II OSK 2199/15

Dnia 28 kwietnia 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Teresa Kobylecka Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej V. sp. z o.o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Po 786/14 w sprawie ze skarg S. K. i W. K. oraz V. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Po 786/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargi [...] oraz [...] z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2014 roku Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] lipca 2013r. nr [...] na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 oraz art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012, poz. 647, dalej: u.p.z.p.) ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami w kondygnacji podziemnej (dwa budynki oznaczone symbolami A i B), przewidzianej do realizacji na działce nr [...], arkusz 23, obręb P., położonej w P. przy ul. M. W zakresie warunków i wymagań dotyczących ochrony i kształtowania ładu przestrzennego organ w oparciu o przeprowadzoną analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu ustalił linię zabudowy w odległości 15 m od frontowej granicy terenu. Wielkość powierzchni zabudowy ustalono na maksymalnie 32 % w stosunku do powierzchni działki objętej wnioskiem, dla budynku A przyjęto powierzchnię maksymalnie 750 m², dla budynku B - 1150 m². Dopuszczono zmianę powierzchni zabudowy o 5 % przy zachowaniu wskaźnika zabudowy ustalonego na maksymalnie 32 % powierzchni działki. Szerokość elewacji frontowej dla budynku oznaczonego jako A, ustalono na maksymalnie 16 m od strony ul. M., dla budynku oznaczonego jako B - na maksymalnie 83 m. Nadto przyjęto, że elewacja budynku oznaczonego jako B winna być rozczłonkowana. Ustalone szerokości elewacji winny zachowywać odległości wynikające z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ze szczególnym uwzględnieniem warunków przesłaniania i nasłoneczniania. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki dla budynku oznaczonego jako A ustalono maksymalnie 14 m, mierząc od istniejącego poziomu terenu do najwyższego punktu dachu na istniejącej rzędnej na obowiązującej linii zabudowy, przy czym dla jego frontowej części dopuszcza się maksymalnie 4 kondygnacje nadziemne, zaś dla części tylnej dopuszcza się maksymalnie 3 kondygnacje nadziemne z częściowym wycofaniem od strony wschodniej ostatniej kondygnacji o minimum 2 m względem lica budynku. Dla budynku oznaczonego jako B ustalono wysokość wynoszącą maksymalnie 10,5 m mierząc od istniejącego poziomu terenu do najwyższego punktu dachu - to jest maksymalnie 3 kondygnacje nadziemne, przy czym ostatnią kondygnację należy wycofać o minimum 2 m względem lica budynku. Wysokości budynków oznaczonych jako A i B wyznaczono jako wysokości przejściowe pomiędzy budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi przy ul. M., a zabudową mieszkalną jednorodzinną szeregową zlokalizowaną na os. M.. Pod każdym z budynków dopuszcza się realizację kondygnacji podziemnej w celu lokalizacji garaży. Dach płaski ustalono dla każdego z projektowanych budynków, jako nawiązanie do geometrii dachów zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej znajdującej się w obszarze analizowanym. W zakresie innych uwarunkowań przyjęto, że ilość i sposób urządzenia miejsc parkingowych i postojowych należy zapewnić na terenie własnej działki, w ilości minimum 1,5 miejsca parkingowego na jeden lokal mieszkalny. Zachować należy istniejące ukształtowanie terenu. Wszystkie kolizje z istniejącym uzbrojeniem należy uzgodnić z ich właścicielami. Rozwiązania architektoniczne powinny uwzględniać potrzeby osób niepełnosprawnych. Na terenie objętym wnioskiem należy zapewnić niezbędne elementy małe architektury. Odnośnie warunków obsługi infrastruktury technicznej i komunikacji przyjęto, że część działki nr [...] docelowo przeznaczona jest na planowany układ komunikacyjny - poszerzenie zbiorczej ul. M.. Mając to na uwadze, zabudowę oraz stałe miejsca parkingowe należy tak zlokalizować, aby znalazły się całkowicie poza pasem przeznaczonym docelowo na komunikację. Obsługa komunikacyjna działek nr [...] powinna odbywać się bezpośrednio z ul. M. (droga publiczna) tylko jednym zjazdem na każdą z powyższych działek. Ponadto, z uwagi na fakt, że planowane inwestycje będą miały charakter wybitnie ruchotwórczy (wiążą się ze znacznym wzrostem natężenia ruchu - w tym pieszego), a istniejąca ul. M. wymaga kompleksowej przebudowy (szczególnie w zakresie budowy