II OSK 2289/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 971/18 w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 22 lutego 2018 r. nr KOC/4464/Ar/17 w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 września 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 971/18 oddalił skargę [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej zwanej spółką) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 22 lutego 2018 r., nr KOC/4464/Ar/17 w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Marszałek Województwa Mazowieckiego postanowieniem z 15 lipca 2014 r., nr W-Z-PP-4700.19(5).St.13.RK odmówił spółce uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego z drogami, parkingami i infrastrukturą techniczną na działce ew. nr [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu zażalenia spółki, postanowieniem z dnia 24 października 2013 r., znak KOC/5897/Ar/13 utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Postanowienie to oraz poprzedzające je postanowienie z dnia 9 września 2013 r. zostało uchylone prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2823/13. W uzasadnieniu wyroku Sąd zauważył, że organy obu instancji podniosły, że teren inwestycji według ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy, który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. znajduje się w rezerwie terenu drogi ekspresowej - [...]. Nadto wskazały, że planowana ponadlokalna trasa drogowa została uwzględniona w Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Mazowieckiego. Kolegium podniosło, że trasa jest drogą ekspresową i objęta jest ustaleniami tego planu, ograniczając się przy tym wyłącznie do stwierdzenia, że wynika to z tekstu planu. Tymczasem nie dokonało w tym zakresie żadnych ustaleń. Nie wiadomo jaką konkretną drogę ekspresową Kolegium miało na uwadze. Brak jest też w aktach sprawy wyrysu i wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr XXXV/199/92 Rady m.st. Warszawy z dnia 28 września 1992 r. obejmującego teren planowanej inwestycji, jak również z Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Mazowieckiego przyjętego uchwałą Sejmiku Województwa Mazowieckiego nr 65/2004 z dnia 7 czerwca 2004 r. Następnie Marszałek Województwa Mazowieckiego postanowieniem z 15 lipca 2014 r., znak W-Z-PP-4700.19(5).St.l3.RK odmówił uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 3 lutego 2015 r., znak KOC/4546/Ar/14. Wyrokiem z dnia 22 czerwca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 791/15 WSA w Warszawie oddalił skargę spółki na postanowienie z dnia 3 lutego 2015 r., a NSA wyrokiem z dnia 6 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2483/15 uchylił wyrok z dnia 22 czerwca 2015 r. oraz postanowienie z dnia 3 lutego 2015 r. Według NSA zasadnicza argumentacja zawarta w zaskarżonym postanowieniu sprowadzała się do wywodzenia, że zamierzona inwestycja pozostaje w kolizji z inwestycją celu publicznego, przewidzianą w planie miejscowym m.st. Warszawy, który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. Uznano przy tym, że w realiach sprawy istotne są również ustalenia zawarte w planie wojewódzkim z 2004. NSA stwierdził, że Kolegium utrzymując w mocy postanowienie Marszałka Województwa Mazowieckiego nie dostrzegło, że plan wojewódzki z 2004, na ustalenia którego powoływał się organ I instancji w czasie jego obowiązywania, przestał obowiązywać w dacie podejmowania rozstrzygnięcia przez organ II instancji. Tym samym utrzymanie w mocy odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, odwołującej się do rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym w planie wojewódzkim z 2004, który nie obowiązywał w dacie podejmowania zaskarżonego postanowienia, stanowi naruszenie prawa, przesądzające o skuteczności wniesionej skargi. NSA w wytycznych co do dalszego postępowania wskazał, że SKO raz jeszcze rozpoznając zażalenie skarżącego, podda analizie treść planu wojewódzkiego z 2014, rozważając czy ustalenia zawarte w tym planie stanowią przeszkodę w realizacji zamierzonej przez Spółkę inwestycji, a ocena w tym zakresie stanowić będzie przesłankę wydania stosownego rozstrzygnięcia. Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 22 lutego 2018 r. SKO, na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 10a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1073, ze zm.; dalej u.p.z.p.), po ponownym rozpoznaniu sprawy utrzymało w mocy postanowienie Marszałka Województwa Mazowieckiego z dnia 15 lipca 2014 r. Motywując wydane rozstrzygnięcie organ II instancji wskazał, że według ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy, który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. (art. 87 ust. 3 u.p.z.p.), teren planowanej inwestycji znajduje się w rezerwie terenu drogi ekspresowej - [...] - por. ustalenia ogólne nr 20 dotyczące systemu drogowego. W tej sytuacji, jego zdaniem, planowana inwestycja pozostaje w kolizji z inwestycją celu publicznego o ponadlokalnym znaczeniu, co uniemożliwia pozytywne uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy. Zauważył przy tym, że w realiach niniejszej sprawy istotne są również postanowienia zawarte w uchwale Sejmiku Województwa Mazowieckiego nr 180/14 z dnia 7 lipca 2014 r. w sprawie uchwalenia Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Mazowieckiego (Dz. Urz. Woj. z dnia 15 lipca 2014 roku poz. 6868), zgodnie z którymi ww. inwestycja drogowa planowana jest do realizacji jako część Miejskiej Obwodnicy Warszawy. Spółka wniosła skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w zaskarżonym wyroku uznał, że według ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy (uchwały Rady m. st. Warszawy nr XXXV/199/92 z 28 września 1992 r.), który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r., teren planowanej inwestycji – działka nr ewid. [...] z obrębu [...] jest położony w rezerwie pod komunikację (trasa zbiorcza tranzytowa Zt (ustalenie nr 20 dotyczące systemu drogowego). Zatem, w ocenie Sądu, prawidłowo organy w niniejszej sprawie uznały, że teren znajduje się w rezerwie terenu drogi ekspresowej –[....]. Sąd podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie należy zbadać, czy SKO ponownie rozpatrując zażalenie na rozstrzygnięcie organu I instancji zastosowało się do wskazań NSA. Jak wyjaśnił, z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że do akt sprawy włączony został fragment części tekstowej planu – uchwały Sejmiku Województwa Mazowieckiego nr 180/14 z dnia 7 lipca 2014 r. w sprawie uchwalenia Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Mazowieckiego (Dz. Urz. Woj. Z dnia 15 lipca 2014 r., poz. 6868). SKO stwierdziło, że zgodnie z ww. Planem inwestycja planowana przez skarżącego pozostaje w kolizji z inwestycją drogową planowaną do realizacji jako część Miejskiej Obwodnicy Warszawy. W ocenie Sądu, SKO zastosowało się do wytycznych zawartych w wyroku NSA. Dostrzegł co prawda, że w uzasadnieniu nie przedstawiono szczegółowych rozważań w tym zakresie, co niewątpliwie stanowi o naruszeniu art. 107 § 3 K.p.a., naruszenie to jednak pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie, skoro dokumentacja zgromadzona w aktach administracyjnych potwierdza opisane okoliczności (kolizję planowanej przez skarżącego inwestycji z inwestycją drogową w postaci Trasy Olszynki Grochowskiej). SKO ponownie rozpoznając sprawę prawidłowo zdaniem Sądu uznało, że zawarte w Planie ustalenia co do inwestycji drogowej stanowiącej część Miejskiej Obwodnicy Warszawy mają istotne znaczenie i uzasadniają odmowę uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej przez skarżącego inwestycji, choć jak już wyżej wskazano, uzasadnienie tej kwestii w zaskarżonym postanowieniu jest zdawkowe. Sąd podkreślił, że plany wojewódzkie zagospodarowania przestrzennego, będące aktami polityki przestrzennej o charakterze kierunkowym, określają zasady organizacji przestrzennej województwa i dokonując rozmieszczenia inwestycji liniowych wskazują tylko orientacyjny (kierunkowy) ich przebieg, bez wyznaczania linii rozgraniczających, które określałyby ich zasięg, a więc umiejscowienie w konkretnym miejscu w przestrzeni. W aktach sprawy znajduje się uchwała sejmiku Województwa Mazowieckiego z dnia 7 lipca 2014 r. z której wynika m. in., że Plan województwa ustala kształtowanie połączeń obwodnicowych województwa Mazowieckiego, odciążających promienisty kształt podstawowego układu drogowego i zwiększający spójność i dostępność województwa poprzez m . in. "Obwodnicę Miejską – trasa NS – ciąg ulic klasy GP: Marynarska – Rzymowskiego – Sikorskiego – Witosa - Trasa siekierkowska- trasa Olszynki Grochowskiej – klasy GP, Trasa Mostu Marii Skłodowskiej-Curie – Klasy GP (str. 49 planu). Na str. 55 planu zaś wskazano że plan ustala m. in. realizację "Ekspresowej Obwodnicy Warszawy", "Miejskiej Obwodnicy Warszawy (w tym trasa N-S i Trasa Olszynki Grochowskiej) i "Obwodnicy Śródmiejskiej", przebieg Trasy Olszynki Grochowskiej został ukazany na mapie nr 7 "System transportowy w Warszawie". W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy ma podstawę w ww. zapisach planu zagospodarowania przestrzennego województwa. Nieuwzględnienie zaś planu województwa w zakresie ponadlokalnych inwestycji celu publicznego podczas ustalania warunków zabudowy dla indywidualnych przedsięwzięć prowadziłoby do zniweczenia