II OSK 2355/13

Dnia 29 kwietnia 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur /spr./ sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia del. WSA Rafał Wolnik Protokolant starszy sekretarz sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 615/13 w sprawie ze skargi J.D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną do celów łowieckich 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J.D. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 czerwca 2013 r. sygn. II SA/Wa 615/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J.D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2013 r. w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną do celów łowieckich. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W związku z wnioskiem J.D. o wydanie pozwolenia na broń palną myśliwską Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi pismem z dnia 31 stycznia 2012 r. wezwał wnioskodawcę o sprecyzowanie żądania poprzez wskazanie rodzaju broni, jej przeznaczenia oraz liczby jednostek, a także dołączenia zaświadczenia psychologicznego potwierdzającego, że wnioskodawca może dysponować bronią w związku z tym, że do wniosku - obok zaświadczenia lekarskiego oraz zaświadczenia potwierdzające członkostwo wnioskodawcy w Polskim Związku Łowieckim oraz uzyskanie selekcjonerskich uprawnień do wykonywania polowania - załączona została jedynie kopia (ksero) orzeczenia psychologicznego nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Wobec powstałych wątpliwości w odniesieniu do przedłożonych przez wnioskodawcę orzeczeń o zdolności psychofizycznej do posiadania broni Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi pismami z dnia 6 marca 2012 r. wniósł odwołanie od wydanego przez lek. med. H.K. orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz wydanego przez psychologa A.R. orzeczenia psychologicznego nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi, działając na podstawie art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), odmówił wydania J.D. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że wnioskodawca nie poddał się badaniu lekarskiemu i psychologicznemu w trybie odwoławczym, a tym samym uniemożliwił zweryfikowania istniejących wątpliwości w odniesieniu do posiadania zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią palną. Z poczynionych ustaleń wynikało, że badanie psychologiczne przeprowadzone w Pracowni Psychologii "[...]" w P. przez psychologa G.W. zostało przerwane, a wobec powstałych złych relacji pomiędzy badanym a psychologiem badanie to miało zostać powtórzone w Ośrodku Usług Psychologicznych w Częstochowie przez innego psychologa (I.K.) uprawnionego do przeprowadzania odwoławczych badań psychologicznych. Pismem z dnia 30 października 2012 r. psycholog I.K. poinformował jednak organ prowadzący postępowanie, że J.D. zaproszony na badanie w dniu 29 października 2012 r. nie stawił się na nie, telefonicznie potwierdzając rezygnację z badań psychologicznych. Odnosząc się do treści art. 17 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi wskazał, że odmowę poddania się przez zainteresowanego badaniom psychologicznym w trybie odwoławczym należy kwalifikować w sposób tożsamy z nieprzedstawieniem przez składającego wniosek wymaganego orzeczenia psychologicznego, o którym mowa w ww. przepisie. Organ zaznaczył, że przy podejmowaniu decyzji wzięto również pod uwagę sporządzony przez funkcjonariuszy KPP w Wieluniu wywiad środowiskowy, z którego wynika, iż w chwili obecnej posiadanie przez J.D. broni może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. W wyniku wniesienia przez J.D. odwołania od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia [...] listopada 2012 r. Komendant Główny Policji decyzją z dnia 11 lutego 2013 r., stosownie do art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, dalej jako "k.p.a."), uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ odwoławczy wyjaśnił, że wbrew poglądowi strony, organ I instancji nie uchybił terminowi do wniesienia odwołania od orzeczenia psychologicznego, albowiem stosownie do § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.), osoba