II OSK 2361/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. WSA Czesława Nowak - Kolczyńska Protokolant: starszy asystent sędziego Iwona Ścieszka po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Po 316/12 w sprawie ze skargi B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Po 316/12 oddalił skargę B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że decyzją z dnia [...] września 2011 r. Prezydent Miasta Poznania, działając na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 oraz art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej u.p.z.p.), po rozpoznaniu wniosku D. G., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hali magazynowo-warsztatowej na działce nr [...], ark. [...], Obr. G. położonej w Poznaniu przy ul. [...]. W uzasadnieniu wskazano, iż do analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przyjęto obszar wzdłuż ul. [...] od nr [...] do [...], wraz z przyległą do niej zabudową oraz działki przy ul. [...][...],[...],[...], i przy ul.. [...][...]. Do analizy przyjęto wszystkie budynki z kwartału objętego analizą, ponieważ tworzą one spójny układ urbanistyczny. Podkreślono, że działka na której ma być realizowana inwestycja jest zabudowana budynkiem mieszkaniowym jednorodzinnym, w zabudowie wolnostojącej, posiada dostęp do drogi publicznej od strony ul. Margonińskiej. W obszarze analizowanym, występuje zabudowa mieszkalna, jednorodzinna, z towarzyszącą zabudową gospodarczą, garażową, a także budynki usługowe i warsztatowe. Ustalono, że funkcja usługowa występuje: - przy ul. [...][...] – budynek zakładu poligraficznego "[...]", - przy ul. [...] – komis samochodowy, - przy ul. [...] – usługi kosmetyczne, - przy ul. [...] – usługi wymiany kotłów CO, - przy ul. [...] – wizja w terenie wykazała istnienie nieoznaczonego obiektu o funkcji warsztatowej lub usługowej. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła B. G. wskazując na naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, polegające na stwierdzeniu, że na działce przy ul. [...][...] na podstawie wizji w terenie, znajduje się obiekt o funkcji warsztatowej lub usługowej, nieoznaczony. Podniosła również zarzut naruszenia art. 79 § 1, w zw z art. 80 k.p.a. poprzez błąd w ustaleniach faktycznych i przyjęcie, że na co najmniej jednej z działek położonych przy ul. [...], znajduje się zabudowa zbliżona do zabudowy, którą przewiduje planowana inwestycja, (to jest obiekt usługowo-produkcyjny o znacznej powierzchni w postaci hali magazynowo warsztatowej), podczas gdy okoliczność ta nie została w żaden sposób potwierdzona, w szczególności gdy: - działki położone w bezpośrednim sąsiedztwie do działki dla której wydana została decyzja nr [...], zabudowane są budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi – wolnostojącymi; - zakład poligraficzny usytuowany przy ul. [...] został zlikwidowany; - wjazd oraz infrastruktura komisu samochodowego znajduje się w całości od ul. D.; - przy ul. [...] nie są wykonywane prace techniczno warsztatowe z zakresu wymiany kotłów C.O., a znajduje się tam jedynie siedziba przedsiębiorstwa. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 9 ust. 4 i 5 u.p.z.p. poprzez oparcie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie na "wyrysie" z Systemu Informacji Przestrzennej Miasta Poznania, nie stanowiącym aktu prawa miejscowego, oraz naruszenie art. 59 ust. 1 u.p.z.p. poprzez oparcie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie na projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Lotnisko Poznań –Ławica i III rama komunikacyjna – odcinek zachodnio północny", nie stanowiących aktów prawa miejscowego. Zarzuciła również naruszenie art. 61 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że spełniony został wymóg "dobrego sąsiedztwa", podczas gdy na analizowanym obszarze nie znajduje się działka zabudowana zamierzonym przez inwestora P. G. rodzajem zabudowy w postaci hali magazynowo warsztatowej. Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazano, iż zgromadzony materiał dowodowy spełniał warunki określone w przepisie art. 61 ust 1 pkt 1 u.p.z.p. Argument skarżącej jakoby realizacja planowanej inwestycji miałaby naruszyć interes osób trzecich (właścicieli nieruchomości sąsiednich) odwołuje się do zdarzeń przyszłych i niepewnych. Organ stwierdził również, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty, iż dojdzie do powstania hałasu, natężenia ruchu, pogorszenia estetyki otoczenia, a co za tym idzie pogorszenia samopoczucia mieszkańców ul. M. Organ pozytywnie ocenił wyodrębnienie obszaru analizowanego, wyrysowanego w odpowiedniej – zgodnej z przepisami wielkości i na odpowiedniej mapie. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji objął analizą obszar tworzący urbanistyczną całość, obejmujący działki położone przy ul. M., W., Ł., wykazał precyzyjnie, które nieruchomości przyjął do analizy, ocenił wszelkie parametry, stanowiące podstawę do ustalenia parametrów koniecznych dla realizacji planowanej inwestycji. Zdaniem organu odwoławczego w analizowanym obszarze występuje również zabudowa usługowa i warsztatowa. Zaznaczono również, że odwołująca mylnie wskazała, iż inwestor ma zamiar zatrudnić 100 pracowników a zatem konieczne jest wygenerowanie 32 miejsc parkingowych. W rzeczywistości inwestor planuje zatrudnienie jedynie 3-5 osób, co będzie skutkowało koniecznością zabezpieczenia jedynie 2 miejsc parkingowych. Ponadto stwierdzono, że w toku prowadzonego postępowania organ I instancji rozważył zgłoszone przez B. G. zarzuty, iż natężeniu ulegnie hałas, na którą to okoliczność uzyskał oświadczenie Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta Poznania z dnia [...] maja 2011 r., z którego wynika, że inwestycja nie wpłynie negatywnie na środowisko. Kolegium podniosło również, że na etapie ubiegania się o warunki zabudowy nie jest wymagana zgoda na realizację inwestycji przez właścicieli nieruchomości sąsiednich, nadto zgodnie z przepisem art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy ma prawo w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu zgodnie z warunkami określonymi w decyzji, jeżeli nie narusza chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich, a tak jest w tym przypadku. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła B. G., podnosząc zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie uchybienia procesowego jakiego dopuścił się organ I instancji tj. niepodpisanie przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, dołączonego do decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] września 2011 r. pisma nazwanego załącznikiem nr 2, to jest części tekstowej wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto podniesiono zarzut naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.) poprzez niedostrzeżenie przez organ II instancji wskazanego wyżej uchybienia, powodującego niekompletność decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] września 2011r. w postaci braku ustawowego załącznika do decyzji tj. załącznika w postaci wyników analizy zawierających część tekstową. Zarzucono również naruszenie art. 15 k.p.a. w zw. z art. 138 k.p.a. poprzez nieodniesienie się przez organ odwoławczy do podnoszonego w odwołaniu zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na uznaniu, że przy ul. M. znajdują się obiekty usługowo produkcyjne, takie jak zakład poligraficzny [...], komis samochodowy. W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał skargę za niezasadną. W pierwszej kolejności Sąd przytoczył treść przepisu art. 61 u.p.z.p. oraz § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Następnie Sąd stwierdził, że nie ma racji skarżąca podnosząc, iż w aktach sprawy brak jest załącznika do decyzji o warunkach zabudowy w postaci wyników analizy zawierających część tekstową, a podpisanych przez osobę uprawnioną do wydania ww. decyzji. Sąd stwierdził, iż w aktach administracyjnych, na k. 174-178 znajdują się załączniki do decyzji nr [...] z dnia [...] września 2011 r. Prezydenta Miasta Poznania, o warunkach zabudowy. Na k. 174 znajduje się dokument zatytułowany "Wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu". Dokument ten jest podpisany przez osobę uprawnioną do podpisania decyzji – mgr. Inż. Arch. R. K. – S. kierownika