II OSK 2297/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 1603/13 w sprawie ze skargi H. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie scalenia nieruchomości oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 1603/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę H. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie scalenia nieruchomości. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, iż Starosta Częstochowski postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], wznowił na wniosek H. Z. postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty Częstochowskiego z dnia [...] października 2007 r., nr [...], zatwierdzającą projekt scalenia gruntów obrębu ewidencyjnego S. gmina K. Następnie po przeprowadzeniu postępowania i działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4, 5 i 6 k.p.a. Starosta Częstochowski decyzją z dnia 14 czerwca 2013 r., nr [...], odmówił uchylenia ww. decyzji o zatwierdzeniu projektu scalenia gruntów obrębu ewidencyjnego S. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił m.in., że H. Z. wnioskiem z dnia 24 sierpnia 2012 r., doprecyzowanym w dniu 4 grudnia 2012 r., powołując się na art 145 § 1 pkt 4, 5 i 6 k.p.a., wniósł o wznowienie postępowania zakończonego wymienioną decyzją scaleniową podnosząc, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu scaleniowym oraz, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, co do spadkobierców zmarłego M. R., którego nieruchomość objęta była scaleniem. Nadto wnioskodawca podkreślił, że decyzja scaleniowa została wydana bez uzyskania stanowiska organu podatkowego. Odnosząc się do złożonego wniosku, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego i wyjaśniającego organ pierwszej instancji ustalił, że postępowanie scaleniowe zostało wszczęte postanowieniem Starosty Częstochowskiego z dnia 27 czerwca 2005 r., nr [...], na wniosek większości właścicieli gospodarstw rolnych, posiadających jednocześnie ponad 50 % gruntów w obszarze scalenia. Postępowanie to prowadzone było na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 marca1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów (Dz.U. z 2003 r. nr 178 poz. 1749 ze zm.), zgodnie z którymi jako uczestników scalenia przyjęto wszystkie osoby fizyczne, tj. właścicieli i samoistnych posiadaczy nieruchomości gruntowych na obrębie S., wykazane w ewidencji gruntów. W wyniku weryfikacji danych ewidencji gruntów i budynków organ stwierdził, że H. Z. nie był i nie jest właścicielem, czy też władającym (samoistnym posiadaczem) żadnej nieruchomości gruntowej, położonej w obrębie ewidencyjnym S., gmina K.. Z analizy operatu scaleniowego wynika, iż scaleniem objęta została działka nr [...]/1 o powierzchni 0,39 ha będąca, zgodnie z zapisami w rejestrze gruntów, we władaniu W. R. – syna M. i M. W rejestrze szacunku porównawczego gruntów zarówno przed jak i po scaleniu, przy jednostce scaleniowej nr 267 figuruje również W. R. syn M. i M. z adnotacją "nie żyje". W postępowaniu scaleniowym w imieniu W. R. występował użytkownik działki - M. K., o czym świadczą złożone wówczas podpisy. W zamian za wymienioną działkę, zgodnie z życzeniami wyrażonymi przez M. K. w kwestionariuszu życzeń w dniu 14 marca 2006 r., w czasie scalania gruntów, wydzielono ekwiwalent gruntowy w działce oznaczonej numerem 1883 o powierzchni 0,3681 ha. Ostatecznie w dniu 12 czerwca 2007 r. użytkownik - M. K. okazanie granic w terenie, powierzchnię, wartość oraz protokół objęcia w posiadanie nowowydzielonej działki przyjął bez zastrzeżeń. Następnie w dniu 9 października 2007 r. S. R. - syn W. R. wniósł o zamianę działki wydzielonej w ramach postępowania scaleniowego z działką należącą do Z. S.. Po dokonanej zamianie projekt przyjął bez zastrzeżeń. Zarówno w karcie uczestnika scalenia przy jednostce rejestrowej nr 267, jak również w całym operacie scaleniowym, nie ma wzmianki na temat użytkowania przez H. Z. części działki oznaczonej przed scaleniem nr [...]