celów, jakim służy planowanie przestrzenne na szczeblu województwa. W ocenie Sądu w takim stanie sprawy zasadnie przyjął organ odwoławczy, że z uwagi na ustalone położenie nieruchomości przewidzianej przez skarżącego pod zabudowę odmowa uzgodnienia projektu decyzji wynikała z dwóch przesłanek, mianowicie: przeznaczenia terenu pod inwestycje drogową w uprzednim miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc oraz ujęcia planowanej realizacji inwestycji drogowej, jako inwestycji o znaczeniu ponadlokalnym w aktualnym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa (z 2014 r.). Nie podzielając pozostałych zarzutów skargi Sąd wojewódzki uznał, że zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie, nie naruszają prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skargę kasacyjną od opisanego wyżej wyroku wniosła spółka, zaskarżając to orzeczenie w całości. Jednocześnie zarzuciła naruszenie: 1. art. 141 § 4 i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.; dalej zwanej p.p.s.a.) w zw. z art. 145 ust. 1 Konstytucji RP poprzez brak pełnego odniesienia się i rozpoznania przez Sąd I instancji wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, a w konsekwencji nieprawidłową ocenę Sądu I instancji w zakresie stanu faktycznego przyjętego przez organ administracji, spowodowaną niedokonaniem właściwej kontroli ustalenia okoliczności faktycznych, skutkiem czego można również mówić o naruszaniu prawa obywatela do rzetelnego rozpoznania jego sprawy przez niezawisły sąd; - art. 134 § 1 p.p.s.a. przez niewłaściwą ocenę stanu faktycznego sprawy, niewzięcie pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy wynikających z całości zebranego materiału dowodowego, brak wnikliwego i pełnego rozpoznania wszystkich zarzutów zawartych w skardze wskazujących na brak wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia sprawy przez Sąd I instancji oraz SKO, w szczególności niewykazanie kiedy i czy w ogóle budowa drogi ekspresowej - [...] będzie realizowana na nieruchomości będącej we władaniu skarżącej kasacyjnie; - art. 141 § 4 p.p.s.a. przez odniesienie się w uzasadnieniu wyroku do podniesionych przez wnoszącego skargę zarzutów w sposób lakoniczny, ogólnikowy, podczas gdy uzasadnienie odnosić się powinno konkretnie do okoliczności sprawy i podniesionych zarzutów, a nadto winno w sposób pełny i wszechstronny te zarzuty rozważać, co miało istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej; - art. 145 § 1 piet 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 77 § 1, 80 k.p.a. polegającej na oddaleniu przez WSA skargi na postanowienie SKO oraz błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, iż Kolegium wydało zaskarżone postanowienie po dostatecznym wyjaśnieniu sprawy, podczas gdy organ odwoławczy nie działał na podstawie i w granicach prawa, w szczególności nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, ponadto nie rozpatrzył całego materiału dowodowego i nie ocenił sprawy na tej podstawie; - art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w związku z art. 8 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji interesu faktycznego i prawnego skarżącej kasacyjnie, w tym w szczególności nie wskazano, które konkretnie zapisy Planu zostałby naruszone gdyby organ uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej Inwestycji, co skutkowało nie należytym i niewyczerpującym wyjaśnieniem w uzasadnieniu obu postanowień będących przedmiotem postępowania, okoliczności faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie praw i obowiązków skarżącej kasacyjnie; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia SKO z niedokładnym ustaleniem stanu faktycznego w jego uzasadnieniu, gdyż organy obu instancji nie wykazały konkretnych zapisów dokumentów (ustaleń Planu), z których wynikałoby iż nieruchomość skarżącej kasacyjnie znajduje się w rezerwie terenu drogi ekspresowej - Trasy Olszynki Grochowskiej; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt. 10a i art. 53 ust. 5 u.p.z.p. poprzez oddalenie przez Sąd I instancji skargi, a w konsekwencji utrzymanie w mocy postanowienia SKO oraz poprzedzającego jego wydanie postanowienie Marszałka, co w konsekwencji doprowadziło do potwierdzenia przez organy stanowiska, iż nie jest możliwe uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, co w następstwie determinuje dalszy tok postępowania przez Prezydenta m.st. Warszawy w sprawie tj. odmowę wydania decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej Inwestycji. Mając powyższe na uwadze pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie postanowienia SKO oraz postanowienia