Oddziału Architektury Urzędu Miasta Poznania. Dokument ten zawierający podstawowe informacje czego przedmiotowa analiza dotyczy, poprzedza szczegółowe wyniki analizy (część tekstowa) oraz część graficzną wyników analizy również podpisaną przez ww. osobę. Dokumenty te jako całość niewątpliwie stanowią wymagany prawem załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem Sądu to, iż nie wszystkie strony zostały podpisane przez mgr. inż. arch. R. K. – S., nie może dyskwalifikować ww. dokumentu. Istotą wymogu zawartego w przepisie art. 60 ust. 4 u.p.z.p. w zw. § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest to aby nie było wątpliwości, iż załączniki do decyzji o warunkach zabudowy, zostały sporządzone przez osobę do tego uprawnioną. Tak jest w przedmiotowej sprawie i nie ma wątpliwości, że zarówno decyzja o warunkach zabudowy jak jej załączniki w postaci części tekstowej i graficznej wyników analizy, zostały sporządzone przez uprawnioną, ww. osobę. Na k. 159 akt administracyjnych znajduje się wypis z listy architektów potwierdzający posiadanie stosownych uprawnień przez mgr. inż. arch. R. K. – S. Odnosząc się do podniesionego zarzutu nieustosunkowania się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu do zawartego w odwołaniu zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, Sąd stwierdził, że zarzut ten w istocie stanowi polemikę ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy, podzielając w tym zakresie stanowisko organu I instancji, stwierdził, iż "analiza urbanistyczna sporządzona w tej sprawie wykazała, iż w obszarze analizowanym znajdują się obiekty pozwalające na ustalenie warunków zabudowy dla planowanej przez D. G. inwestycji". Stanowisko to w sposób jednoznaczny rozstrzyga zawarty w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzut, jakoby takiej zabudowy w obszarze analizowanym nie było. W odniesieniu do oczekiwań skarżącej, iż organ odwoławczy przeprowadzi postępowanie wyjaśniające "mające na celu ustalenie, czy zakład poligraficzny "[...]" rzeczywiście istnieje", Sąd wskazał, że art. 61 u.p.z.p. nakazuje badanie podobieństwa funkcji zabudowy. To, iż w budynku stanowiącym np. zabudowę magazynowo warsztatową zaprzestano prowadzenia działalności gospodarczej, nie zmienia charakteru i funkcji tej zabudowy. Zgromadzony zaś materiał dowodowy, a w szczególności materiał fotograficzny wskazuje jednoznacznie, iż zabudowania zajmowane dotąd przez zakład poligraficzny nie utraciły swej funkcji i mogą dalej być wykorzystywane jako warsztat lub magazyn. Powyższe pozwalało na stwierdzenia, że w obszarze analizowanym znajduje się ww. obiekt pozwalający na ustalenie warunków zabudowy dla planowanej przez D. G. inwestycji. To, iż w budynku, o funkcji magazynowo-warsztatowej zaprzestano prowadzenia działalności gospodarczej, nie wpływa jeszcze automatycznie na zmianę funkcji obiektu budowlanego, jeżeli w każdej chwili taka działalność może zostać ponownie podjęta. Dopiero gdy np. na skutek wydania decyzji administracyjnej zmieni się funkcja takiego obiektu lub dojdzie do jego rozbiórki lub budynek ulegnie uszkodzeniu uniemożliwiającemu jego użytkowanie, obiekt taki nie może być brany pod uwagę w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadzanej w toku postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Sąd uznał, że uwzględnienie powyżej przedstawionego zarzutu i uwzględnienie wykładni przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. zaproponowanej przez skarżącą doprowadziłoby w istocie do naruszenia konstytucyjnie chronionego prawa własności D. G. O ile bowiem właściciel (osoba uprawniona) nieruchomości położonej przy ul. M. byłby nieskrępowany co do ponownego prowadzenia działalności magazynowej lub usługowej, np. poprzez ponowne prowadzenie działalności poligraficznej, o tyle D.G. byłby takiej możliwości pozbawiony i nie mógłby analogicznej działalności prowadzić. Doprowadziłoby to do niedopuszczalnej dysproporcji w zakresie właścicielskich uprawnień, co do sąsiednich nieruchomości (naruszenie art. 32 Konstytucji RP). Jednocześnie Sąd uznał za słuszne uwagi skarżącej, kwestionujące