II OSK 2064/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka Protokolant starszy asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Bk 143/15 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji odmawiającej uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oraz pozwolenia na rozbiórkę i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 26 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Bk 143/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji odmawiającej uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oraz pozwolenia na rozbiórkę i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] znak: [...] (następnie sprostowaną) Prezydent Miasta Białegostoku zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] S.A. z siedzibą w B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z handlem, usługami i garażami wraz z zagospodarowaniem terenu, instalacjami doziemnymi: kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, systemu retencyjno-rozsączającego, wewnętrznej linii zasilającej i oświetlenia terenu na działkach o nr ewid. gruntu [...] położonych przy ul. [...] w B. (obręb 2 - [...]) oraz pozwolenia na rozbiórkę 29 garaży położonych na działkach o nr ewid. gruntu [...] przy ul. [...] w B. Ww. decyzja została następnie przeniesiona na rzecz [...] sp. z o.o. w dniu 16 maja 2014 r. Na wniosek G.K. – współwłaścicielki działki nr [...], Prezydent Miasta Białegostoku postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. wznowił postępowanie zakończone ww. decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Następnie decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. znak [...] Prezydent Miasta Białegostoku odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] marca 2014 r. W ocenie tego organu wnioskodawczyni nie ma przymiotu strony w sprawie zakończonej decyzją objętą wnioskiem o wznowienie, gdyż inwestycja nie ograniczy możliwości zabudowy jej działki nr ewid. [...] oraz nie wprowadzi zmian w terenie mogących skutkować powstaniem immisji. Inwestycja nie ma także możliwości spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji w aspekcie przepisów ustawy Kodeks cywilny. Na skutek złożonego przez wnioskodawczynię odwołania, decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., Wojewoda Podlaski uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W ocenie Wojewody organ przedwcześnie stanął na stanowisku, że wnioskodawczyni nie jest stroną postępowania, gdyż nie przeanalizował sytuacji prawnej. Zdaniem Wojewody Prezydent Miasta Białegostoku w niniejszej sprawie pominął fakt, że w procesie zmierzającym do wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu, nie chodzi o wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na działki znajdujące się w otoczeniu projektowanego obiektu. Stronami w sprawie pozwolenia na budowę powinny być nie tylko osoby, których interes prawny zostaje naruszony określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie, na których nieruchomości obiekt projektowany może oddziaływać, nawet jeśli z projektu budowlanego wynika, że spełniono wszystkie wymagania wynikające z przepisów Prawa budowlanego i przepisów odrębnych. Dalej wskazano, że przyznanie statusu strony nie musi potwierdzać naruszenia interesu podmiotu, ale daje gwarancję jego udziału w badaniu tego problemu, co pozostaje w zgodzie z zasadami procedury administracyjnej. Dodatkowo Wojewoda wskazał, że różnica poziomu terenu pomiędzy rzędnymi uzupełnionymi przez geodetę na mapie do celów projektowych, a rzędnymi na mapie do celów projektowych, na której opracowany został projekt zagospodarowania terenu, różnią się o około 0,5÷1,8 m. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji nie wyjaśnił przyczyn wystąpienia powyższej różnicy w rzędnych terenu, a jedynie wskazał, że nie ma podstaw do kwestionowania mapy (uzupełnionej przez uprawnionego geodetę). W związku z powyższym Wojewoda Podlaski zalecił, aby w ponownie prowadzonym postępowaniu wyjaśniono tę kwestię. Zdaniem Wojewody ww. rzędne terenu na działce wnioskodawczyni są kluczowe w rozpatrywanej sprawie, bowiem od tej wartości uzależnione jest umożliwienie w przyszłości naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Skargę na powyższą decyzję wniosła [...] sp. z o.o. z siedzibą w B., domagając się jej uchylenia. Decyzji tej zarzucono naruszenie: art. 28 k.p.a. w zw. z art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane; art. 138 § 2 k.p.a.; art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 8, 11 i 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd wskazał, że kontrolowana przez niego decyzja Wojewody została wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Orzekając na tej podstawie organ odwoławczy nie rozstrzyga o meritum sprawy, gdyż wydając decyzję kasacyjną wskazuje na konieczność przeprowadzania postępowania wyjaśniającego celem poczynienia ustaleń niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu Wojewoda trafnie ocenił wadliwość postępowania przed organem pierwszej instancji jako istotną, a w związku z tym niemożliwą do uzupełnienia w postępowaniu odwoławczym. Przede wszystkim słusznie Wojewoda Podlaski stwierdził, że organ pierwszej instancji