II OSK 2303/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.), sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, Protokolant asystent sędziego Aleksandra Tokarczyk, po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 747/19 w sprawie ze skargi A.D. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 15 kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z 12 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 747/19, oddalił skargę A. D. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie nr [...] z dnia 15 kwietnia 2019 r. znak [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (PINB) postanowieniem nr [...] z dnia 20 marca 2018 r. znak: [...] wymierzył inwestorowi A. D. karę w wysokości 187 500,00 zł z tytułu nielegalnego użytkowana obiektu budowlanego: budynku domu weselnego z hotelem i restauracją wybudowanego na działkach nr ewid. nr: [...], [...], [...] znajdujących się w miejscowości [...], gmina [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że związku z pismem Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia 29 stycznia 2018 r. przeprowadził czynności kontrolne na przedmiotowej nieruchomości w wyniku których stwierdził, że budowa domu weselnego nie została ukończona. W dniu kontroli tj. 2 lutego 2018 r. prowadzono prace wykończeniowe przy elewacji oraz wewnątrz wschodniego skrzydła przedmiotowego obiektu. W trakcie kontroli zaobserwowano, że w sali głównej ustawione były stoły i krzesła, co udokumentowano na wykonanych zdjęciach, stanowiących załącznik do protokołu z kontroli. Obecny przy kontroli menadżer lokalu K. Ł. zeznał, że lokal nie jest użytkowany, a jedynie organizowane są niewielkie przyjęcia rodzinne. Obecnie lokal jest przygotowywany na przyjęcie urodzinowe córki A. D.. Sam A. D. oświadczył, że użytkował budynek w części, okazjonalnie do rodzinnych imprez. Inwestor wyjaśnił także, że reklamę na stronach internetowych traktuje jako reklamę przyszłościowej działalności, którą zamierza prowadzić po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie. W ocenie organu nadzoru budowlanego zgromadzony materiał dowodowy, w szczególności pismo Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia 29 stycznia 2018 r., oświadczenie inwestora A. D., zdjęcia fotograficzne, komentarze i opinie klientów zamieszczone na stronach internetowych, świadczą o organizacji przyjęć w przedmiotowym budynku. Powyższe oznacza, że inwestor przystąpił do użytkowania obiektu bez wymaganego pozwolenia na użytkowanie. W związku z powyższym organ orzekł o wymierzeniu inwestorowi kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie (MWINB) postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2019 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., póz. 1202 ze zm.; dalej: P.b.) utrzymał w mocy ww. postanowienie organu l instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że poza sporem pozostaje, iż inwestor na dzień wydania skarżonego postanowienia nie posiadał wymaganego dla obiektu kat. XVII (kat. określona w pozwoleniu na budowę) pozwolenia na użytkowanie. Nie budzi również wątpliwości organu, co zresztą przyznał sam inwestor, że użytkował on budynek w części okazjonalnie do rodzinnych imprez (oświadczenie z dnia 8 marca 2018 r.) oraz, że sporadycznie budynek jest wykorzystywany na zamknięte przyjęcia (protokół z dnia 2 lutego 2018 r.). Organ wskazał następnie, że wymierzenie kary na podstawie art. 57 ust. 7 P.b. jest uzależnione od stwierdzenia faktu nielegalnego użytkowania obiektu, niezależnie od tego, czy jest to użytkowanie zgodne z przewidzianym w projekcie budowlanym, czy też użytkowanie innego rodzaju. Tym samym ustalenia dokonane w przedmiotowej sprawie są wystarczające do wymierzenia kary. Odnosząc się natomiast do twierdzeń inwestora, że nie użytkował on obiektu dla celów działalności gospodarczej, a reklamę na stronach internatowych traktuje jako reklamę przyszłej działalności, organ stwierdził, że w zderzeniu z materiałem dowodowym twierdzenia inwestora, że informacja internetowa stanowi wyłącznie reklamę przyszłej działalności jest gołosłowna. Co więcej, informacje zaczerpnięte z internetu dotyczą w szczególności imprez zamkniętych typu wesele. Nadto zalegająca w aktach kopia zaproszenia na "ostatki 2018" zawierająca informację o cenie nie zawiera zastrzeżenia, że nie stanowi ono oferty handlowej, czyli wbrew twierdzeniom inwestora nie jest to reklama przyszłej działalności. Odnosząc się do kwestii sprawdzania poprawności działania sprzętów zamontowanych w kuchni, organ stwierdził, że niewątpliwie linie technologiczne w kuchni