/1 o powierzchni 0,39 ha, czy też innych nieruchomości położonych w obrębie ewidencyjnym S.. Dalej, Starosta Częstochowski stwierdził, że na jego wezwanie z dnia 12 lutego 2013 r. H. Z. w piśmie z dnia 19 lutego 2013 r. wyjaśnił, iż o przeprowadzonym scaleniu gruntów obrębu S. dowiedział się dopiero na skutek swojej interwencji w Urzędzie Gminy K., odnośnie nie otrzymania decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości gruntowej, położonej na terenie gminy o powierzchni 0,17 ha. Wnioskodawca wyjaśnił również, że spadek po M. R. nabyła jego córka M. K., która następnie swoją własność przekazała zięciowi, czyli H. Z.. Biorąc pod uwagę zgromadzone w sprawie dowody organ orzekający stwierdził, że H. Z. nie przedłożył żadnego dokumentu potwierdzającego własność części nieruchomości położonej w S. o powierzchni 0,17 ha. Nadto stwierdził, że H. Z. był w latach 2002 - 2005 uczestnikiem postępowania scaleniowego w miejscowości Rzerzęczyce, gmina K. i znane mu są zasady oraz sposoby powiadamiania o kolejnych etapach prac nad projektem scalenia gruntów. Dlatego też o toczącym się dwa lata, tj. od 2005 do 2007 roku, postępowaniu scaleniowym w miejscowości S., jako zainteresowany losem "swojej" nieruchomości, mógł się z łatwością dowiedzieć oraz wziąć w nim udział. Tym samym nie wykazał on, że bez własnej winy nie uczestniczył w postępowaniu scaleniowym, tym bardziej, iż pomimo wezwań nie dostarczył dokumentów potwierdzających własność objętej wnioskiem nieruchomości położonej w S.. Kontynuując, Starosta Częstochowski stwierdził, że nie zostało wykazane aby w sprawie zakończonej ostateczną decyzją scaleniową z dnia [...] października 2007 r., wyszły na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który tę decyzję wydał. Odnośnie zaś przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. organ wyjaśnił, że zgodnie z przepisami ustawy o scalaniu i wymianie gruntów, postępowanie scaleniowe prowadzone jest w oparciu o dane z ewidencji gruntów i budynków. Przepisy tej ustawy nie nakładają na starostę obowiązku uzyskania stanowiska organu podatkowego przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt scalenia. W odwołaniu od tej decyzji H. Z. zarzucił, że Starosta Częstochowski nie podjął próby wyjaśnienia wątpliwości w zapisach rejestru gruntów. Stwierdził, że przedmiotowa nieruchomość stanowiąca spadek po rodzicach M. i M. R. powinna być prawidłowo ujawniona w rejestrze gruntów jako pozostająca we władaniu W. R. - syna oraz M. K. z domu R. - córki M. i M. R., a nie jedynie we władaniu W. R.. Tak więc zdaniem odwołującego się, w zapisach rejestru gruntów pojawił się błąd. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Częstochowie odwołania tego nie uwzględniło i decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdziło, że zgodnie z przepisem art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zaś zgodnie z § 2 art. 148 k.p.a., termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art.145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Zdaniem organu II instancji w zakresie dochowania tego terminu organ pierwszej instancji nie przeprowadził wyczerpującego postępowania wyjaśniającego i przyjął, że skoro z szeregu pism kierowanych przez H. Z. do organu, nie wynika jednoznacznie, w jakiej dacie dowiedział się on o decyzji Starosty Częstochowskiego zatwierdzającej projekt scalenia gruntów obrębu ewidencyjnego S., czy też o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania scaleniowego, to żądanie wznowienia zostało wniesione w terminie. Tymczasem już z treści pisma H. Z. z dnia 27 marca 2008 r., skierowanego do Urzędu Gminy w Kłomnicach wynika, iż wiedział on o objęciu czynnościami geodezyjnymi działki położonej w S., w stosunku do której kieruje swoje roszczenia. Również z postanowienia Wójta Gminy K. z dnia 31 marca 2008 r., nr [...] oraz pisma Zastępcy Naczelnika Wydziału Geodezji, Kartografii, Katastru i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w Częstochowie z dnia 24 kwietnia 2008 r., wynika jednoznacznie, że H. Z. wiedział, iż wymieniona działka była objęta scaleniem. Potwierdza to również treść jego skargi z dnia 14 października 2008 r. na działalność Wójta Gminy K., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Biorąc jednak pod rozwagę fakt, iż organ pierwszej instancji wznowił objęte wnioskiem postępowanie scaleniowe i przeprowadził postępowanie, o którym mowa w art. 149 § 2 k.p.a., również Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie postanowiło rozpatrzyć sprawę w postępowaniu odwoławczym w tym zakresie. Organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie potwierdziło, jak to słusznie podniósł organ pierwszej instancji, iż nie zostały spełnione przesłanki wznowieniowe określone w art. 145 § 1 pkt 4, 5 i 6 k.p.a. H. Z. zresztą ich nie kwestionował. Kwestionował jedynie poprawność zapisów zawartych w rejestrze ewidencji gruntów odnośnie osoby tam wpisanej jako władającej działką nr [...]