chodnika), inwestor zgodnie z art. 16 o drogach publicznych w ramach przedmiotowych inwestycji będzie zobowiązany do budowy kanalizacji deszczowej wraz z odtworzeniem nawierzchni jezdni. Powyższe jest niezbędne w celu likwidacji rowów i wygospodarowania miejsca na chodnik. Nadto inwestor będzie zobowiązany do budowy chodnika po wschodniej stronie ul. M., na odcinku od przejścia dla pieszych w rejonie skrzyżowania ulic M. i M. do końca działki nr [...] na odcinku o długości ok. 300 m. Zaznaczono przy tym, że projekt budowlany ww. robót kanalizacyjnych i drogowych wraz z budową dwóch zjazdów na tereny przewidziane pod inwestycje, opracowany zgodnie z warunkami technicznymi wynikającymi z Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. wymaga oddzielnego uzgodnienia przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę pierwszego obiektu kubaturowego. Ponadto inwestor, zgodnie z art. 29 ustawy o drogach publicznych jest zobowiązany do uzyskania decyzji administracyjnych zarządcy drogi na lokalizację dwóch zjazdów z ul. M.. Realizacja powyższych robót drogowych należy w całości do inwestora planowanej zabudowy i musi być wykonana przed oddaniem pierwszego z budynków do użytkowania. Równocześnie zaznaczono, że w przypadku zniszczenia w czasie budowy nawierzchni jezdni ul. M. (na odcinku nie objętym przebudową związaną z realizacją kanału deszczowego) jej odtworzenie musi nastąpić kosztem i staraniem inwestora uzgadnianej obecnie zabudowy. W związku z koniecznością usunięcia istniejących w pasie drogowym drzew, kolidujących z chodnikiem, inwestor jest zobowiązany do poniesienia wszelkich kosztów związanych z wycięciem drzew, kosztów nasadzeń rekompensujących wraz z kosztami 3 - letniej pielęgnacji nowych nasadzeń oraz kosztów samej wycinki. Możliwe jest zamienne uiszczenie przez wnioskodawcę opłaty środowiskowej za usunięcie drzew. Wystąpienie o wydanie stosownej decyzji leży po strome ZDM i może nastąpić po uzyskaniu od zainteresowanego pisemnego wniosku i deklaracji poniesienia powyższych kosztów. Następnie organ wskazał na opinie i warunki umów z dostawcami mediów pozyskane i przedłożone w toku postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że wnioskowana inwestycja znajduje się na terenie nie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nadto istniejąca w obszarze analizowanym (zasięg obszaru analizowanego zaznaczono na mapie - karta akt nr 136 ) zabudowa stanowi odpowiednie sąsiedztwo dla działki [...] w zakresie kontynuacji funkcji (funkcja mieszkaniowa), wskaźnika powierzchni zabudowy (na podstawie ww. funkcji mieszkaniowej) i gabarytów zabudowy. Analiza urbanistyczna przedmiotowego obszaru analizowanego wskazuje na różnoraki sposób zabudowy mieszkaniowej. W obszarze analizowanym zlokalizowane są budynki mieszkalne, które tworzą zabudowę wielorodzinną oraz jednorodzinną bliźniaczą oraz zabudowę szeregową. Zatem istniejąca zabudowa mieszkaniowa pozwalała na ustalenie warunków zabudowy dla każdego rodzaju zabudowy mieszkaniowej, w tym także dla zabudowy wielorodzinnej. Organ ustalił także, że przedmiotowa inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., nr 199, poz. 1227, ze zm.). W konsekwencji uznał, że w oparciu o treść wniosku i o wyniki analizy urbanistycznej istnieją podstawy do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanego zamierzenia w kształcie określonym we wniosku W odwołaniu od powyższej decyzji, złożonym z zachowaniem ustawowego terminu, [...] oraz [...] Spółka z o.o. wskazali, że naruszony został ład przestrzenny, gdyż odwołujący się są właścicielami zabudowy jednorodzinnej i taka zabudowa powinna być kontynuowana, a wprowadzenie nowej zabudowy, spowoduje nadmierne zacienienie budynków odwołujących się. Odwołujący wskazali ponadto na naruszenie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że w obszarze analizowanym jest zabudowa wielorodzinna, która pozwoliłaby na ustalenie warunków zabudowy w takim właśnie kształcie, w jakim zostały one ustalone. Nadto zarzucili organowi pierwszej instancji błędne przyjęcie, że jest możliwa bezkolizyjna obsługa komunikacyjna tego zamierzenia. Spółka natomiast, poza naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., podniosła także naruszenie § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez niewłaściwe ustalenie szerokości elewacji frontowej oraz § 7 ust. 1 tego rozporządzenia, poprzez niewłaściwe ustalenie górnej krawędzi elewacji frontowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z [...] maja 2014r., nr [...] na podstawie art. 59, art. 60 oraz art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012, poz. 647) utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. Mając na uwadze dokumenty zgromadzone w aktach sprawy Kolegium Odwoławcze ustaliło, że organ I instancji przeprowadził postępowanie bez naruszenia norm prawa procesowego w tej sprawie i prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego, co w konsekwencji sprawiło, że rozstrzygnięcie sprawy jest prawidłowe, a zatem brak było podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji w tej sprawie. Skargę od powyższej decyzji Kolegium Odwoławczego wnieśli [...] domagając się jej uchylenia i ponownego rozpatrzenia wniosku o warunki zabudowy z uwzględnieniem wszystkich zawartych w odwołaniu wniosków i ustaleń. Skarżący wnosili o sformułowanie jednoznacznych warunków zabudowy oraz uwzględnienie wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu. Skarżąca Spółka V. sp. z o.o również zaskarżyła do sądu decyzję SKO w P. oraz wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca zarzuciła obrazę przepisów postępowania Rozpoznając skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie dopatrzył się naruszenia prawa i wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Po 786/14 je oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd podzielił ustalenia faktyczne sprawy poczynione przez organy administracji przyjmując je za własne i czyniąc podstawą swych rozważań. Sąd uznał zarzut Skarżącej Spółki dotyczący naruszenia art. 156 §1 pkt 3 kpa za niezasadny, wskazując iż poprzednia decyzja o warunkach zabudowy przedmiotowej działki dotyczyła wprawdzie tego samego inwestora, ale inny był przedmiot wniosku w zakresie projektowanej zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał, iż organy w sposób prawidłowy przeprowadziły analizę urbanistyczną, konieczną do ustalenia wymagań dla projektowanej zabudowy i zagospodarowania terenu, zasadnie go zwiększając i dokonując analizy wyznaczonego obszaru prawidłowo ustaliły, że działka inwestora jest położona w terenie o funkcji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Na powyższy wyrok Spółka V. sp. z o.o, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i formułując zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na jego wynik, a to: I. art. 151 ppsa w związku z art. 145 § 2 ppsa w związku z art. 156 § 1 pkt 3 kpa, poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji i oddalenie skargi V. Sp. z o.o. w S. na skutek błędnego przyjęcia, że decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2012 roku, nr [...], dotyczyła co prawda tego samego inwestora, ale inny był przedmiot wniosku w zakresie projektowanej zabudowy, podczas gdy zachodzi tożsamość tych spraw, w sprawie występują te same podmioty oraz dotyczy ona tego samego przedmiotu rozstrzygnięcia, II. art. 151 ppsa w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w związku z art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa w związku z art. 52 ust 2 pkt 1 u.p.z.p., na skutek przyjęcia błędnych ustaleń faktycznych dokonanych przez organ I instancji i przyjętych za własne przez organ II instancji w zakresie oznaczenia obszaru analizowanego podstawie nieaktualnych map, sporządzonych w 2012 roku, a nieuwzględniających nowopowstałych budynków, III. art. 141 § 4 ppsa w związku z art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa w bezpośrednim związku z art. 53 ust 3 z wz. z art. 64 ust 1 u.p.z.p. w związku z § 2 pkt 5 oraz § 3 ust 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (...), na skutek przyjęcia błędnych ustaleń faktycznych dokonanych przez organ I instancji i przyjętych za własne przez organ II instancji, że zasadnie zwiększono granice obszaru analizowanego oraz szczegółowo uzasadniono przyjęcie zwiększonej wielkości obszaru analizowanego podczas gdy przyjęcie granic obszaru analizowanego w wielkości przekraczającej trzykrotną szerokość frontu działki jest niedopuszczalne w celu poszukiwania uzasadnienia dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, natomiast z uzasadnienia wyroku nie wynika dlaczego odstąpiono od ogólnych zasad kształtowania linii nowej zabudowy oraz czy służy to realizacji założenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie wyznaczonym przez przepis art. 61 ust 1 u.p.z.p. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano na nieważność decyzji. Skarżący argumentował ten zarzut wskazując, iż zachodzi tożsamość stron, tożsamość organu rozstrzygającego sprawę oraz tożsamość przedmiotu rozstrzygnięcia - zamierzenia inwestycyjnego. Otóż decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2012 roku, nr [...], rozstrzygnięto już kwestię warunków zabudowy nieruchomości położonej przy ul. M.. Decyzję z dnia [...] lipca 2013 roku oraz decyzję z dnia [...] maja 2012 roku, wydano na podstawie wniosku tego samego inwestora - [...]. Skarżący podniósł nadto tożsamość organu rozstrzygającego sprawę - w obu przypadkach kwestię ustalenia warunków zabudowy rozstrzygał Prezydent Miasta P. jako organ I instancji oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. jako organ II Instancji. Zatem w dniu wydania decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, istniała ostateczna decyzja o warunkach zabudowy dotycząca tego samego zamierzenia inwestycyjnego. W dalszej części uzasadnienia skargi kasacyjnej wskazano nadto na nieprawidłowość analizy urbanistycznej. Dołączona do analizy mapa zasadnicza, na podstawie której wyznaczono granice obszaru analizowanego, jest bowiem w opinii skarżącego nieaktualna, gdy nie uwzględnia budynków nowopowstałych na obszarze analizowanym, a więc nie odzwierciedla ona aktualnego sposobu zabudowy i zagospodarowania obszaru analizowanego. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika ponadto, że w ocenie skarżącego Sąd błędnie przyjął, iż obszar analizowany został wyznaczony prawidłowo. Otóż granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone w odległości większej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętego wnioskiem bez żadnego uzasadnienia. Obszar analizowany został przesunięty w kierunku, gdzie znajdują się budynki wielorodzinne. Z uzasadnienia nie wynika dlaczego odstąpiono od ogólnych zasad kształtowania linii nowej zabudowy oraz czy służy to realizacji założenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie wyznaczonym przez przepis art. 61 ust.1 u.p.z.p. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.). Przytoczenie podstaw kasacyjnych to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie są one uzasadnione i z tego powodu nie zostały przez Sąd uwzględnione. Jedyną podniesioną podstawą kasacyjną jest zarzut naruszenia przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy, który należy uznać za nieuzasadniony. W szczególności nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art.151 w zw. z art.145 § 2 p.p.s.a. oraz art.156 § 1 pkt 3 k.p.a. Po pierwsze wskazać należy, że można wydać szereg decyzji ustalających warunki zabudowy dla tego samego terenu więcej niż jednemu wnioskodawcy, a także temu samemu wnioskodawcy na różne inwestycje. Po drugie w przedmiotowej sprawie nie zachodzi tożsamość pomiędzy sprawami zakończonymi decyzjami Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2012 roku, nr [...] oraz z dnia [...] lipca 2013 roku, nr [...]. Jak jednoznacznie wynika z kserokopii decyzji z dnia [...] maja 2012 roku, nr [...], złożonej na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2017r. przez pełnomocnika skarżącego kasacyjnie, ustalała ona warunki zabudowy dla inwestycji pn. budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych (2 budynki) na działce nr [...], ark.23, obręb P. w P. przy ul. M.. Tymczasem decyzja z dnia [...] lipca 2013 roku, nr [...] dotyczy inwestycji pn. budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami w kondygnacji podziemnej (dwa budynki oznaczone symbolami A i B) na działce nr [...], ark.23, obręb P. w P. przy ul. M.. Zatem pomimo tego, że wnioskodawcą w obu sprawach jest ten sam podmiot, to zachodzą różnice dotyczące oznaczenia terenu inwestycji, jej zakresu, a przy dokładnej analizie treści obu decyzji także odmienności dotyczące poszczególnych warunków zabudowy (np. powierzchni zabudowy, wysokości, szerokości), co jest skutkiem innego określenia przedmiotu inwestycji we wnioskach złożonych przez inwestora. Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 151 ppsa w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w związku z art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa w związku z art. 52 ust 2 pkt 1 u.p.z.p. Otóż jak wynika z akt administracyjnych sprawy wyznaczenie obszaru analizowanego, jego analiza oraz sporządzone załączniki graficzne (np. załącznik nr 3 część graficzna wyników analizy zabudowy) przygotowane zostały na mapie pozyskanej w dniu 27 sierpnia 2012r. z państwowego zasobu geodezyjnego, a więc z okresu bezpośrednio obejmującego datę złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji co nastąpiło w dniu 28 sierpnia 2012r. (data wpływu do organu). Fakt, że mapa pozyskana z państwowego zasobu geodezyjnego prawdopodobnie nie uwzględnia wszystkich nowopowstałych w ostatnim czasie budynków, nie świadczy o tym, że jest ona nieaktualna, lecz że dane zawarte w tym zasobie nie są pełne. Jednak okoliczność ta nie obciąża inwestora, lecz właścicieli zabudowanych nieruchomości, którzy nie dokonali stosownych zgłoszeń swoich inwestycji do państwowego zasobu geodezyjnego. Co więcej skarżący kasacyjnie poza ogólnym zarzutem nieaktualności mapy, sam nie wskazał dokładnie, które to nieruchomości objęte obszarem analizy zostały zabudowane, w jaki sposób oraz jak może wpływać to na ustalenia analizy (np. zwiększać lub zmniejszać wielkość powierzchni zabudowy, wysokość budynków lub szerokość elewacji frontowej). Wreszcie niezasadny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa w związku z art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa w bezpośrednim związku z art. 53 ust 3 z wz. z art. 64 ust 1 u.p.z.p. w związku z § 2 pkt 5 oraz § 3 ust 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie sposób bowiem zarzucić uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że nie realizuje ono niezbędnych elementów uzasadnienia określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., a których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania Sądu. Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Pamiętać bowiem należy, że usprawiedliwiony będzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2009 r. I OSK 487/08). Co więcej Sąd ma obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, co obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Jedynie w sytuacji, gdy lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku uchylającego decyzję administracyjną, pozbawiałoby stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, a organ administracji także wskazówek co do kierunku dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego, naruszałoby prawo. Tymczasem te wszystkie elementy znajdują się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a uzasadnienie części prawnej wyroku jest wystarczające dla uzyskania informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Fakt, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z argumentacją Sądu I instancji zaprezentowaną w uzasadnieniu, nie została nią przekonana, a wręcz uważa ją za błędną nie oznacza eo ipso naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Stan faktyczny został ustalony przez organy administracyjne i zweryfikowany przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie prawidłowo. Uzasadnienie jest spójne z rozstrzygnięciem oraz zawiera wskazania co do podstaw prawnych i przesłanek, którymi kierował się Sad I instancji. Nadto podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że zasadnie zwiększono granice obszaru analizowanego, a także, że (wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie) szczegółowo zostało to uzasadnione. Znalazło to swoje odzwierciedlenie na stronie 2 analizy (k.81 akt adm.), gdzie jej autor wyraźnie wskazał, że "zwiększenie obszaru analizowanego wniosło istotne dla sprawy faktów i wpłynęło na wynik ustaleń. (...) Z terenu analizowanego można wyraźnie wyodrębnić obszary urbanistyczne, stanowiące pewną całość. W najbliższym sąsiedztwie wnioskowanej działki znajdują się tereny bez zabudowy oraz zabudowa mieszkalna wielorodzinna z usługami, poł. wzdłuż wschodniej części ul. M.. (...)" O ile należy się zgodzić z tezą zawartą w skardze kasacyjnej, że przyjęcie granic obszaru analizowanego w wielkości przekraczającej trzykrotną szerokość frontu działki jest niedopuszczalne w celu poszukiwania uzasadnienia dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, to uzasadnione może być poszerzenie obszaru analizowanego w celu prawidłowego ustalenia kształtowania się linii nowej zabudowy oraz realizacji założeń kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie wyznaczonym przez przepis art. 61 ust 1 u.p.z.p. W przedmiotowej sprawie z analizy wyraźnie wynika, że wzdłuż ul. M. w P. istnieje już zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, która tworzy pewną urbanistyczną całość, wyznacza linię zabudowy, a planowana inwestycja będzie wprost kontynuowała funkcję oraz dopełniała ten kontekst urbanistyczny i sposób zabudowy. Tym samym skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.