przemysłowej mogą wymagać rozruchu technologicznego. Rozruch technologiczny nie stanowi o przystąpieniu do użytkowania, jednakże z reguły ma charakter krótkotrwały, często jednorazowy i kończy się sporządzeniem stosownego protokołu. Inwestor mając ku temu stosowną możliwość nie udokumentował faktu prowadzenia rozruchu technologicznego kuchni, nie przedstawił jakiegokolwiek projektu technologicznego, jednocześnie wskazując że ww. uroczystości rodzinne i zamknięte przyjęcia odbywają się co jakiś czas, a więc cyklicznie, co zdaniem organu nadzoru budowlanego wyklucza fazę rozruchu technologicznego. Odnosząc się do podnoszonego w zażaleniu twierdzenia, że "w większości obiekt nie został jeszcze wybudowany" organ stwierdził, że przeczą temu dokumenty zgromadzone w aktach, w tym w szczególności treść dziennika budowy i treść podpisanego przez inwestora zawiadomienia z dnia 7 marca 2018 r. W końcowej części uzasadnienia postanowienia organ przedstawił sposób obliczenia kary zgodnie z treścią art. 59f ust. 1 w zw. z art. 57 ust. 7 p.b. przyjmując za podstawę jej wymierzenia 18.107,79 m3, tj. kubaturę części budynku domu weselnego, któremu w ślad za pozwoleniem na budowę należy przypisać kategorię XVII. Wielkość ta powstała po zsumowaniu kubatury całości obiektu (16391,03 m3) i skrzydeł bocznych (3152,18 m3), a następnie odjęciu powierzchni hotelowej (1435,42 m3). Skargą A. D. zaskarżył powyższe postanowienie zarzucając mu naruszenie: art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59f ust. 1 P.b. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że obiekt określony jako "dom weselny" przeznaczony jest m.in. do prowadzenia w nim działalności z zakresu gastronomii, rozrywki, hotelarstwa, w szczególności do organizowania okazjonalnych imprez i przyjęć. Wobec tego już tylko sporadyczne, a nawet pojedyncze wykorzystywanie takiego obiektu lub jego części na imprezy okolicznościowe należy uznać za przystąpienie do jego użytkowania. W ocenie Sądu organy obu instancji dokonały w kontrolowanej sprawie prawidłowego określenia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, jak też właściwie ją zinterpretowały i zastosowały do ustalonego stanu faktycznego. Zebrany materiał dowodowy potwierdza w szczególności to, że inwestor przystąpił do nielegalnego użytkowania obiektu określonego w pozwoleniu na budowę jako "dom weselny" z hotelem i restauracją. Pomimo prowadzenia robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę, w szczególności polegających na wykończeniu części hotelowej, obiekt wyposażono co najmniej w części w urządzenia gastronomiczne, meble, a co najistotniejsze - organizowano w nim imprezy. Wskazują na to m.in. wydruki stron internetowych zawierających ogłoszenia o planowanych imprezach," wpisy gości uczestniczących w zorganizowanych imprezach, informacje pozyskane od funkcjonariuszy Powiatowej Komendy Straży Pożarnej w [...], a także - pośrednio - wyjaśnienia złożone przez menedżera lokalu, jak kierownika budowy, inspektora nadzoru budowlanego. Nie można również zdaniem Sądu pominąć, że w toku postępowania, jak i w samej skardze skarżący przyznał, że część budynku była użytkowana do spotkań rodzinnych, imprez zamkniętych, których organizacja nie stanowiła przejawu prowadzenia działalności gospodarczej w obiekcie. Zdaniem Sądu wykazane zostało w ten sposób spełnienie przesłanek wymierzenia przewidzianej w art. 57 ust. 7 P.b. kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Sąd podkreślił przy tym, że dla wymierzenia kary za nielegalne użytkowanie obiektu nie ma znaczenia, czy konkretny sposób użytkowania obiektu był zgodny ze sposobem użytkowania wynikającym z pozwolenia na budowę. W tym kontekście twierdzenia skarżącego dotyczące wykorzystywania obiektu na zamknięte imprezy oraz na okazjonalne przyjęcia rodzinne, czy też dotyczące braku prowadzenia w nim działalności gospodarczej, mają więc tylko takie znaczenie, że skarżący przyznaje, że przystąpił do użytkowania obiektu, które może nie być zgodne ze sposobem użytkowania obiektu wynikającym z pozwolenia na budowę. To jednak, zdaniem Sądu, nie ma dla sprawy istotnego znaczenia. Sąd wskazał, że nie przekonują go twierdzenia skarżącego, który kwestionuje m.in. uwzględnienie wydruków ze stron internetowych, w tym zawartych na stronie Facebook. Stwierdził, że stanowisko skarżącego sprowadza się do gołosłownej polemiki z rozstrzygnięciami organów. Skarżący nie odwołuje się do konkretnych okoliczności mogących zdeprecjonować poszczególne dowody. Co więcej, posługuje się on przypuszczeniem w odniesieniu do okoliczności co do których