II OSK 2288/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz Sędziowie sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz ( spr.) sędzia del. WSA Ewa Ibrom Protokolant asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. W. i B. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 października 2007 r. sygn. akt II S/Kr 534/04 w sprawie ze skargi J. W. i B. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenie na budowę oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 23 października 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 534/04 oddalił skargę J. W. i B. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...]w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: Burmistrz Miasta i Gminy O. decyzją z dnia [...] września 2001 r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą: budowa drogi łączącej drogę wojewódzką O.-T. z ul. [...] na długości ok. 350 m od strony drogi wojewódzkiej wraz z budową sieci infrastruktury technicznej: woda, energia elektryczna, kanalizacja sanitarna i deszczowa na długości ok. 550 m, na działkach o numerach [...]. Termin ważności decyzji ustalono na 3 lata od chwili jej uprawomocnienia się. Dnia 14 marca 2003 r. Gmina O. wystąpiła o udzielenie pozwolenia na budowę energetycznej sieci kablowej niskiego napięcia, YAKY 4 x 120 mm2, długości 450 metrów w rejonie ulicy [...] w O. , dołączając do wniosku projekt budowlany, dowody stwierdzające prawo do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz upoważnienie do występowania inwestora jako pełnomocnika w imieniu wymienionych we wniosku właścicieli działek. Organ I-instancji zawiadomił właścicieli działek o wszczęciu postępowania i po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją z dnia [...] maja 2003 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę energetycznej linii kablowej rozdzielczej niskiego napięcia na działkach o numerach: [...] przy ul. [...] II drodze do [...] w O. oraz na działkach nr [...] w Ż. Pozwolenie na budowę pomija działkę nr [...] której właścicielami są J. i B. W. Decyzję tą doręczono J. i B. W. 16 maja 2003 r. i strony te z zachowaniem ustawowego 14-dniowego terminu (29 maja 2003 r.) wniosły od tej decyzji odwołanie do Wojewody Małopolskiego, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Wojewoda Małopolski, po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego i zawiadomieniu zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. stron o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, decyzją z dnia [...]lutego 2004 r. utrzymał zaskarżoną decyzję Starosty O. w mocy. J. i B. W. dnia 8 kwietnia 2004 r. wnieśli na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się stwierdzenia jej nieważności lub uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. Wojewoda Małopolski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę zaskarżonym wyrokiem wskazał, powołując treść art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, że inwestor spełnił wszystkie warunki wymagane niniejszym przepisem. Jednocześnie Sąd stwierdził, że okoliczność, iż w zatwierdzonym pozwoleniem na budowę projekcie budowlanym przebieg linii energetycznej nieznacznie różni się od narysowanego przebiegu tej inwestycji w załączniku graficznym do decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie stanowi przesłanki uzasadniającej uchylenie zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 42 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji liniowej określa przebieg inwestycji, a w przypadku inwestycji wymagających wydzielenia terenu, granice tego terenu, wyznaczone na mapie w stosownej skali. Taki przebieg inwestycji liniowej został określony w decyzji z dnia 17 września 2001 r., ale przebieg inwestycji liniowej określony w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie zastępuje ustalenia przebiegu inwestycji w pozwoleniu na budowę. Cechą charakterystyczną inwestycji liniowej jest bowiem określenie jej przebiegu w granicach linii rozgraniczających teren inwestycji. Wszak inwestycja liniowa obrazuje przebieg danej linii infrastruktury technicznej lub komunikacyjnej. Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, wydawana na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiła jedynie sprecyzowanie dla danego zamierzenia inwestycyjnego treści obowiązujących przepisów miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego. Plan miejscowy, w odniesieniu do obszaru inwestycji w tej sprawie, nie określał precyzyjnie przebiegu linii energetycznej. Gdyby założyć, jak wskazali to w skardze skarżący, że linia obrazująca przebieg linii energetycznej w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ma charakter wiążący dla sporządzenia tej linii w projekcie budowlanym, wówczas powstałaby sytuacja, w której część warunków technicznych takiej inwestycji zostałaby określona nie w planie miejscowym czy też pozwoleniu na budowę, ale właśnie w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Takie twierdzenie, w ocenie Sądu, nie jest zasadne. Mając powyższe na uwadze Sąd wskazał, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu musi ustalić przebieg inwestycji liniowej, ale ten przebieg, o ile mieści się w liniach rozgraniczających teren inwestycji, nie jest wiążący dla sporządzenia przebiegu takiej inwestycji w projekcie budowlanym. W tej sprawie odstępstwo między przebiegiem linii inwestycji zawartej w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu a pozwoleniem na budowę dotyczy tylko tego, że w decyzji ustalającej warunki zabudowy przebieg linii energetycznej narysowano wzdłuż północnego przyszłego pasa drogowego drogi, a projekt budowlany zawiera usytuowanie niewielkiego fragmentu tej linii wzdłuż południowego pasa przyszłej drogi (wzdłuż chodnika południowego). Zaprojektowany w zatwierdzonym pozwoleniu na budowę przebieg linii energetycznej mieści się zarówno w pasie wyznaczonym przez decyzję ustalającą warunki zabudowy liniami inwestycji, jak i w pasie wyznaczonym planem miejscowym. Spełnia on również warunki techniczne objęte właściwymi przepisami. Stosownie do § 140 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie dopuszczalnym jest umieszczenie w pasie drogowym linii energetycznej wysokiego i niskiego napięcia. Zdaniem Sądu decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustaliła teren (obszar działek), przez które w przyszłości dana inwestycja będzie przebiegała, pozostawiając kwestie techniczne do rozstrzygnięcia w pozwoleniu na budowę, a taką kwestią jest zaprojektowanie przebiegu linii energetycznej w pasie drogowym po jednej z jego stron. Sąd pierwszej instancji uznał, że nie są zasadne te zarzuty skargi, które kwestionują dokonanie uzgodnień przebiegu linii energetycznej. W aktach sprawy znajdują się uzgodnienia z Będzińskim Zakładem Elektroenergetycznym S.A. dokonane w dniu 10 grudnia 2002 r.. Ponadto znajduje się opinia z dnia 18 marca 2002 r. Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Starostwa Powiatowego w O. zawierająca zmiany linii energetycznej. Pismem z dnia 6 listopada 2002 r. potwierdzono ww. opinię. W ocenie Sądu w tej sprawie Wojewoda Małopolski przyjął prawidłową wykładnię przepisów prawa miejscowego dotyczących możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji. Zgodnie z § 24 ust. 2 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, szerokość w liniach rozgraniczających terenu przeznaczonego na cele komunikacyjne (zaznaczonych liniami przerywanymi) wynosi 10 metrów, odległość nowej zabudowy od osi jezdni - minimum 10 metrów zaś szerokość jezdni z dwoma pasami - minimum 5 metrów. Stosownie do treści § 24 ust. 6 pkt 1 planu miejscowego wprowadzono zakaz zabudowy i usytuowania towarzyszących urządzeń technicznych wraz z zakazem sytuowania budynków na sąsiednich działkach w odległości mniejszej niż 10 metrów. W ocenie Sądu treść § 24 ust. 6 pkt 1 planu miejscowego obejmuje zakaz zabudowy i usytuowania towarzyszących urządzeń technicznych tylko w zakresie takich urządzeń technicznych, które służą innym obiektom (w szczególności budynkom). Gdyby przyjąć inną wykładnię, wówczas w pasie zarezerwowanym pod przyszłą drogę nie można byłoby wykonać żadnej inwestycji do chwili urządzenia drogi. Dokonując wykładni obowiązującej w tym zakresie treści planu miejscowego nie można nie wspomnieć o treści § 27 ust. 1 pkt 5 lit. c tego planu. Zgodnie z tym przepisem nowo realizowane linie kablowe powinny być układane wzdłuż istniejących i projektowanych ulic, dopuszczalnym jest z uzasadnionych powodów ekonomicznych i technicznych ustalenie innych tras linii kablowych Powołany § 27 planu miejscowego dotyczy przedmiotowej inwestycji i w oparciu o ten przepis planu miejscowego należałoby stwierdzić zgodność planowanej inwestycji z treścią planu. W ocenie Sądu w tej spawie projekt budowlany został sporządzony bez istotnych uchybień. Jedną z istotnych części projektu budowlanego jest plan zagospodarowania terenu. Plan zagospodarowania terenu, nazwany w projekcie budowlanym planem zagospodarowania (rysunek nr 2 projektu) spełnia wymogi stawiane planom zagospodarowania terenu. Został on przyjęty do zasobu geodezyjno-kartograficznego, został sporządzony na aktualnej mapie, obejmuje określenie granic działek (terenu), usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanej instalacji, sieci uzbrojenia terenu, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Zawiera