ubiegająca się wnosi odwołanie wraz z uzasadnieniem w terminie 30 dni, a właściwy organ Policji w terminie 45 dni od dnia otrzymania orzeczenia. Do organu przedłożone przez wnioskodawcę orzeczenia (lekarskie i psychologiczne) wpłynęły w dniu 20 lutego 2012 r., a odwołania od nich organ wniósł w dniu 6 marca 2012 r., a więc w przewidzianym dla tej czynności terminie. Jakkolwiek organ I instancji prawidłowo wystąpił o przedłożenie przez zainteresowanego orzeczeń wydanych w trybie odwoławczym, to jednak nie w pełni wywiązał się z obowiązku wynikającego z dyspozycji art. 9 k.p.a., ponieważ nie wyjaśnił stronie, że kolejne orzeczenia psychologiczne przedstawione przez stronę (orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] września 2011 r. wydane przez A.R.; orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] września 2012 r. wydane przez M.W.) nie mają mocy dowodowej wobec tego, iż nie zostały wydane we właściwym trybie, tj. trybie odwoławczym. W myśl § 8 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. odwołanie od orzeczenia psychologicznego wnoszone jest do psychologa wyznaczonego przez właściwego wojewodę, po zasięgnięciu opinii Polskiego Towarzystwa Psychologicznego lub Stowarzyszenia Psychologów Sądowych w Polsce. Strona powinna zatem przedstawić organowi prowadzącemu postępowanie orzeczenie psychologiczne wydane przez psychologa I.K. z Ośrodka Usług Psychologicznych w Częstochowie, albowiem psycholog ten był wyłącznie uprawniony do przeprowadzenia badań strony w związku z tym, że psycholog G.W. z Pracowni Psychologii "[...]" w P. odmówiła przeprowadzenia kolejnego badania J.D. wobec powstania braku gwarancji zachowania wymaganego dystansu do badanego. Oddalając skargę J.D., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że Komendant Główny Policji uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi odmawiającą wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną do celów łowieckich z uwagi na naruszenie przez organu I instancji przepisów postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.) w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Rozstrzygnięcie to, w świetle ustaleń poczynionych przez organ odwoławczy oraz analizy akt postępowania administracyjnego, należy uznać w ocenie Sądu za prawidłowe. Sąd I instancji przypomniał, że stosownie do art. 9 k.p.a., organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest do udzielania stronie informacji związanej z załatwieniem danego rodzaju sprawy administracyjnej. Chodzi tu zarówno o informacje o przepisach prawa materialnego i procesowego, z których wynikają uprawnienia i obowiązki stron mające wpływ na wynik sprawy, jak i o wyjaśnienia w zakresie sposobu interpretacji treści obowiązujących przepisów oraz co do sposobu postępowania, który umożliwi zapobieżenie szkodzie mogącej wyniknąć z powodu nieznajomości prawa. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi rozpoznając sprawę w I instancji uchybił powyższym obowiązkom, gdyż nie wyjaśnił należycie skarżącemu kwestii związanych z koniecznością poddania się przez niego badaniom lekarskim i psychologicznym w trybie odwoławczym oraz nie uświadomił stronie konsekwencji prawnych, jakie będą wiązały się z niepoddaniem się przez niego tym badaniom. Organ nie poinformował też w sposób należyty podmiotów właściwych do przeprowadzenia badań w trybie odwoławczym o poniesieniu przez organ kosztów tych badań. W następstwie powyższego zaniedbania doszło do nieporozumienia, gdyż psycholog G.W. zażądała od skarżącego uiszczenia opłaty za przeprowadzenie badań w trybie odwoławczym. Sąd I instancji za nieuzasadniony uznał zarzut uchybienia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi 45-dniowemu terminowi do wniesienia odwołania od orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Sąd wyjaśnił, że wniosek skarżącego o wydanie pozwolenia na broń palną myśliwską, który zainicjował postępowanie administracyjne wpłynął do organu w dniu 14 lutego 2012 r. Do wniosku załączony został oryginał orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz kopia orzeczenia psychologicznego nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Pismem z dnia 21 lutego 2012 r. organ wezwał wnioskodawcę do złożenia oryginału orzeczenia psychologicznego nr [...] lub jego odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem przez notariusza. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi wniósł odwołania od orzeczeń lekarskiego i psychologicznego wydanych przez lekarza upoważnionego H.K. oraz psychologa upoważnionego A.R., za pośrednictwem tych osób, zgodnie z regulacją zawartą w § 8 ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. W aktach administracyjnych brak wprawdzie dokumentów potwierdzających datę nadania powyższych odwołań, ze zwrotnych potwierdzeń odbioru, które znajdują się w aktach, wynika jednak, że odwołania te wpłynęły do adresatów w dniu 13 marca 2012 r. Od daty wpływu do organu wniosku J.D. o wydanie pozwolenia na broń (14 lutego 2012 r.), do którego załączone zostały orzeczenia lekarskie i psychologiczne, do daty wpływu odwołań do właściwego lekarza i psychologa (13 marca 2012 r.) upłynęło zatem 28 dni, a tym samym nie ulega wątpliwości, że termin 45-dniowy przewidziany w § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. został przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi zachowany. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J.D., zaskarżając orzeczenie w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd I instancji. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił naruszenie: - art. 17 ust. 4 ustawy o broni i amunicji w związku z § 8 pkt 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń poprzez nietrafne przyjęcie, że nieprzedłożenie przez skarżącego orzeczeń lekarskich wydanych w trybie odwoławczym jest tożsame z odmową poddania się badaniom przez skarżącego w trybie odwoławczym w sytuacji, gdy skarżący dysponował pozytywnymi dla siebie orzeczeniami (nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. wydanym przez H.K. i nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. wydanym przez A.R.), a organ I instancji uchybił terminowi do wniesienia odwołania, mając na uwadze, że w aktach administracyjnych brak jest dokumentów potwierdzających datę nadania odwołań, a tym samym wyłącznie pozytywne orzeczenia (lekarskie i psychologiczne) powinny być podstawą do wydania pozwolenia na broń palną w celach łowieckich. Wnoszący skargę kasacyjną stwierdził, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji wskazuje na obligatoryjny charakter art. 17 ust. 4 ustawy o broni i amunicji w sytuacji, gdy uzasadnienie cechuje się swoistą uznaniowością stosowania wyżej wymienionego przepisu. - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a.") w związku z art. 7 i 10 § 1 k.p.a. wobec niedostrzeżenia przez Sąd I instancji, iż zaskarżona decyzja narusza słuszny interes skarżącego, a ponadto nie rozważa interesu strony skarżącej w kategoriach obiektywnych w sytuacji, gdy skarżący przedstawił pozytywne dla niego orzeczenia, a organ I instancji uchybił terminowi do wniesienia odwołań. Ponadto Sąd I instancji naruszył art. 10 § 1 k.p.a. poprzez swoistą minimalizację naruszeń jakich dopuścił się organ. Takie stanowisko Sądu I instancji - w ocenie skarżącego - jest niezasadne oraz krzywdzące, albowiem pozbawia stronę skarżącą czynnego udziału w sprawie. - art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w związku z tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego mogły przechylić szalę na korzyść skarżącego. Sąd przyjął uzasadnienie organu oparte głównie o materiał dowodowy świadczący na niekorzyść skarżącego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący zwrócił uwagę na to, że od daty wpłynięcia orzeczeń (tj. od 25 stycznia 2012 r.) do daty wpływu odwołań do właściwego lekarza oraz psychologa (tj. do dnia 13 marca 2012 r.). minęło nie 28 dni, ale 49 dni, co powoduje, że odwołanie organu prowadzącego postępowanie w I instancji zostało złożone po terminie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił Sądowi I instancji przeprowadzenie wadliwej oceny przyjętych przez organ ustaleń w zakresie wskazującym zachowanie terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia lekarskiego i psychologicznego dotyczących zdolności psychofizycznej skarżącego do posiadania broni palnej. Konsekwencją wskazanej wadliwości miało być naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 17 ust. 4 ustawy o broni i amunicji w związku z § 8 pkt 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń. Odnosząc się do powyższej kwestii, należy w pierwszym rzędzie zgodzić się z argumentacją skargi kasacyjnej w zakresie, w jakim wskazuje ona błędność wyrażonego w uzasadnieniu wyroku twierdzenia, zgodnie z którym datą, w której zaczął bieg termin do wniesienia odwołania od orzeczenia lekarskiego i psychologicznego był 14 lutego 2012 r., tj. dzień wpływu do organu wniosku o wydanie pozwolenia na broń wraz z załączonymi orzeczeniem lekarskim i psychologicznym (kopia orzeczenia). W tym zakresie należało mieć bowiem na uwadze, że wskazane przez Sąd I instancji dokumenty wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń zostały wniesione przez skarżącego w terminie wcześniejszym, stąd przyjęta przez Sąd data nie mogła stanowić kryterium, w oparciu o które rozważona mogła być w sprawie poprawnie kwestia zachowania 45-dniowego terminu przewidzianego dla organu na wniesienie środka mającego na celu merytoryczną weryfikację przedstawionych orzeczeń. Powyższe potwierdza znajdujące się w aktach sprawy pismo z dnia 31 stycznia 2012 r. (k. 7 akt sądowych), w którym skarżący, wobec nadesłania w dniu 25 stycznia 2012 r. orzeczenia lekarskiego nr [...] i kserokopii orzeczenia psychologicznego nr [...], został wezwany do sprecyzowania przedmiotu złożonego wniosku o wydanie pozwolenia na broń (rodzaj, przeznaczenie i liczna jednostek broni) oraz zobowiązany do przedłożenia oryginału (w miejsce kserokopii) orzeczenia psychologicznego wraz z pouczeniem, że niedostarczenie tego dokumentu będzie skutkowało wydaniem decyzji odmownej. Wzgląd na ten fakt powoduje, że zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowisko Sądu I instancji, sprowadzające się do przyjęcia, że odwołania Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi zostały wniesione w 28 dniu biegu terminu nie zasługuje na aprobatę. Wskazana wadliwość, jakiej dopuścił się Sąd I instancji przy ocenie kontrolowanej decyzji Komendanta Głównego Policji, nie miała jednak wpływu na wynik sprawy, co powoduje, że zarzut skargi kasacyjnej odwołujący się do przedstawionej wyżej kwestii nie mógł doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku Sądu I instancji. Jest to spowodowane uwzględnieniem faktu, że w świetle art. 17 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, którego naruszenie skarżący zarzucił Sądowi I instancji, przyczyną odmowy wydania pozwolenia na broń jest nieprzedstawienie przez wnioskodawcę wymaganego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego. Termin do wniesienia odwołania przez organ Policji od orzeczenia lekarskiego i psychologicznego wynosi 45 dni (§ 8 ust. 3 cyt. rozporządzenia). Oznacza to, że w terminie tym organ może skutecznie zakwestionować przedstawione przez wnioskodawcę orzeczenie, sprawiając, że traktuje się je jako niebyłe, a zdolność psychofizyczna składającego wniosek o wydanie pozwolenia na broń podlega ponownej ocenie, której wnioski są formułowane przez uprawnione podmioty w nowym orzeczeniu. Powołując się na powyższą regułę, w złożonej skardze kasacyjnej skarżący nie dostrzegł jednakże tego, że o zakończeniu biegu terminu, w którym możliwe jest zainicjowanie przez organ Policji postępowania weryfikacyjnego w odniesieniu do złożonego orzeczenia, można mówić wyłącznie w przypadku, gdy orzeczenie to zostało organowi prowadzącemu postępowanie przez wnioskodawcę przedłożone. Art. 15 ust. 3 ustawy o broni i amunicji posługuje się sformułowaniem "przedstawienia organowi Policji orzeczenia", co należy rozumieć w warstwie przedmiotowej jako uzyskanie i dysponowanie przez organ prowadzący postępowanie dokumentem wystawionym przez lekarza upoważnionego oraz psychologa. Przepisy § 2 ust. 3 i § 3 ust. 6 rozporządzenia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń wskazują, że lekarz