powinien dysponować wiedzą, tak jak w odniesieniu do zdjęć przedstawiających przyjęcie zorganizowane w przedmiotowym obiekcie, które według skarżącego zostało prawdopodobnie zainscenizowane dla celów reklamowych. Nie zaprzeczył skarżący jednakowoż, by wydruki zgromadzone w aktach sprawy nie pochodziły z prowadzonej przez niego albo na jego zlecenie strony internetowej. Wbrew twierdzeniom skarżącego, nie było konieczne ustalenie dokładnej liczby osób przebywających w obiekcie i zawarcie takiego wyliczenia w protokole. Sąd przypomniał w tym kontekście, że zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. organ administracji powinien dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do' wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. W konsekwencji, nawet w przypadku braku dowodu bezpośredniego, w kontekście całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, co wspiera art. 80 k.p.a. Nieadekwatny jest przy tym w ocenie Sądu przywołany w skardze wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 października 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1166/12, który dotyczył odmiennego rodzaju obiektu budowlanego (boiska sportowe). Sąd nie podzielił również wątpliwości skarżącego co do sposobu wyliczenia opłaty. Zaznaczył, że skarżący kwestionuje jej naliczenie, uznając że kara jest rażąco zawyżona i powinna zostać obliczona na podstawie powierzchni, jaka faktycznie była używana. Sąd stwierdził, że przekonuje go wyjaśnienie sposobu wyliczenia opłaty zawarte w zaskarżonym postanowieniu, w którym Wojewódzki Inspektor wskazał, że karę obliczono według wzoru: (S x K x W) x 10, gdzie: S wynosi 500 zł (art. 59f ust. 2 P.b.); K - dla obiektów kategorii XVII wynosi 15; W - dla obiektu o kubaturze ponad 10.000 m3 wynosi 2,5. W wyniku zastosowania odnośnego wzoru uzyskano kwotę 187 500 zł. Rację ma przy tym w ocenie Sądu organ nadzoru budowlanego twierdząc, że przepisy art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59f ust. 1 nie pozwalają na obniżenie wysokości kary wymierzanej z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego o jednakowym przeznaczeniu i zaliczonego do tej samej kategorii w zależności od tego, czy przystąpiono do użytkowania całego obiektu, czy tylko jego części. W doktrynie i orzecznictwie dopuszcza się możliwość wymierzenia kary częściowej w sytuacji, gdy w skład obiektu budowlanego wchodzą części odpowiadające różnym kategoriom obiektów budowlanych wymienionych w załączniku do ustawy, względnie w przypadku różnych obiektów budowlanych stanowiących jedno przedsięwzięcie. Jeżeli obiekt składa się z kilku części o różnym przeznaczeniu i pomieszczenia te zaliczane są do różnych kategorii, to karę pieniężną ustala się z uwzględnieniem poszczególnych części i to tylko tych, co do których nastąpiło samowolne przystąpienie do użytkowania. W ocenie Sądu w taki właśnie sposób została ustalona należność w niniejszej sprawie, w której organy przyjęły, że inwestor przystąpił do użytkowania obiektu w części, w jakiej obiekt ma przypisaną kategorię XVII (restauracja, bar, dyskoteka). Użytkowanie części o przeznaczeniu hotelowym (kategoria XIV - budynki zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego, jak: hotele, motele, pensjonaty, domy wypoczynkowe, schroniska turystyczne) nie zostało udowodnione. Właściwie również zdaniem Sądu przeprowadzono postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego ustalono łączną kuba-turę części budynku domu weselnego, któremu w ślad za pozwoleniem na budowę należy przypisać kategorię XVII. Skarżący w tym zakresie w toku postępowania nie zajął stanowiska, pomimo, że taką możliwość miał. W ocenie Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia wskazywanych w skardze przepisów prawa procesowego (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.), ani do naruszenia wskazanych wyżej norm prawa materialnego. Uzasadnienie postanowienia organu II instancji obejmuje natomiast ogół istotnych dla sprawy okoliczności. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę. Skargą kasacyjną A. D. zaskarżył powyższy wyrok całości, zarzucając mu naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, a to art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202) poprzez: a) niewłaściwe zastosowanie i wymierzenie kary finansowej w sytuacji, gdy okoliczności faktyczne sprawy nie potwierdzają w dostateczny i wiarygodny sposób rozpoczęcia użytkowania obiektu budowlanego bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na użytkowanie od właściwego organu nadzoru budowlanego; b) niewłaściwe zastosowanie i obliczenie nałożonej kary finansowej w niewłaściwy sposób poprzez jej naliczenie w oparciu o całość powierzchni budynku stanowiącej dom weselny w sytuacji, gdy wysokość kary należy ustalać wyłącznie co do części budynku rzekomo użytkowanej przez inwestora. II. przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności koniecznych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, w szczególności poprzez oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia na niedostatecznie wiarygodnym materiale dowodowym. Z uwagi na powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259, dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej. Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 57 ust. 7 P.b. organ nadzoru budowlanego wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego, w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55. Przepisy Prawa budowlanego nie zawierają ustawowej definicji terminu "przystąpienie do użytkowania", w związku z czym to, czy w danym przypadku nastąpiło przystąpienie do użytkowania, zależy od ustaleń dokonanych w konkretnej sprawie. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, według którego, co do zasady, przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego należy rozumieć jako rozpoczęcie korzystania, używania przynajmniej części obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem określonym w pozwoleniu na budowę. Podjęcie niektórych czynności przygotowawczych do przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego, nie może jeszcze być dostateczną przesłanką do wymierzenia kary na podstawie art. 57 ust. 7 P.b. (por. wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1414/11; z dnia 5 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1073/14; z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1064/16). Przystąpienie do użytkowania w rozumieniu art. 57 ust. 7 P.b. jest działaniem jednorazowym, polegającym na rozpoczęciu korzystania z obiektu lub jego części. Późniejszy stan użytkowania należy oceniać jako trwające użytkowanie. Ponadto przystąpienie do użytkowania nie musi mieć charakteru trwałego, może je cechować jednokrotność, a późniejsze odstąpienie od użytkowania nie wpływa na charakter pierwotnego przystąpienia i nie konwaliduje tej czynności. Podkreślenia wymaga przy tym, że represyjny charakter kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego nakazuje zachowanie przez organy nadzoru budowlanego ją wymierzające nadzwyczajnej staranności w procesie ustaleń stanu faktycznego, które jako wynik postępowania wyjaśniającego stanowić będą podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia o wymierzeniu kary. Surowość i dolegliwość ustanowionej w art. 57 ust. 7 P.b. kary pieniężnej przemawia za taką wykładnią tego przepisu, która zagwarantuje, że ingerencja organu w prawa adresata postanowienia wymierzającego karę będzie adekwatna do sposobu i skutków naruszenia prawa (zob. wyrok NSA z dnia 26 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2498/15 oraz 10 marca 2022 r., sygn. akt II OSK 878/19). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, w przedmiotowej sprawie orzekające w sprawie organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy i w konsekwencji zastosowały ww. przepis ustawy Prawo budowlane. Okoliczność przystąpienia przez skarżącego do użytkowania zrealizowanej części przedmiotowego obiektu budowlanego - domu weselnego z hotelem i restauracją - zgodnie z jego przeznaczeniem, tj. poprzez organizowanie w nim przyjęć, bezsprzecznie została w przedmiotowej sprawie wykazana. Potwierdzało ją przede wszystkim pismo Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej z dnia 29 stycznia 2018 r. znak [...] informujące organ powiatowy, że w toku czynności kontrolno-rozpoznawczych w przedmiotowym budynku przeprowadzonych 26 stycznia 2018 r. stwierdzono, że w przedmiotowym budynku odbywało się spotkanie, na którym przebywało ok. 150 osób, a także oświadczenie samego skarżącego A. D. będącego inwestorem (pismo z dnia 8 marca 2018 r. nr [...]), zgodnie z którym cyt. "zużytkował on budynek w części okazjonalnie do rodzinnych imprez". Ponadto przystąpienie do użytkowania spornego obiektu potwierdzało zeznanie menadżera tego lokalu K. Ł. obecnego przy kontroli obiektu dokonanej przez organ I instancji w dniu 2 lutego 2018 r., zgodnie z którym w lokalu trwają niewielkie przyjęcia rodzinne, a także zeznania świadków – W. O. pełniącego funkcję kierownika budowy i J. D. pełniącego funkcję inspektora nadzoru inwestorskiego, z których wynika, że w przedmiotowym budynku