również metrykę wraz z podpisem sporządzającego ten plan projektanta. Na planie zagospodarowania terenu widnieje również pieczęć osoby zatwierdzającej ten plan z upoważnienia Starosty O. wraz z podaniem numeru i daty decyzji. Wprawdzie plan ten został nazwany jako plan zagospodarowania, ale nie ma to istotnego znaczenia w tej sprawie, ponieważ poza nazwą spełnia on wszystkie przesłanki prawidłowego sporządzenia planu zagospodarowania terenu, wynikającej z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego oraz § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 1998 r. Nr 140, póz. 906). Podnoszone w tym zakresie zarzuty skarżących, jakoby przebieg linii energetycznej naruszał warunki lokalizowania przyszłej drogi są całkowicie nieuzasadnione. Przedmiotowa inwestycja dotyczy tylko realizacji linii energetycznej i żadnej innej inwestycji nie obejmuje. Budowa tej linii nie jest uzależniona od istnienia lub jednoczesnej budowy drogi. To od inwestora zależy, jaką inwestycję zamierza zrealizować. Tym samym nie jest dopuszczalnym domaganie się od inwestora ustalania zachowania warunków technicznych dotyczących umiejscowienia przyszłego pasa ruchu w stosunku do zatwierdzanej dokumentacji budowy linii energetycznej. Organ wydający pozwolenie na budowę nie może wprowadzić warunków obejmujących takie okoliczności, które jeszcze nie wystąpiły i które dotyczą prawidłowości realizacji innej, przyszłej inwestycji. Nie jest zasadnym powoływanie się przez skarżących na naruszenie interesu społecznego, który nie może być traktowany jako interes jednej osoby, ale interes pewnej grupy osób. Interes społeczny przemawia w tej sprawie za koniecznością budowy linii energetycznej, której brak utrudnia lub uniemożliwia realizację inwestycji w obrębie tego terenu. W ocenie Sądu poprzez umiejscowienie części linii energetycznej po stronie południowej przyszłej drogi (pasa zarezerwowanego pod przyszłą drogę), podłączenie działki lub działek powstałych z podziału działki skarżących będzie wymagało poniesienia większych kosztów, niż w przypadku, gdyby linia energetyczna przebiegała po stronie północnej pasa drogowego przyszłej drogi. Dokonanie przyłącza energetycznego na działce skarżących nr [...] z linią energetyczną objętą zaskarżoną decyzją jest technicznie wykonalne i nie przeczą temu nawet sami skarżący. Z akt sprawy wynika, że między skarżącymi a inwestorem prowadzona była bogata korespondencja. Inwestor nie uzgodnił ze skarżącymi warunków przebiegu linii energetycznej przez ich działkę. Wprawdzie skarżący w swoim piśmie z dnia 13 marca 2003 r. wyrazili zgodę na budowę linii energetycznej, jednak ich zgoda była uwarunkowania szeregiem zastrzeżeń tak co do miejsca budowy przyłącza, jak i warunków technicznych takiej budowy. To jednak do inwestora należy decyzja, czy zgadza się na budowę linii energetycznej na warunkach podanych przez jedną ze stron, czy też realizuje taką inwestycję na warunkach przez siebie zaakceptowanych. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że zaskarżona decyzja Wojewody Małopolskiego oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty O. nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie obu decyzji na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. Od powyższego wyroku J. i B. W. wnieśli skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając: I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przedstawienie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym i w rezultacie nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2004 r. z powodu niedokonania przez organy administracji prawidłowego ustalenia stanu faktycznego na podstawie całokształtu materiału dowodowego, 2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy p.p.s.a w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2004 r. z powodu nieprawidłowego ustalenia przez Wojewodę Małopolskiego stanu faktycznego na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności w zakresie sprawdzenia prawidłowości i kompletności załączonych do projektu budowlanego dokumentów, w tym oświadczenia zakładu energetycznego oraz w zakresie zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego z dnia 17 września 2001 r. oraz z planem zagospodarowania przestrzennego, 3. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy p.p.s.a w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2004 r. z powodu niedokonania przez Wojewodę Małopolskiego wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, w szczególności w zakresie sprawdzenia prawidłowości i kompletności załączonych do projektu budowlanego dokumentów, w tym oświadczenia zakładu energetycznego oraz w zakresie zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego z dnia 17 września 2001 r. oraz z planem zagospodarowania przestrzennego, 4. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy p.p.s.a w zw. z art. 7 i art.10 k.p.a, poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2004 r. z powodu niepodjęcia przez Wojewodę Małopolskiego kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności w zakresie sprawdzenia prawidłowości i kompletności załączonych do projektu budowlanego dokumentów, w tym oświadczenia zakładu energetycznego oraz w zakresie zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego z dnia 17 września 2001 roku oraz z planem zagospodarowania przestrzennego, 5. naruszenie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2004 r. z powodu błędnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, dokonanego z naruszeniem reguł postępowania k.p.a. II. naruszenie prawa materialnego, a to: 6. naruszenie art. 33 ust. 2 oraz art. 34 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż do wniosku o pozwolenie na budowę w niniejszej sprawie dołączono wszelkie wymagane tym przepisem dokumenty, a w szczególności oświadczenie zakładu energetycznego o warunkach przyłączenia oraz o zapewnieniu dostawy energii elektrycznej, 7. naruszenie art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że zatwierdzony projekt budowlany spełniał wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, 8. naruszenie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że właściwe organy dokonały prawidłowego sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz właściwymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 9. naruszenie art. 42 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji liniowej określa przebieg inwestycji, jednakże, niezależnie od konkretnych ustaleń konkretnej decyzji, przebieg ten nie jest wiążący dla sporządzenia przebiegu takiej inwestycji w projekcie budowlanym, 10. naruszenie § 140 ust. 8 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Wodnej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. 1999 r. Nr 43, poz. 430) w zw. z § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 2 kwietnia 2001 r. w sprawie geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu oraz zespołów uzgadniania dokumentacji projektowej (Dz. U. 2001 r. Nr 38, poz. 455) przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż realizowana inwestycja ma na tyle samodzielny charakter, iż nie musi uwzględniać przebiegu planowanych dróg, 11. naruszenie § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie i w rezultacie przyjęcie, iż mapa dołączona do projektu budowlanego została sporządzona zgodnie z przepisami technicznymi. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Skarżący zarzuty skargi kasacyjnej oparli na obu podstawach przewidzianych w art. 174 p.p.s.a. Istota zarzutów sprowadza się przede wszystkim do kwestionowania prawidłowości zastosowania przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego w sytuacji, gdy w ocenie skarżących inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę nie dołączył oświadczenia zakładu energetycznego o warunkach przyłączenia oraz o zapewnieniu dostawy energii elektrycznej, a także zachodzi niezgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Odnosząc się do kwestii oświadczenia zakładu energetycznego przede wszystkim trzeba zwrócić uwagę na treść art. 34 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, zgodnie z którym projekt budowlany powinien zawierać stosownie do potrzeb, oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci elektroenergetycznych. Z treści tego przepisu wynika, że dotyczy on elementów konstrukcyjnych projektu budowlanego, które nie są niezbędne dla każdego projektu lecz wymóg ich załączenia oceniany jest w zależności od potrzeb. Oświadczenia, o których mowa w pkt 3 ust. 3 art. 34 Prawa budowlanego są konieczne, o ile zachodzi potrzeba zapewnienia określonych mediów. W rozpoznawanej sprawie zatwierdzeniu podlegał projekt budowlany energetycznej linii kablowej rozdzielczej niskiego napięcia. Wykonawcą inwestycji miał być zakład energetyczny. W takiej sytuacji, skoro na obszarze, którego dotyczy projekt budowlany nie ma infrastruktury elektroenergetycznej, która ma zostać dopiero zrealizowana przez zakład energetyczny, to brak jest podstaw pozwalających uznać, że zachodziła potrzeba dołączenia do projektu budowlanego oświadczenia przyszłego wykonawcy o zapewnieniu dostaw energii i warunkach przyłączenia. Skarżący nie wykazali w żaden sposób, aby taka potrzeba rzeczywiście zachodziła na gruncie rozpoznawanej sprawy. Zagadnienie zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu skarżący sprowadzają do dwóch kwestii. Po pierwsze