/1. Mianowicie twierdził, że w rejestrze tym obok władającego gruntem W. R. - syna M., winna być ujawniona również jako władająca gruntem jego teściowa M. K. z domu R. - córka M. i M. R.. W związku z tym zarzutem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie stwierdziło, że ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wynika jednoznacznie, iż od założenia ewidencji gruntów, w ewidencji ujawniony był W. R. syn M. zamieszkały H., jako osoba władająca m.in. działką nr [...] o powierzchni 0,81 ha, a od 1979 r. wpisana jest w tym rejestrze działka nr [...]/1 o powierzchni 0,39 ha. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie H. Z. wniósł o jej zmianę, o stwierdzenie popełnienia nieprawidłowości przez Starostę Częstochowskiego, skierowanie sprawy na właściwe tory i "naprawienie krzywdy". W uzasadnieniu skargi stwierdził, że jego spadkodawczyni M. K. łożyła "na utrzymanie swojej części spadku po rodzicach". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie wniosło o jej oddalenie uznając sformułowane w niej zarzuty za bezpodstawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznając wniesioną skargę podzielił stanowisko organu odwoławczego, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu z art. 148 k.p.a. O tym, że objęta roszczeniem skarżącego działka była przedmiotem postępowania scaleniowego zakończonego decyzją Starosty Częstochowskiego z dnia 2 października 2007 r. o zatwierdzeniu projektu scalenia, a w konsekwencji o wydaniu tej decyzji skarżący wiedział co najmniej od 2008 r., o czym świadczy treść dokumentów, na które powołał się organ w zaskarżonej decyzji, tj. m.in. treść postanowienia Wójta Gminy K. dnia 31 marca 2008 r., nr [...], pisma Starostwa Powiatowego w Częstochowie z dnia 24 kwietnia 2008 r., nr [...] oraz treść pisma skarżącego z dnia 14 października 2008 r. (skargi do WSA w Gliwicach w sprawie sygn. akt II SAB/Gl 56/08). Wówczas też skarżący już wiedział, że w postępowaniu scaleniowym nie były ujawnione jego prawa do spornej nieruchomości jako ewentualnego spadkobiercy po M. K. Wobec uchybienia terminowi do złożenia wniosku o wznowienie należało odmówić wznowienia postępowania a wznowione umorzyć. Uwzględnienie tego uchybienia organów obu instancji skutkowałoby jednak wydaniem przez Sąd orzeczenia na niekorzyść skarżącego, co stanowiłoby naruszenie art. 134 § 2 p.p.s.a. Oceniając zaś zaskarżoną decyzję co do meritum, Sąd uznał ją za odpowiadającą treści art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Wskazał, iż zasadnie organy obu instancji stwierdziły, że w sprawie nie zostały wskazane przesłanki wznowieniowe określone w art. 145 § 1 pkt 4, 5 i 6 k.p.a., na które powoływał się skarżący. Odnośnie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Sąd podniósł, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego brak było podstaw do przyjęcia, iż skarżący powinien być uczestnikiem postępowania scaleniowego, a w konsekwencji że bez swojej winy nie brał w nim udziału. Pomimo bowiem wezwań ze strony organu pierwszej instancji (m.in. pismem z dnia 17 listopada 2011 r., nr GK.6620.159.2011.DJ) skarżący nie wykazał się jakimkolwiek prawem do działki o powierzchni 0,17 ha, do której rości sobie pretensje, a która jego zdaniem wchodzi w obszar terenów objętych scaleniem obrębu ewidencyjnego S., gminy K.. W szczególności nie wykazał aby był następcą prawnym ujawnionego w czasie postępowania scaleniowego w ewidencji gruntów W. R. (wówczas już nieżyjącego) względem jego rodziców M. i M. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego brak jest podstaw do przyjęcia, aby skarżący względnie jego poprzednicy prawni mieli być uczestnikami postępowania scaleniowego zakończonego objętą postępowaniem wznowieniowym decyzją Starosty Częstochowskiego z [...] października 2007 r. Nie zostało bowiem wykazane, aby byli oni właścicielami lub posiadaczami gruntów objętych scaleniem, ujawnionymi w ewidencji gruntów, których dane były w tym względzie niemiarodajne zgodnie z treścią art. 20 ustawy z dnia 25 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów, w oparciu o którą scalenie to zostało przeprowadzone. Zdaniem Sądu, nawet gdyby przyjąć, że istotnie dane zawarte wówczas w ewidencji gruntów nie odpowiadały stanowi faktycznemu, co do ujawnienia samoistnych posiadaczy poszczególnych działek (czego zresztą skarżący również nie wykazał), to doprowadzenie ewidencji gruntów do stanu zgodnego z rzeczywistym stanem prawnym powinno nastąpić w odrębnym postępowaniu, a nie w postępowaniu scaleniowym, w którym organy były danymi ujawnionymi w ewidencji związane. Skarżący nie wskazał również