Marszałka, rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). Stosownie do regulacji zawartej w art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i jest związany podstawami w niej zawartymi, z urzędu może brać pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Z przepisu art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a u.p.z.p. wynika, że decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1 wydaje się po uzgodnieniu z wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 48 (inwestycje o znaczeniu krajowym) oraz w art. 39 ust. 3 pkt 3 (inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym) - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Zgodnie z ustaleniami organów, które podzielone zostały przez WSA, dla terenu, którego dotyczy postępowanie o ustalenie warunków zabudowy (działka nr [...] z obrębu [...] położona przy ul. [...] w [...]), obowiązywał Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy przyjęty uchwałą Rady Miasta Stołecznego Warszawy nr XXXV.199/ 92 z dnia 28 września 1992 r., a więc plan, który utracił moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.). W planie tym ujęty był przebieg rezerwy terenu drogi ekspresowej – [...] przez tę działkę i podkreślić należy, że skarga kasacyjna ustaleń tych nie podważa. Wobec tego organ, do którego wpłynął wniosek (Prezydent m. st. Warszawy) miał obowiązek wystąpić do Marszalka Województwa Mazowieckiego o uzgodnienie projektu decyzji o ustalenie warunków zabudowy działki nr [...]. Marszałek Województwa, a następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wydając postanowienie kierowali się zapisami planu zagospodarowania przestrzennego województwa mazowieckiego, zatwierdzonego uchwałą nr 180/14 Sejmiku Województwa Mazowieckiego z dnia 7 lipca 2014 r. r. W planie tym dla terenu objętego projektem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy przewidziano realizację celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, tj. inwestycji drogowej w postaci [...]. O tym, że organ uzgadniający musi respektować postanowienia planu województwa przesądza istota tego planu. Plan jest najważniejszym narzędziem planowania przestrzennego koordynującym zamierzenia rozwojowe samorządu na szczeblu województwa, realizującym także na tym szczeblu ponadregionalne zamierzenia administracji rządowej. Pomimo, że nie jest aktem prawa miejscowego, to jednak odnosi skutek nie tylko wobec podmiotów ustrojowo powiązanych z samorządem województwa, ale również wobec innych podmiotów, co wynika z przepisu art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a u.p.z.p. Wprowadzenie bowiem ustawowego obowiązku uzgadniania projektu decyzji o warunkach zabudowy ma na celu zapewnienie realizacji celów publicznych ponadlokalnych na obszarze całego województwa, czyli w określonej gminie, na konkretnej nieruchomości. W takim ujęciu plan zagospodarowania przestrzennego województwa ma wiążący charakter, a odmienne rozumienie zapisów planu oznaczałoby iluzoryczność planowania na szczeblu województwa i zniweczenie celów jakim służy planowanie przestrzenne na szczeblu województwa (zob. także wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. II OSK 428/11, LEX nr 1219152 oraz wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2016 r. sygn. akt II OSK 1921/14, LEX nr 2065722). Podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, że z materiałów znajdujących się w aktach sprawy, a w szczególności wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy, który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. na podstawie art. 87 ust. 3 u.p.z.p., jednoznacznie wynika, że wnioskowana inwestycja koliduje z planowaną ponadlokalną trasą drogową klasy zbiorczej tranzytowej (Zt) tzw. [...], która również jako element systemu transportowego Warszawy - obwodnica o podwyższonym standardzie - jest uwzględniona w Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Mazowieckiego (Dz. Urz. Woj. z dnia 15 lipca 2014 r. poz. 6868). Zatem konkluzja jest taka, że odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy opiera się i ma podstawę w zapisach planu zagospodarowania przestrzennego województwa. Prowadzi to do wniosku, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie. W tej sytuacji jako niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 10a i art. 53 ust. 5 u.p.z.p., jak również zarzuty kasacyjne wskazujące na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 8, 11, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie w ramach przeprowadzonego postępowania zgromadziło niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy, w oparciu o który prawidłowo ustaliło okoliczności stanu faktycznego, a zawarta w zaskarżonym postanowieniu ocena dowodów nie ma charakteru dowolnego i znajduje w pełni potwierdzenie w dowodach zgromadzony w aktach sprawy. Na podstawie tych dowodów jednoznacznie można ustalić zarówno przebieg planowanej trasy [...], jak i położenie względem tej trasy działki, w stosunku do której skarżąca wystąpiła z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Stąd też zasadne było twierdzenie organu, że istnieje kolizja pomiędzy planowanym przebiegiem trasy a terenem inwestycji. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd I instancji wskazał konkretne postanowienia planu wojewódzkiego, które odnoszą się bezpośrednio do trasy [...] oraz jej przebiegu, nadto odwołał się do wyrysu z nieobowiązującego planu miejscowego, na którym zaznaczono przebieg planowanej trasy oraz położenie względem niej działki, dla której miały być ustalone warunki zabudowy. Jednocześnie prawidłowo ocenił braki w tym zakresie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, zasadnie przy tym przyjmując, że nie miały one wpływu na treść orzeczenia. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., którego to naruszenia skarżąca kasacyjnie upatruje w braku wnikliwego i wszechstronnego rozpoznania wszystkich zarzutów skargi oraz nie wykazania kiedy i czy w ogóle budowa drogi ekspresowej będzie realizowana. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. jest tak skonstruowany, że powoływanie się w skardze kasacyjnej na jego naruszenie musi być zawsze powiązane z przywołaniem przepisu, którego naruszenia przez organy nie zauważył sąd pierwszej instancji. Tego wymogu autor skargi kasacyjnej nie dopełnił. Naruszenia omawianej normy nie powiązano z żadnymi przepisami, których naruszenie - zdaniem strony skarżącej kasacyjnie - Sąd pierwszej instancji powinien uwzględnić z urzędu. Należy również zauważyć, że przepis ten określa granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego zachowania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd pierwszej instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Dodatkowo należy wskazać, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2011 r., sygn. akt I FSK 1862/09; wyrok NSA z 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 610/06; postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 2438/11; wyrok NSA z dnia 15 października 2015 r., sygn. akt I GSK 241/14). W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można również skutecznie kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 450/15), ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt I GSK 264/09). Należy także zauważyć, że nie jest rolą Sądu administracyjnego ustalanie czy i kiedy będzie zrealizowana planowana obwodnica w postaci trasy [...]. Nadto okoliczność ta pozostawała bez znaczenia dla oceny zaskarżonego postanowienia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie doszło również do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. W ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie podniosła, że Sąd nie odniósł się w uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów zawartych w skardze, a jego stanowisko było lakoniczne i ogólnikowe. W związku z tak sformułowanym zarzutem należy podkreślić, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), co powinna wykazać strona wnosząca skargę kasacyjną. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd pierwszej instancji dokonał kontroli legalności zaskarżonego postanowienia i wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia. Sąd ocenił także stanowisko strony skarżącej, przy czym podkreślić należy, iż sąd administracyjny nie ma bezwzględnego obowiązku odnoszenia się osobno do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2204/11, LEX nr 1351331). Brak szczegółowego odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwe, o ile te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte nie rzutują na wynik sprawy (por. wyroki NSA: z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 2633/04 - LEX 173345; z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 2721/13). Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest skuteczny wówczas, gdyby Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie Sądu pierwszej instancji odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. i pozwala na jego kontrolę instancyjną. Wobec powyższego nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., skoro pisemne motywy zaskarżonego wyroku zawierają wszystkie elementy wymienione w tym przepisie, a zatem odpowiadają konstrukcji prawidłowego uzasadnienia orzeczenia sądu administracyjnego. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.