wskazują, że kabel przewidziany w projekcie nie pozwoli na spełnienie wymagań określonych w decyzji o warunkach zabudowy, która stanowi o kablu elektrycznym o średnicy zapewniającej docelowo podłączenie istniejących i projektowanych obiektów budowlanych. Po wtóre, w ich ocenie z załącznika graficznego do decyzji o warunkach zabudowy wynika wiążący przebieg kabla energetycznego. Ustosunkowując się do pierwszej z przedstawionych wyżej kwestii, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można uznać niezgodności projektu budowlanego energetycznej sieci kablowej za niezgodny z – wynikającym z decyzji o warunkach zabudowy – warunkiem docelowego zapewnienia podłączenia istniejących i projektowanych obiektów budowlanych. Z wyliczeń zawartych w projekcie budowlanym nie wynika, wbrew twierdzeniom skarżących, że projektowana inwestycja docelowo nie zapewni podłączenia istniejących i projektowanych obiektów budowlanych. Skarżący w gruncie rzeczy polemizują z kwestiami, za które odpowiada projektant. Jednocześnie spekulatywne twierdzenia co do tego ile w przyszłości może powstać działek budowlanych nie mogą prowadzić do wniosku o niezgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy. Kolejne zagadnienie związane z przebiegiem planowanej inwestycji trzeba rozważyć nie tylko w aspekcie załącznika graficznego do decyzji o warunkach zabudowy. Przede wszystkim zgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy należy zbadać uwzględniając treść tej decyzji. Załącznik graficzny nie rozstrzyga bowiem samodzielnie, w oderwaniu od części pisemnej decyzji, warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego. Jak wynika z treści decyzji z dnia 17 września 2001 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy drogi /.../ wraz z budową sieci infrastruktury technicznej: woda, energia elektryczna, kanalizacja sanitarna i deszczowa, w treści tej decyzji nie określono w sposób bezwzględnie wiążący przebiegu energetycznej sieci kablowej. Z zapisu dotyczącego kabla elektrycznego wynika następująca trasa kabla: "wzdłuż drogi do wapiennika początek na wysokości działek nr ew. gr. [...] oraz [...] i dalej w projektowanym pasie drogowym, następnie wzdłuż działki nr ew. gr. [...] do projektowanego złącza." W załączniku graficznym uwzględniono przebieg kabla energetycznego w pasie drogowym. Wobec braku wyraźnego określenia w części tekstowej decyzji o warunkach zabudowy przebiegu trasy kabla energetycznego przez działkę skarżących nr [...], wyłącznie na podstawie załącznika graficznego, nie można wyprowadzać bezwzględnego związania inwestora co do szczegółowego określenia trasy kabla w pasie drogowym. Wobec powyższego za nieusprawiedliwione należało uzna zarzuty naruszenia przepisów postępowania sformułowane w pkt I. 1-5 oraz zarzuty naruszenia prawa materialnego zawarte w pkt II. 6-9 skargi kasacyjnej. Z materiału, którym dysponował Sąd pierwszej instancji nie wynika, aby mapa dołączona do projektu była niezgodna z przepisami technicznymi. Przedmiotem decyzji poddanej kontroli Sądu pierwszej instancji była budowa energetycznej sieci kablowej niskiego napięcia, a nie budowa drogi. Wobec tego kwestia przesunięcia osi planowanej drogi nie należy do zakresu przedmiotowego sprawy, co czyni niezasadnym zarzut naruszenia § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 roku w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie. Wbrew zarzutowi błędnej wykładni § 140 ust. 8 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Wodnej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w zw. z § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 2 kwietnia 2001 r. w sprawie geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu oraz zespołów uzgadniania dokumentacji projektowej, Sąd pierwszej instancji nie przyjął, że realizowania inwestycja nie musi uwzględniać przebiegu planowanych dróg. Wprost przeciwnie Sąd stwierdził, że "Zaprojektowany w zatwierdzonym pozwoleniu na budowę przebieg linii energetycznej mieści się zarówno w pasie wyznaczonym przez decyzje ustalające warunki zabudowy liniami inwestycji, jak i w pasie wyznaczonym planem miejscowym." W tym kontekście Sąd wskazał na treść § 140 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Wodnej z dnia 2 marca 1999 r. Tym samym Sąd nie dokonywał wykładni tak § 140 ust. 8 cytowanego rozporządzenia jaki i § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 2 kwietnia 2001 r. w sprawie geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu oraz zespołów uzgadniania dokumentacji projektowej. W konsekwencji omówione wyżej zarzuty, zawarte w pkt II. 10-11 również okazały się nieusprawiedliwione. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.