przedwcześnie stanął na stanowisku, że wnioskodawczyni nie jest stroną postępowania. Organ ten nie przeanalizował bowiem sytuacji prawnej ww. na tle art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Dalej wskazując na normy art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz art. 3 pkt 20 tej ustawy Sąd wskazał, że kluczowe znaczenie w sprawach o pozwolenie na budowę, dla ustalenia interesu prawnego, ma zawarte w art. 28 ust. 2 ww. ustawy sformułowanie "obszar oddziaływania obiektu wyznaczany na podstawie przepisów odrębnych". W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się, co Sąd orzekający w tej sprawie podzielił, że ustalenie granic tego obszaru następuje każdorazowo na podstawie indywidualnych cech obiektu budowlanego oraz jego przeznaczenia, a więc następuje na potrzeby każdej konkretnej sprawy. Nadto Sąd wskazał, że decydujące znaczenie dla ustalenia kręgu stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę ma właściwe rozumienie pojęcia "obszar oddziaływania inwestycji wyznaczony na podstawie przepisów odrębnych". Po pierwsze nie ogranicza on kręgu stron wyłącznie do właścicieli działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji, ale zalicza do tego kręgu również właścicieli działek położonych dalej, pod warunkiem ustalenia oddziaływania inwestycji na te działki. Po drugie jest wyznaczany każdorazowo dla konkretnej inwestycji, z uwzględnieniem jej indywidualnych cech, co zapobiega automatyzmowi w ustalaniu kręgu stron postępowania. Po trzecie wymaga, aby nie uzależniać przymiotu strony wyłącznie od negatywnego oddziaływania inwestycji na prawa osób trzecich, ale nakazuje badać samą możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na teren otaczający działkę inwestora. Zdaniem Sądu nie chodzi o to, aby zaistniał negatywny wpływ inwestycji na działki znajdujące się w otoczeniu projektowanego obiektu, lecz należy badać czy istnieje możliwość wywołania przez ten obiekt szkodliwego oddziaływania na teren otaczający działkę inwestora. W ocenie Sądu Wojewoda Podlaski trafnie stwierdził, że rzędne uzupełnione przez uprawnionego geodetę (koloru czerwonego) są wyższe niż wskazane na projekcie zagospodarowania terenu (koloru czarnego). Wojewoda podkreślił, że od rzeczywistej rzędnej terenu na działce ww. uzależnione jest w rozpatrywanej sprawie umożliwienie w przyszłości naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (warunku przesłaniania), o którym mowa w § 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zatem, w ocenie Sądu, organ odwoławczy w sposób niebudzący wątpliwości uzasadnił, że wyjaśnienie powyższej kwestii ma istotne znaczenie dla przedmiotowej sprawy. Podniesione uchybienia, zdaniem Sądu, były na tyle istotne, że dawały organowi odwoławczemu prawo do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., tj. uchylenia decyzji z zaleceniem ponownego przeprowadzenia postępowania przez Prezydenta Miasta Białegostoku. Zatem bezzasadny okazał się zarzut Spółki, że doszło do naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie merytoryczne sprawy. Jak to już zostało powyżej wyjaśnione orzekając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy nie rozstrzyga o meritum sprawy, nie przeprowadza też merytorycznej kontroli decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, gdyż wydając decyzję kasacyjną wskazuje właśnie na konieczność przeprowadzenia w określonym zakresie lub w całości postępowania wyjaśniającego, celem poczynienia ustaleń niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła [...] sp. z o.o. z siedzibą w B., zaskarżając go w całości. Orzeczeniu temu zarzucono: I. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.): - art. 28 k.p.a. w zw. z art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne zastosowanie i uznanie, iż G.K. może być uznana za stronę postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją w sytuacji, gdy nie wskazano, że realizowane przez [...] sp. z o.o. zamierzenie inwestycyjne w jakikolwiek sposób, nawet hipotetyczny mogłoby oddziaływać na nieruchomości wnioskodawczyni. Ponadto wypada podkreślić, iż w niniejszej sprawie rozważania czynione zarówno w toku postępowania administracyjnego jak i sądowo-administracyjnego odnośnie przyznania legitymacji procesowej G.K. dotyczą tylko przyszłej zabudowy, bowiem należące do wnioskodawczyni nieruchomości są w pełni zagospodarowane; II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, pomimo iż istniały podstawy do stwierdzenia naruszenia art. 136 i art. 138 § 2 k.p.a. przez organ odwoławczy; 2. art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi zamiast jej uwzględnienia pomimo, iż wady zaskarżonej decyzji organu odwoławczego w pełni uzasadniają jej uchylenie; 3. art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie w uzasadnieniu wyroku, iż zakres i rodzaj uchybień organu pierwszej instancji stwierdzonych przez organ odwoławczy uzasadniał przyjęcie, iż mają one istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy bez wnikliwej analizy ich zasadności, celowości i zgodności z obowiązującymi przepisami prawa, a tym samym nieprawidłowego zastosowania art. 136 w związku z art. 138 § 2 k.p.a., co miało istotny wpływ na treść skarżonego wyroku; 4. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, z jakich przyczyn Sąd uznał, iż trafne jest stanowisko organu odwoławczego w kwestii konieczności przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, w sytuacji gdy z przedłożonej na etapie postępowania odwoławczego dodatkowej mapy do celów projektowych sporządzonej przez uprawnionego geodetę również wynika, iż projektowana przez spółkę zabudowa mieszkaniowa w żaden sposób nie będzie oddziaływała na nieruchomości wnioskodawczyni, a tym samym jej przedłożenie nie miało istotnego wpływu na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia organu drugiej instancji, a tylko potwierdzało, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest prawidłowe; 5. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący podstaw rozstrzygnięcia i oparcie się tylko i wyłącznie na stanowisku zaprezentowanym przez organ administracyjny z całkowitym pominięciem argumentów przedstawionych przez skarżącą Spółkę zarówno w skardze jak i na rozprawie, a także Prezydenta Miasta Białegostoku w uchylonej przez Wojewodę Podlaskiego decyzji; 6. naruszenie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez wadliwe zastosowanie, tj. nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli legalności działalności administracji w niniejszej sprawie poprzez uchylenie się od wykonania pełnej kontroli legalności skarżonej decyzji i oddalenie skargi w sytuacji, gdy na podstawie wskazanych powyżej zarzutów istniały podstawy do jej uwzględnienia. Wskazując na powyższe, na postawie art. 176 p.p.s.a. w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. W uzasadnieniu Spółka podniosła argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Podlaski wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. O oddalenie wywiedzionej skargi kasacyjnej wnieśli także G. i J.K. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek nieważności postępowania wskazanych w § 2 art. 183 p.p.s.a., w związku z tym przeszedł do merytorycznego rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Oddalając skargę na kontrolowaną decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał, że decyzja ta jest prawidłowa. Trafnie bowiem, zdaniem tego Sądu, Wojewoda Podlaski uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] listopada 2014 r. Podstawę prawną tego rozstrzygnięcia organu stanowił przepis art. 138 § 2 k.p.a. W ocenie Wojewody, co zaakceptował Sąd pierwszej instancji, Prezydent Miasta Białegostoku przedwcześnie uznał, że wnioskodawczyni nie posiada przymiotu strony postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] marca 2014 r., gdyż na skutek naruszenia przepisów postępowania organ ten nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy. Powyższe stanowisko skarga kasacyjna zwalcza zarzutami naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 136 i 138 § 2 k.p.a. oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 136 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. W ocenie skarżącej Spółki brak było podstaw do uchylania decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu pierwszej instancji w tej sprawie należy podzielić. Zasadnie bowiem Sąd ten uznał, że organ odwoławczy prawidłowo oparł kontrolowane rozstrzygnięcie o normę art. 138 § 2 k.p.a., gdyż przesłanki do zastosowania tego przepisu zostały spełnione. Przepis art. 138 § 2 zdanie pierwsze k.p.a. stanowi, że "organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Dopuszczalność wydania decyzji kasacyjnej powodującej przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji jest obwarowana przesłanką "wydania decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". A zatem, żeby organ odwoławczy mógł wydać decyzję na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. muszą zostać spełnione dwie przesłanki: po pierwsze – postępowanie przez organem pierwszej instancji prowadzone było z naruszeniem przepisów postępowania, po wtóre – konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wyznaczenie dopuszczalności zakończenia postępowania odwoławczego kasacyjnie wymaga wyprowadzenia naruszenia przepisów postępowania, którego następstwem jest niewyjaśnienie podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy, bez którego nie można sprawy rozstrzygnąć. Przy czym zauważyć należy, że nieustalenie istotnych okoliczności faktycznych ma zawsze istotny wpływ na wynik sprawy (patrz: B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 13. wydanie, str. 549-550). W niniejszej sprawie Wojewoda Podlaski uznał, że organ pierwszej instancji naruszył przepisy art. 7 i 77 § 1 k.p.a., gdyż nie wyjaśnił w sposób dostateczny okoliczności faktycznych sprawy. Przede wszystkim nie została wyjaśniona kwestia rzędnych terenu działki wnioskodawczyni. Zdaniem organu ma to o tyle istotne znaczenie, że to od rzeczywistej rzędnej terenu na działce nr [...] uzależnione jest umożliwienie w przyszłości naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi o którym mowa w § 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Pogląd ten Sąd pierwszej instancji podzielił. