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy M., mającego charakter przepisu ustalającego zasady kształtowania systemów inżynierii sanitarnej, wynika, że w ramach obszaru objętego planem, na terenach obejmujących skoncentrowane zespoły zabudowy obowiązuje odprowadzanie ścieków sanitarnych do zbiorczych systemów kanalizacji. Działka nr ewid. [...] niewątpliwie wchodzi w skład terenu obejmującego skoncentrowany zespół zabudowy, albowiem na ww. działce zlokalizowane są dwa budynki gospodarcze, ponadto sąsiednie działki są zabudowane budynkami podłączonymi do sieci sanitarnej. W świetle § 14 ust. 4 powyższej uchwały odprowadzanie ścieków z przedmiotowej nieruchomości może zatem odbywać się wyłącznie do zbiorczego systemu kanalizacji. Taki też sposób odprowadzania ścieków przewiduje przepis art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, co potwierdza niedopuszczalność realizacji budowy szczelnego zbiornika na nieczystości płynne. Zgodnie z ww. przepisem właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych; przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych. Dodatkowo, należy także wskazać na przepis § 34 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, z którego wynika, że zbiorniki na nieczystości ciekłe mogą być sytuowane tylko na działkach budowlanych. Działka nr ewid. [...] takich walorów nie posiada, położona jest bowiem na terenie oznaczonym w planie symbolem RP/RZ (teren upraw polowych/teren łąk i pastwisk), bądź jedynie jak twierdzi skarżący na terenie oznaczonym RP. Tym niemniej w dalszej części przepisu § 34 rozporządzenia znajduje się zastrzeżenie, że zbiorniki na nieczystości ciekłe mogą być sytuowane na działkach niemających możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej. W niniejszym przypadku, jak wyżej wskazano, niewątpliwie istnieje możliwość podłączenia do istniejącej sieci sanitarnej. Powyższe zatem okoliczności są już podstawą do wniesienia sprzeciwu, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, wobec zamiaru budowy szczelnego zbiornika na nieczystości płynne zlokalizowanego na działce nr ewid. [...]. Stosownie do dyspozycji ww. przepisu organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Wbrew twierdzeniu wnoszącego skargę kasacyjną, brak było potrzeby dokonywania interpretacji systemowej wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów w kontekście treści przepisów art. 2 pkt 5, 7 i 14, art. 15 i 21 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, art. 29 i 29a ustawy Prawo budowlane, art. 46 k.c. w związku z art. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece. Istota sprawy, jak podkreślono wyżej, sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy organ administracji architektoniczno-budowlanej prawidłowo wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy szczelnego zbiornika na nieczystości płynne okresowo wybieralnego na dz. ewid. [...] położonej w miejscowości M.-[...], w sytuacji, gdy istnieje możliwość odprowadzania ścieków z ww. działki do istniejącej sieci kanalizacji sanitarnej. W postępowaniu tym nie badano pozwolenia na budowę przyłącza kanalizacyjnego, przyłączenia do sieci kanalizacyjnej, nie rozstrzygano o podmiocie (podmiotach) zobowiązanych do budowy określonych elementów podłączenia do sieci, a także nie rozstrzygano o sposobie finansowania (współfinansowania) przyłączenia do sieci kanalizacyjnej. Wszystkie te kwestie leżą poza zakresem postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie. Niezrozumiały jest podniesiony zarzut błędnego zastosowania § 14 ust. 4 uchwały Rady Gminy M. nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. zatwierdzającej zmianę Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy M., który nie dotyczy obowiązków mieszkańców, lecz zadań własnych Gminy M. polegających na wybudowaniu kanalizacji zbiorczej, nieistniejącej w dacie podjęcia tej uchwały, przy równoczesnym pominięciu § 8 ust. 2 przewidującego odprowadzanie nieczystości ciekłych do krytego zbiornika bezodpływowego do czasu podłączenia budynków do sieci kanalizacji. Wnoszący skargę kasacyjną nie rozwinął powyższego zarzutu w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, nie wyjaśnił jaki wpływ miało rzekome naruszenie wskazanych przepisów, na wynik postępowania w sprawie. Ponadto błędnie wskazał na treść § 8 ust. 2 planu, który w swych postanowieniach nie porusza kwestii sposobu odprowadzania ścieków. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zobowiązany do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej. Nie mógł odnieść zamierzonego skutku także zarzut błędnego zastosowania § 20 ust. 3 Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy M., który dotyczy zasad zagospodarowania terenów przeznaczonych pod łąki i pastwiska (RZ), podczas gdy zgłoszenie P. P. dotyczy zainstalowania zbiornika w terenie upraw polowych (RP). Albowiem kluczowe dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy miały wskazane wcześniej przepisy § 14 ust. 4 uchwały Rady Gminy M. w sprawie uchwalenia zmiany Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy M. oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Mając na uwadze, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Skarga kasacyjna został rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.