i psycholog przeprowadzający badania wystawiają orzeczenie, którego oryginał otrzymuje osoba badana. Nie powinno budzić wątpliwości, że znaczenie prawne dla biegu postępowania może mieć jedynie tenże dokument oryginalny lub jego uwierzytelniony odpis (kopia). Kserokopia orzeczenia może wprawdzie wskazywać na istnienie oryginału tego dokumentu, a więc poddanie się badaniu, niemniej nie może być traktowana równoważnie z oryginałem dokumentu, którego złożenie jest wymagane przez przepisy administracyjnego prawa materialnego w celu ubiegania się o wydanie pozwolenia. W rozpoznawanej sprawie skarżący z przywołanego wyżej zobowiązania się nie w pełni wywiązał, albowiem do wniosku o wydanie pozwolenia na broń dołączył oryginał orzeczenia lekarskiego i jedynie kserokopię orzeczenia psychologicznego. To ostatnie, jako dokument obarczony brakiem formalnym wpływającym na jego ważność, nie mogło stanowić przedmiotu merytorycznej oceny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi pod kątem jego znaczenia dla rozważanej zdolności skarżącego do dysponowania bronią. Z powyższego względu z datą złożenia kserokopii orzeczenia przez stronę nie można było wiązać rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia od tego orzeczenia odwołania i przeprowadzenia ponownych badań psychologicznych. Bieg terminu, o którym mowa w § 8 pkt 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. rozpoczyna złożenie przez wnioskodawcę wraz z wnioskiem orzeczenia niewadliwego pod względem swojej formy, co oznacza, że w kontekście dokonanej w sprawie przez Sąd kontroli ustaleń faktycznych, ocenę tę odnosić można było jedynie do momentu, w którym skarżący dołączył do akt poświadczoną notarialnie za zgodność z oryginałem kserokopię orzeczenia psychologicznego (k. 83 akt). Wniesione przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi odwołanie, którego przedmiotem było orzeczenie psychologiczne nr [...], obarczone konwalidowanym przez stronę brakiem formalnym, w tych warunkach nie mogło być traktowane jako złożone po terminie. W odróżnieniu od orzeczenia psychologicznego, przedstawione przez stronę orzeczenie lekarskie nie mogło podlegać weryfikacji w trybie odwoławczym przewidzianym w § 8 ust. 1 cyt. rozporządzenia, niemniej jego skuteczność rozumiana jako poświadczenie przez upoważnionego lekarza posiadania odpowiedniego stanu zdrowia przez osobę wnioskującą o wydanie pozwolenie na broń była limitowana ważnością tego dokumentu, uwzględniając, że stosownie do § 2 ust. 4 rozporządzenia, orzeczenie lekarskie stanowi podstawę do wydania pozwolenia na broń przez okres 2 miesięcy od daty wydania orzeczenia. Przeprowadzając ocenę legalności decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2013 r., Sąd I instancji w sposób błędny odniósł się do zagadnienia zachowania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, niemniej zaznaczona wadliwość nie doprowadziła do błędnego rozstrzygnięcia o zasadności wniosku skarżącego o wydanie pozwolenia na broń, mając na uwadze, że kontrolowana przez Sąd I instancji decyzja miała charakter rozstrzygnięcia kasacyjnego (art. 138 § 2 k.p.a.). Przyjmując, że pogląd organu odwoławczego o zaniechaniu właściwego poinformowania skarżącego o zasadach przeprowadzania ponownych badań i naruszeniu zasady informowania (art. 9 k.p.a.) nie został przez Sąd I instancji podważony, kwestia błędnego obliczenia terminu do wniesienia przez organ I instancji odwołania od orzeczenia lekarskiego i psychologicznego nie rzutuje na sytuację prawną skarżącego. Wbrew twierdzeniu wnoszącego skargę kasacyjną, w dacie podjęcia przez organ decyzji odmawiającej wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej skarżący nie mógł być bowiem uważany za podmiot, który przedstawił właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane przez upoważnionych: lekarza i psychologa, stwierdzające, że nie należy on do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4, i potwierdzające, że może on dysponować bronią (art. 15 ust. 3 ustawy). Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, stąd skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.