II OSK 2357/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 17 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku G. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej G.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 755/12 oddalającego skargę G. G. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 755/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę G. G. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. Od tego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną. Zawarł w niej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na słuszny interes skarżącego oraz szkodę, jaką nakazanie rozbiórki może po jego stronie wywołać. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że organ może nałożyć na niego grzywnę w celu przymuszenia. Odniósł się również do oceny postępowania prowadzonego przez organ. Wskazał, że wykonanie decyzji może spowodować niemożliwe do odwrócenia skutki polegające na rozbiórce ogrodzenia oraz na nałożeniu wysokiej grzywny dla skarżącego. Każdorazowa rozbiórka i ponowna instalacja spornego ogrodzenia wiąże się ze znacznymi dla skarżącego kosztami. Ogrodzenie nie ma wpływu na zdrowie i życie ludzi, nie powoduje też żadnych ograniczeń praw właścicieli sąsiednich nieruchomości. Istnienie ogrodzenia jest obojętne sąsiadom, ma natomiast wpływ na działalność skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Nie oznacza to jednak – w przypadku spełnienia przesłanek – wydania automatycznie decyzji pozytywnej dla wnioskującego, gdyż rozstrzygnięcie pozostawiono uznaniu sądu. Sąd orzeka więc opierając się na analizie argumentacji przedstawionej przez wnioskującego. W rozpatrywanej sprawie natomiast argumentacja przedstawiona przez skarżącego nie pozwala na udzielenie ochrony tymczasowej. Wskazać przede wszystkim trzeba, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie jest spójny z całokształtem okoliczności sprawy. Trzeba bowiem zwrócić uwagę, że skarżący twierdzi, iż przedmiotem rozbiórki jest ogrodzenie. Z kolei z ustaleń organu pierwszej instancji wynika, że przedmiotowym obiektem jest obiekt o wymiarach zewnętrznych 3,5 x 3,6 m, wysokości 2,2 m o konstrukcji stalowej (z profili), obłożony blachą trapezową, z zadaszeniem, przymocowany do ścian istniejącego budynku. W tym kontekście, w związku z opisem przedmiotu rozbiórki, wątpliwe jest poniesienie przez stronę znacznej szkody w jej majątku w sytuacji wykonania rozbiórki, a w każdym razie szkoda taka nie została należycie uprawdopodobniona. Skarżący powołuje się przy tym tylko na samą przesłankę udzielenia ochrony tymczasowej, co nie jest wystarczające. Następnie skarżący wspomina, że ta sama rozbiórka będzie powodowała po jego stronie trudne do odwrócenia skutki. Wyraźnie zaznacza się więc tu niekonsekwencja strony w sformułowaniu swojego żądania. Obowiązkiem sądu nie jest zaś formułowanie żądań i ich uzasadniania w zastępstwie strony. Skarżący wskazuje również, że wykonanie decyzji wiązać się będzie dla niego z powstaniem szkody w postaci konieczności uiszczenia grzywny (jako skutku niewykonania nakazu rozbiórki), następnie wspomina, że zapłata grzywny spowoduje powstanie niemożliwych do odwrócenia skutków. Odnosząc się do tak postawionej kwestii zauważyć należy, że samo uiszczenie sumy pieniężnej stanowiącej grzywnę nie powoduje trudnych, a tym bardziej niemożliwych, do odwrócenia skutków, gdyż może być ona zwrócona skarżącemu po wykonaniu obowiązku, do którego ma ona przymuszać. Nie jest zatem bezzwrotną karą finansową. W kwestii mogącej pojawić się w związku z tym szkody wskazać natomiast trzeba, że skarżący nie wskazał żadnych danych, które mogłyby pozwolić sądowi dokonać oceny, czy rzeczywiście wykonanie decyzji mogłoby skutkować powstaniem szkody. Nie chodzi przy tym o jakąkolwiek szkodę, ale szkodę o znacznym rozmiarze, gdyż tylko taka jest przesłanką udzielenia ochrony tymczasowej. Sąd nie dysponuje zatem informacjami pozwalającymi określić, czy w przypadku wykonania decyzji po stronie skarżącego wystąpi zagrożenie powstania znacznej szkody. Konieczne zatem byłoby porównanie wysokości sumy stanowiącej grzywnę i sytuacji majątkowej skarżącego. To samo odnosi się do szkody (i jej rozmiarów), która może być spowodowana przez samą rozbiórkę, zwłaszcza, że rozmiary obiektu budowlanego są nieznaczne. Trzeba przy tym zauważyć, że postanowieniem z dnia 7 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 755/13 WSA w Gdańsku odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania decyzji. Pomimo tego, ponowny wniosek skarżącego o zastosowanie ochrony tymczasowej pozostał niezmienny i zawiera tożsamą co do istoty argumentację. Sąd rozpoznający ponowny wniosek nie doszedł zaś do przekonania, że stanowisko zaprezentowane przez WSA było niewłaściwe. Ponadto, wskazywane przez skarżącego jego słuszny interes oraz nie zagrażanie życiu i zdrowiu ludzi nie mogły zostać przez sąd uwzględnione, gdyż kategorie te nie stanowią przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Wobec powyższych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.