możliwość przyjęcia do porównania obiektu usytuowanego przy ul. M. [...] (komis samochodowy), skoro obiekt ten posiada dostęp z innej drogi publicznej. Niemniej jednak stwierdził, że skoro w analizowanym obszarze znajdują się inne – nadające się do porównania obiekty budowlane, okoliczność ta nie wpływa w żaden sposób na treść wydanych w postępowaniu decyzji. Zdaniem Sądu słusznie organy przyjęły do porównania również obiekty położone przy ul. [...][...] – usługi kosmetyczne i przy ul. M. [...] – usługi wymiany kotłów CO. Bez względu na to jaki charakter ma prowadzona w tych obiektach działalność, posiadają one funkcję usługową, dla której planowana przez D. G. funkcja jego inwestycji, będzie stanowiła kontynuację. Obecność w obszarze analizowanym budynków usługowych, ma charakter obiektywny. Gdyby zatem na analizowanym terenie były wyłącznie budynki mieszkalne, wówczas organ musiałby rozważyć, że wnioskowana rozbudowa nie prowadziłaby do kontynuacji funkcji. Tymczasem organy obu instancji prawidłowo oceniły, że proponowana przez D. G. inwestycja w pełni da się pogodzić z już istniejącą na analizowanym obszarze funkcją. Kontynuacja funkcji nie oznacza jednak, że nowa zabudowa musi być identyczna, czy też tak samo posadowiona, a jedynie musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania. Toteż organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu musi sprawdzić czy spełnione są warunki z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Wobec powyższego Sąd uznał za niezasadny kolejny zarzut skarżącej, iż planowana inwestycja zakłóci panujący wokół ul. M. ład przestrzenny. Organ odniósł parametry planowanej zabudowy do średnich parametrów istniejących budynków gospodarczych, a obliczenia te nie zawierają błędów rachunkowych. Niewątpliwie prawie każda inwestycja w postaci budowy warsztatu lub magazynu może być negatywnie oceniana przez właścicieli nieruchomości sąsiednich, dla których w ten sposób może radykalnie zmienić się panorama otaczająca ich nieruchomość, ale okoliczność ta sama w sobie nie pozwala jeszcze na wysunięcie tezy o zakłóceniu ładu przestrzennego. Co więcej, uwzględnienie takiej tezy stanowiłoby naruszenie prawa własności właściciela nieruchomości, na której ma być posadowiony przedmiotowy budynek warsztatowo magazynowy. Sąd podkreślił, że na obecnym etapie postępowania co najmniej przedwczesne są wnioski skarżącej jakoby "produkcji mebli towarzyszyć będzie hałas". Abstrahując od tego, iż z oświadczenia inwestora wynika, iż w planowanym budynku prowadzona będzie nie tyle produkcja mebli, ile "magazynowanie elementów i akcesoriów do produkcji mebli oraz docinanie elementów do sprzedaży", to zarzut ten – w ocenie Sądu - oparty jest na domniemaniach nie popartych żadnymi dowodami. Na obecnym etapie postępowania nie ma żadnych realnych możliwości zweryfikowania tego stwierdzenia, a w przedmiotowej sprawie nie może być to również przedmiotem badania organów zajmujących się wydaniem decyzji o warunkach zabudowy dla budynku warsztatowo magazynowego. Okoliczność ta może być brana pod uwagę dopiero na etapie postępowania administracyjnego zainicjowanego wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku B. G., reprezentowana przez adwokata, podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez błędną wykładnię, a polegającą na uznaniu, że nie wszystkie strony załącznika do decyzji o warunkach zabudowy w postaci wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania muszą być podpisane, podczas gdy załączniki do decyzji o warunkach zabudowy określone § 9 ww. rozporządzenia stanowią integralną część tej decyzji, a zatem muszą odpowiadać takim samym wymogom jak decyzja. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Ponadto wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw a tym samym nie mogła zostać uwzględniona. Należy wyjaśnić, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w sprawie niniejszej nie występuje. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, wymaga spełnienia wymogów określonych w art. 174 i art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), z tego też względu ustawodawca wprowadził wymóg sporządzania skargi kasacyjnej przez zawodowego pełnomocnika. Właściwe, odpowiadające wymogom formalnym sformułowanie podstaw skargi kasacyjnej ma dla rozpoznania skargi kasacyjnej znaczenie istotne, przesądzające o granicach rozpoznawania sprawy. Stwierdzić należy, że sformułowanie zarzutów wniesionej w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej nie odpowiada wymogom określonym w przepisie art. 174 i 176 p.p.s.a. w zakresie przytoczenia podstaw kasacyjnych oraz wniosków. Przepis art. 174 pkt 2 stanowi, że skargę taką można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przy czym nie chodzi tutaj o wszelkie naruszenia przepisów proceduralnych - w rozpoznawanej sprawie - przepisów kodeksu postępowania administracyjnego stosowanego przez organy administracji, ale o naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów procedury sądowoadministracyjnej, uregulowanej przepisami Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co oczywiście może się wiązać z zarzutami naruszenia k.p.a. w sposób pośredni. Brak powiązania w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów k.p.a. z naruszeniem przepisów Prawa o postępowaniu administracyjnym, jak również brak ich odniesienia do postępowania przed Sądem I instancji w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, czyni tak skonstruowany zarzut nieuzasadnionym. Również wnioski końcowe wnoszącego skargę kasacyjną zostały błędnie powołane. Skoro bowiem autor skargi kasacyjnej zarzuca jedynie naruszenie przepisów postępowania, to nie mógł domagać się skorzystania przez Sąd z art. 188 p.p.s.a., który daje NSA uprawnienie do uchylenia zaskarżonego wyroku i rozpoznania skargi tylko w sytuacji, gdy nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego. Pomimo jednak wskazanych uchybień Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze uchwałę pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 uznał, że nawet takie wadliwe określenie podstaw kasacyjnych, z uwagi na wskazanie dodatkowo przepisu § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zdaniem wnoszącego skargę, naruszonego zaskarżonym wyrokiem, pozwala na jej rozpoznanie. Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Argumentacja autora skargi kasacyjnej sprowadza się do zakwestionowania przyjętego przez Sąd stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu pomimo, iż nie wszystkie strony załącznika do decyzji, stanowiącego jej integralną część, zostały podpisane. Odmawiając słuszności powyższym wywodom wskazać należy na charakter załączników, o których mowa w § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podstawowym środkiem dowodowym w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Zatem, wyniki tej analizy, zarówno w formie tekstowej, jak i graficznej też mają charakter dowodowy. Są niejako podsumowaniem procesu dowodowego, którym jest analiza urbanistyczna. Ratio legis obowiązku dołączenia wyników analizy urbanistycznej w formie tekstowej i graficznej, jako załączników decyzji o warunkach zabudowy, należy więc szukać w potrzebie uzasadnienia tej decyzji. Należy przy tym mieć na uwadze, że przecież sama analiza urbanistyczna oraz jej wyniki istnieją niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i jej załączników. To wszystko prowadzi do stwierdzenia, że niepodpisanie wszystkich stron wyników analizy urbanistycznej w formie tekstowej i graficznej, stanowiących załączniki do decyzji o warunkach zabudowy przez osobę uprawnioną do podpisania decyzji o warunkach zabudowy jest uchybieniem art. 107 § 1 k.p.a., jednakże w warunkach rozpoznawanej sprawy, gdzie załączniki te można zidentyfikować jako rzeczywiście stanowiące wynik analizy urbanistycznej przeprowadzonej przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia, takim, które nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Tym samym nie mogły zostać uznane za uzasadnione zarzuty skargi kasacyjnej związane z faktem niepodpisania wszystkich stron załączników do decyzji o warunkach zabudowy przez osobę uprawnioną do podpisania tej decyzji. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.