odbyła się co najmniej jedna impreza okolicznościowa. Nie bez znaczenia dla ustalenia przystąpienia do użytkowania ww. obiektu miał również stwierdzony przez organ I instancji w trakcie przywołanej powyżej kontroli spornego budynku fakt ustawienia w jego sali głównej stołów i krzeseł (co udokumentowano zdjęciami fotograficznymi) jak również pozyskane z Internetu informacje o planowanych jak i zakończonych już imprezach w przedmiotowym obiekcie (w tym zdjęcia i komentarze uczestników tych imprez). W świetle przywołanych powyżej zeznań i oświadczeń trudno odmówić wiarygodności ww. dowodom. Przy czym nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego podważającym wartość dowodową informacji pozyskanych w Internetu. Jak słusznie bowiem podkreślono w zaskarżonym wyroku, art. 75 § 1 k.p.a. nakłada na organ administracji obowiązek dopuszczenia jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z tych przyczyn podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., nie zasługiwały na uwzględnienie. Materiał dowodowy w rozpoznawanej sprawie został bowiem zebrany w sposób rzetelny i skrupulatny i to pomimo braku należytej współpracy ze strony skarżącego, o czym jeszcze będzie mowa poniżej. Wszystkie przywołane powyżej okoliczności słusznie w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego doprowadziły organy jak i Sąd pierwszej instancji do wniosku, iż skarżący przed uzyskaniem wymaganego pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu przystąpił do użytkowania jego części zgodnie z przeznaczeniem. Powyższe natomiast obligowało organ do wymierzenia kary, o jakiej stanowi art. 57 ust. 7 P.b. Jednocześnie podniesienia wymaga, że wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, organy prawidłowo w oparciu o stan faktyczny przedmiotowej sprawy zastosowały art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59f ust. 1 P.b. przy obliczaniu wysokości przedmiotowej kary. Wysokość nałożonej na skarżącego kary została bowiem obliczona zgodnie ze wzorem określonym w ww. art. 59f ust. 1 jako iloczyn stawki opłaty wynoszący, zgodnie z treścią art. 59f ust. 2 P.b., 500 zł, współczynnika kategorii obiektu budowlanego wynoszącego 15 zgodnie z załącznikiem do ustawy Prawo budowlane (kategoria XVII – budynki handlu, gastronomii i usług) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego wynoszącego – również według ww. załącznika – 2,5 dla obiektów o kubaturze ponad 10000 m3. Przy czym tak obliczoną kwotę podwyższono dziesięciokrotnie z uwagi na dyspozycję art. 57 ust. 7 zd. 2 P.b. Zwrócenia uwagi wymaga także, że jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy uwzględnił przy ustalaniu mającego zastosowanie w sprawie współczynnika wielkości obiektu budowlanego okoliczność, że skarżący przystąpił do użytkowania tylko części przedmiotowego obiektu. Organ ten - w związku z brakiem odpowiedzi inwestora na wezwanie o wskazanie kubatury poszczególnych części przedmiotowego obiektu - samodzielnie dokonał ustaleń w tym zakresie w oparciu o dane wynikające z projektu budowlanego. Uwzględnił ustaloną zgodnie z projektem budowlanym kubaturę obiektu (16391,03 m3), dodał do niej kubatury dodatkowych skrzydeł bocznych wprowadzonych projektem budowlanym zamiennym w całości związanych z funkcją restauracyjną i dyskotekową (3152,18 m3) i od tak obliczonej wielkości odjął wykazaną w projekcie budowlanym kubaturę przestrzeni hotelowej (1435,42 m3) słusznie podnosząc, że w sprawie nie udokumentowano okoliczności użytkowania tej części przedmiotowego obiektu. Tak ustalona kubatura (18107,79 m3) dała wielkość większą niż 10000 m3, co zgodnie z załącznikiem do ustawy Prawo budowlane obligowało organ do uwzględnienia przy ustalaniu wysokości omawianej kary współczynnika wielkości obiektu na poziomie 2,5. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, tak dokonane przez organ odwoławczy ustalenia dają się obronić w świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie i w związku z brakiem przedstawienia przez skarżącego przekonujących okoliczności czy konkretnych danych je podważających. W tych okolicznościach zarzut naruszenia przywołanych na wstępie powyższych rozważań przepisów prawa materialnego (art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59f ust. 1 P.b.) nie mógł odnieść zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej skutku. W świetle przedstawionej powyżej argumentacji stwierdzić należało, że wniesiona skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia, stąd też nie zasługiwała na uwzględnienie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.