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego niewyjaśnienie przez organ pierwszej instancji przyczyn różnic co do rzędnych terenu działki wnioskodawczyni wskazanych na mapie do celów projektowych (mapie uzupełnionej w dniu 9 października 2013 r.) oraz na mapie do celów projektowych na której opracowany został projekt zagospodarowania terenu stanowi niewątpliwie naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Organ pierwszej instancji nie rozpatrzył bowiem całego materiału dowodowego i nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Nie ustalił dlaczego rzędne te różnią się i to tak znacznie (różnice od 0,5 do 1,8 m), przy czym na obu mapach zostały one naniesione przez uprawnionych geodetów. Okoliczność ta ma istotne znaczenie dla sprawy, gdyż ustalenie, iż faktycznie w sprawie mamy do czynienia z innymi rzędnymi terenu działki skarżącej niż rzędne naniesione na mapie do celów projektowych na której został opracowany projekt zagospodarowania terenu, może mieć wpływ na kwestię przesłaniania, co może zdecydować o przyznaniu skarżącej przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Jest to istotna kwestia, gdyż brak przymiotu strony był podstawową przesłanką jaka legła u podstaw rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta Białegostoku. Wniosek taki (brak przymiotu strony) został przez ten organ wyprowadzony mimo niewyjaśnienia podstawowych okoliczności faktycznych, co nie mogło przecież zostać uzupełnione przed organem odwoławczym w trybie art. 136 k.p.a., a co trafnie dostrzegł Wojewoda Podlaski, a zaaprobował Sąd pierwszej instancji. W tej sytuacji nie można przyjąć, by zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 136 i art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 133 § 1 w zw. z art. 136 i 138 § 2 k.p.a. mogły skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku. Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. w zw. z art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez wadliwe uznanie, że wnioskodawczyni może być uznana za stronę postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę, w sytuacji gdy nie wskazano, iż realizowane przez Spółkę zamierzenie inwestycyjne w jakikolwiek sposób mogłoby oddziaływać na nieruchomość wnioskodawczyni. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten, zważywszy na przyczynę uchylenia decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] listopada 2014 r. jest co najmniej przedwczesny. Zauważyć bowiem należy, że ani Sąd pierwszej instancji, ani organ odwoławczy nie stwierdzili kategorycznie, by wnioskodawczyni przysługiwał przymiot strony. Wskazali jedynie, że niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych przez organ pierwszej instancji, o czym była już wyżej mowa, powoduje, że na tym etapie nie można odmówić wnioskodawczyni przymiotu strony. Dopiero wyjaśnienie wskazanych okoliczności pozwoli na pełną i rzetelną ocenę, czy nieruchomość wnioskodawczyni znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. A zatem, wobec niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, postawienie ww. zarzutu naruszenia prawa materialnego należy uznać za przedwczesne. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił także zarzutów naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie przez Sąd w sposób wyczerpujący podstaw rozstrzygnięcia i nieodniesienie się do argumentacji Spółki zawartej w skardze i Prezydenta Miasta Białegostoku zawartej w uchylonej przez Wojewodę Podlaskiego decyzji oraz niewyjaśnienie przesłanek uznania za zasadne stanowiska Wojewody Podlaskiego. Norma art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, że "uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zakwestionowanego orzeczenia, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Sąd wyjaśnił jakie przesłanki legły u podstaw podjętej decyzji. Zaś to, że ocena Sądu aprobująca rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie została podzielona przez skarżącą Spółkę nie oznacza, że uzasadnienie wyroku nie zawiera wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Jakkolwiek skarga kasacyjna wskazuje, że Sąd ten nie odniósł się w sposób wyczerpujący do argumentacji Spółki zawartej w treści skargi, jednakże w sprawie niniejszej tego typu uchybienie nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku. Konieczne jest bowiem wskazanie, że nieprzeanalizowanie przez Sąd konkretnych argumentów skargi mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). A takiej argumentacji jednak w motywach skargi kasacyjnej zabrakło. W sprawie nie doszło także do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. Sąd rozpoznał skargę na zakwestionowaną decyzję Wojewody Podlaskiego i poddał ją kontroli zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Przepis ten ma charakter ustrojowy. Z uwagi na charakter tego przepisu Sąd mógłby go naruszyć odmawiając rozpoznania skargi, mimo prawidłowości jej wniesienia, albo rozpoznając prawidłowo wniesioną skargę zastosował przy jej kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem. A taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Reasumując, podnieść należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił żadnej z podniesionych podstaw kasacyjnych. Dlatego, na mocy art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.