żadnych nowych dowodów o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zasadnie też stwierdziły organy orzekające, że w świetle przepisów ustawy o scaleniu i wymianie gruntów przeprowadzenie scalenia i wydanie kończącej je decyzji nie było uzależnione od zajęcia, co do uczestników scalenia, stanowiska przez organ podatkowy. W sprawie nie zaistniała zatem również przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył H. Z., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego i o zasądzenie na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 3 § 1 p.p.s.a., polegające na ograniczeniu rozpoznania sprawy jedynie do prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych przez organy administracji, podczas gdy prawidłowo przeprowadzona kontrola działalności organu winna doprowadzić do zmiany decyzji, od której skarżący się odwołał. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona wskazała, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podczas rozpoznania skargi nie dokonał kontroli i prawidłowej oceny działalności Starosty Częstochowskiego w zakresie przeprowadzenia postępowania scaleniowego obrębu ewidencyjnego S., gminy K., albowiem organ powołany powyżej wydał decyzję w oparciu o ustalone w sposób nie prawidłowy okoliczności faktyczne oraz w oparciu o niewyjaśnione w sposób należyty wszystkie wątpliwości związane z zapisami w rejestrach gruntów. W ocenie skarżącego, zapisy w rejestrach gruntów, w oparciu o które przeprowadzono postępowanie scaleniowe i wydano powołane decyzje są błędne, nadto nie zostały zweryfikowane w jakikolwiek sposób przez organy przeprowadzające przedmiotowe postępowanie. Organ przed wydaniem ostatecznej decyzji winien wyjaśnić wszelkie wątpliwości, czego nie uczynił. Nadto, gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał kontroli i prawidłowej oceny działalności Starosty Częstochowskiego doszedłby do przekonania, iż przedmiotowe decyzje zostały wydane w oparciu o błędne zapisy w rejestrach gruntów dotyczące właścicieli przedmiotowych działek, albowiem w rejestrze winien widnieć zapis, iż przedmiotowa nieruchomość jest we władaniu W. R. - syna oraz M. K. z domu R. - córki M. i M. R. Mając powyższe na uwadze, w ocenie skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie dokonał kontroli i oceny działania organów administracyjnych pierwszej i drugiej instancji, jak również nie dokonał prawidłowej i pełnej oceny treści wniesionej przez skarżącego skargi, co skutkować winno uwzględnieniem stawianych zaskarżonemu wyrokowi zarzutów i uchyleniem tego wyroku do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., zwana "p.p.s.a.") skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. Rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że niezasadny jest jedyny zarzut w niej zawarty - naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. polegający na "ograniczeniu rozpoznania sprawy jedynie do prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych przez organy administracji, podczas gdy prawidłowo przeprowadzona kontrola działalności organu winna doprowadzić do zmiany decyzji, od której skarżący się odwołał." Zdaniem skarżącego Sąd I instancji nie dokonał kontroli i prawidłowej oceny działalności Starosty Częstochowskiego. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Naruszenie tego przepisu ma miejsce wówczas, gdy sąd rozpoznający sprawę uchyli się od obowiązku wykonania kontroli zaskarżonej decyzji. Tak się w niniejszej sprawie nie stało, bowiem zaskarżony wyrok został wydany po rozpoznaniu skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przeprowadził zatem kontrolę aktu objętego zakresem właściwości tego Sądu, stosując w tym zakresie wyłącznie kryterium zgodności z prawem. Okoliczność, że skarżący kasacyjnie nie zgadza się z wynikiem tej kontroli nie stanowi naruszenia tego przepisu. Z tego względu zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. uznać należy za chybiony. Już tylko na marginesie należy podnieść, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, iż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Starosty Częstochowskiego odpowiadają prawu gdyż w sprawie nie zostały wskazane żadne przesłanki wznowieniowe określone w art. 145 § 1 pkt 4, 5 i 6 k.p.a., na które powoływał się skarżący. Mając na uwadze, że nie miało miejsce naruszenie powołanego w skardze kasacyjnej przepisu, a także brak jest podstaw, które Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu, skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.